เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 54 ทดสอบพลัง

“หึ เช่นนั้นพวกเจ้าก็ส่งของทั้งหมดมา” หัวหน้า

โจรเอ่ยเสียงดังพร้อมกับชี้กระบี่มาด้านหน้าซานหลง

“หืม ทำไมข้าต้องส่งให้พวกเจ้าด้วยล่ะ” ซานหลง

ที่ได้ยินดังนั้นจึงถามกลับไปด้วยน้ำเสียงชวนสงสัยและ

กวนอารมณ์ฝังตรงข้าม

“ปากดีนัก จัดการเลยมั้ยหัวหน้า” หนึ่งในลูกน้อง

โจรที่โดนซานหลงยั่วโมโห ทำท่าจะเข้ามา

“ยังก่อน ข้าอยากจะรู้นักว่ามันจะใจเย็นไปได้ถึง

เมื่อใด พวกเจ้าไปจับบุตรสาวมันลงมา”

“ขอรับหัวหน้า” หลังจากนั้นลูกน้องคนเดิมที่

ทำท่าจะเข้าไปทำร้ายซานหลงก็ได้อาสาเข้าไปจับตัวจิน

เออร์ทันที

เพียงแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเดินเข้ามา ชิ้นส่วนของ

ร่างกายมนุษย์กลับลอยออกไปต่อหน้าสมาชิกที่กำลัง

ตามหลังพวกมันทันที แม้แต่เสียงกรีดร้องยังไม่สามารถ

ทำได้

“ถอยออกมาแกทำอะไรกับลูกน้องข้า พวกเรา

จัดการมันซะ” หัวหน้าโจรที่ ลูกน้องโดนฆ่าต่อหน้าทั้งๆ

ที่ยังไม่ได้ทำอันใดเลยถึงกับหน้าขึ้นสีเลือดทันที

“เฮ้ จัดการพวกมันให้หมด”

“ชึก เคร้ง เคร้ง ชึก”

เสียงกระบี่ฟาดฟันกันด้านนอก ยังคงดังอย่าง

ต่อเนื่อง ทว่าช่วงที่กำลังต่อสู้นั้นหลงซานได้โดนลอบทำ

ร้ายจากด้านหลัง เพียงแต่เปั่ยจินที่กำลังนั่งดู

สถานการณ์อยู่นั้นได้ใช้พลังของตนเองช่วยเอาไว้ได้

ทันท่วงที ทำให้หลงซานไม่เกิดบาดแผลใดๆ

“อั่ก ก ….”

“ฟืว เคร้ง สวบ”

หลังจากที่หัวหน้าโจรสั่งลุย เหล่าลูกน้องต่างกรูกัน

เข้าไปทำร้ายซานหลงและคนในรถ เปั่ยจินที่กำลังนั่งฟัง

สถานการณ์อยู่ตลอดเวลาพร้อมกับท่านตาในรถม้า เมื่อ

เห็นว่าซานหลงกำลังสนุกที่ได้แสดงวิชานั้นจึงนั่งรอ

อย่างเงียบๆ พร้อมกับชวนท่านตาสนทนาไปด้วย

พลางๆ เพื่อรอสถานการณ์สงบลง

“พะ…พวกเจ้า มีพลังปราณ”

“อืม ข้าจำเป็นต้องบอกพวกเจ้าด้วยงั้นหรือ”

“เจ้า พวกเราถอย พวกมันมิใช่คนธรรมดา”

“อ๊ากกกก”

“คิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ” หลงซาน

จัดการแช่แข็งคนที่กำลังวิ่งหนีไปด้วยธาตุน้ำแข็งของ

ตนเอง จากนั้นจึงตวัดกระบี่ทันทีเพื่อจัดการโจร

เหล่านั้น

“ฉึก”

“ตุบ”

เมื่อเสียงภายนอกเงียบลงแล้ว ซานหลงจึงกลับมา

นั่งที่รถม้าเช่นเดิม ส่วนศพก็ได้ใช้โอสถสลายร่างที่จิน

เออร์บุตรสาวให้ไว้ติดตัวพร้อมกับโอสถอื่นๆ จัดการไป

ในทันที

“เรียบร้อยแล้วหรือเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“อืม พ่อว่าตอนนี้พ่อพัฒนาฝีมือมากขึ้นเชียวล่ะจิน

เออร์”

“ฮ่าๆ เจ้าคนหลงตัวเอง”

“ท่านตาละก็ แต่ท่านพ่อเก่งกาจมากกว่าเดิมนะ

เจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านพ่อได้รับบาดเจ็บส่วนใดหรือไม่เจ้า

ค่ะ”

“อืม พ่อยังไม่ทันได้ทำอันใดเลยจินเออร์เพียงแค่

ลองตวัดกระบี่ลงไปพร้อมพลังปราณ พวกโจรก็สิ้นท่า

เสียแล้ว”

“อืมม ดีแล้วๆ แล้วมีคนรอดไปได้หรือไม่อาซาน”

“มีหัวหน้าพวกมันขอรับที่รอดไปได้ เพียงแต่ก็

น่าจะบาดเจ็บสาหัสพอสมควร หากมิได้รับการรักษา

ภายในสามชัวยามข้าว่าคงมิรอดขอรับ”

“เช่นนั้นก็ปล่อยไปเถิด อีกอย่างเรายังไม่รู้ว่าพวก

ใดกันที่ส่งมันมา”

“พวกมันพูดถึงเรื่องใดบ้างหรือเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“อืม มีเพียงบอกให้เราส่งของทั้งหมดไป ไม่แน่ว่า

สิ่งใดบ้าง อาจเป็นเพียงทรัพย์สิน หรือไม่ก็อาจจะเป็น

โอสถ…”

“เช่นนั้นเรากลับกันเถิดอาซาน จินเออร์ เรื่องนี้

ค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านเถิด อีกอย่างทางที่ดี ข้าว่าเรามิ

ควรบอกยายแก่กับแม่เจ้าหรอกนะ สองคนนั้นจะเป็น

กังวลเสียเปล่าๆ”

“ขอรับท่านพ่อ”

เมื่อกลับถึงบ้านแล้วทั้งหมดได้มาทานข้าวร่วมกัน

จากนั้นเปั่ยจินจึงเอ่ยว่าต้องการให้ครอบครัวซูที่

ต้องการฟืนฟูพลัง เข้าสู่มิติจิตของนาง โดยจะเข้าไปใน

ตอนกลางคืนและออกมาตอนกลางวัน เพื่อมาทำงาน

ตามปกติ ส่วนเรื่องเวลาไม่ต้องกังวลนางจะปรับให้มิติ

ของนาง ครึ่งชั่วยามในโลกภายนอก เท่ากับ หนึ่งเดือน

ของโลกภายใน

โดยนางจะให้ทุกคนเข้ามิติในยามซวี (19.00-

20.59 น.) และออกมาในยามเหม่า (เวลา 05.00-

06.59 น.) เช่นนั้นในแต่ละคืนทุกคนจะได้ฝึกฝนถึงห้า

ชั่วยาม หรือหากเป็นโลกภายนอกกก็เป็นระยะเวลาถึง

สิบเดือนด้วยกัน หากไม่หนักหนาจนเกินไป ความ

แข็งแกร่งของทุกคนก็จะสำเร็จภายในคืนเดียว

ใครจะหาว่าโกงก็แล้วไปเถิด นางมีมิติเลยนะ จะให้

มาเริ่มต้นธรรมดา แถมนานๆ ได้ไงกัน หึ

พรึ่บ

หลังจากนั้นทุกคนก็เข้าสู่มิติ

“คารวะนายท่านและคุณหนูเจ้าค่ะ”

“อืมม คนพวกนี้ใครกันหรือจินเออร์”

“แหะๆ ท่านพ่อช่วยลูกด้วยเจ้าค่ะ”

“อืม เจ้านี่นะ”

“คนพวกนี้คือทาสที่ลูกซื้อตัวมาให้เป็นคนของเรา

เจ้าค่ะ”

“อืม จริงสิ ข้ายังไม่ได้ตั้งชื่อให้หน่วยของพวกเจ้า

เลยสินะ งั้นเอาเป็นหน่วยราตรีกาลละกันนะเจ้าค่ะทุก

ท่าน”

หลังจากนั้น เปั่ยจินจึงได้แนะนำหน่วยราตรีกาล

ให้กับทุกคน และตระกูลจางเช่นกัน นอกจากนี้เปั่ยจิน

ยังเอ่ยสิ่งที่ให้ทุกคนต้องตกตะลึงออกมา

“และหัวหน้าหน่วยของทุกคนคือ ซูหยางคงเจ้า

ค่ะ”

“ห๊ะ หยางคง”

“ขะ..ข้าหรือขอรับคุณหนู” แต่ข้าในตอนนี้นั้นยังไม่

มีอันใดเลย จะดีหรือขอรับ” พูดจบก็เงยหน้าขึ้นมอง

หน่อยราตรีกาลที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสาตาสงสัย

ใคร่รู้

เพียงแต่เปั่ยจินสัมผัสได้ว่า หน่วยราตรีกาลไม่ได้มี

จิตใจคิดเป็นอื่น เพียงแค่สงสัยเท่านั้น ซึ่งถือว่าดีมาก

สำหรับการเป็นคนของนาง ต้องเชื่อใจ ไว้ใจและปฏิบัติ

ตาม นั้นคือสิ่งที่นางต้องการในตอนนี้นอกเหนือจาก

ความภักดี

“ขอรับคุณหนู” หน่วยราตรีกาลพร้อมใจเอ่ย

ออกมาอย่างไม่ลังเล

“เช่นนั้นพวกท่านกลับไปฝึกฝนต่อเถิด” หน่วย

ราตรีกาลจึงแยกย้ายกันไปฝึกฝน

“เช่นนั้นด้านซ้ายมือของพวกท่านคือบ้านพักเจ้าค่ะ

พวกท่านสามารถพักได้หากต้องการ”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ท่านลุงและคนอื่นๆ ข้าจะให้ท่านคนในครอบครัว

ช่วยฝึกฝนนะเจ้าค่ะ ส่วนเจ้าหยางคงหลังจากถอนพิษ

และรักษาทุกคนเรียบร้อยแล้ว ข้าจะเป็นคนสอนเจ้าเอง

อ่อ เจี่ยฉง ออกมาสิ”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ข้าขอแนะนำทุกคนอีกครั้งนะเจ้าค่ะ นี่ เจี่ย

ฉงเพื่อนของข้าเจ้าค่ะ จะมาดูแลทุกคนที่นี่”

“ฝากตัวด้วยนะขอรับท่านเจี่ยฉง”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยเปั่ยจินไม่ตรงการ

เสียเวลาใดๆ อีก จึงจัดการรักษาคนในตระกูลซู โดย

ท่านปูั่ซูเหลียงอี้และซูจงอวี้นั้น นางได้ทำการรักษา

เช่นเดียวกับท่านตา ที่โดนทำลายพลังไป โดยนางได้ให้

ทั้งสองทานโอสถเสริมพลังชีวิตไปก่อนเช่นเดียวกับท่าน

ตาของนาง

เมื่อทั้งสองทานลงไปแล้วร่างกายมีความแข็งแรง

ขึ้นเช่นเดียวกับวิธีการรักษาท่านตา จากนั้นนางจึงให้

โอสถเม็ดที่สองเข้าแกพวกเขา ร่างกายของคนทั้งสอง

เริ่มมีอาการเจ็บปวดตามร่างกาย จุดตันเถียนที่แห้งขอด

ของคนทั้งสองในร่างกายก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาเพื่อเชื่อมเส้น

ปราณ

ทำให้ตอนนี้แม้ตันเถียนจะกลับคืนมาแต่ก็ยังไหล

ออกไปจากจุดเส้นลมปราณที่ขาดจากกัน แถมยังต้อง

ดึงมาซ่อมแซ่มเส้นปราณทั่วร่างกายความทรมาณที่

เกิดขึ้นนั้นทำให้จินเออร์ ถึงกับต้องยื่นมือเข้าช่วย

เช่นเดียวกับท่านตาของนาง เพียงแต่นางในตอนนี้นั้น

แข็งแกร่งกว่าเดิม

จึงไม่ต้องให้เจี่ยฉงที่เกาะไหล่นางอยู่ยื่นมือเข้าช่วย

เพียงแค่นางสะบัดพลังธาตุแสงไม่กี่เส้นสาย ทำให้ทั้ง

สองลดความเจ็บปวดและทรมาณลงได้บางส่วน จนร่าง

ทั้งสองสงบลง จึงถอนมืออกมา

จนในที่สุด ร่างกายของคนทั้งสองก็ระเบิดพลัง

ปราณออกมาอย่างรุนแรงและกระอักเลือดออกมาอีก

คำโต การรักษาอาการการโดนทำลายปราณจึงได้เสร็จ

สิ้นลงไป

ตอนนี้ทั้งสองกลับมามีพลังอยู่ในขั้นปราณสีแดงขั้น

สูงแล้ว ซึ่งเป็นปราณระดับเริ่มต้น เนื่องจากนางมิได้

ถ่ายถอดพลังเพิ่มเติมให้พวกเขา ด้วยมิอยากเสียพลัง

มากเกินไป เพราะนางตั้งใจจะรักษาหยางคงต่อทันที

“หยางคง เจ้าพร้อมหรือยัง”

“ขอรับคุณหนู”

“เช่นนั้นรับนี้ไป” หยางคงที่ได้รับโอสถมาแล้ว จึง

ไม่ลังเลที่จะนำเข้าปากของตนเอง และนั่งลงเพื่อทำ

สมาธิ ในตอนนี้นั้นสิ่งที่รับรู้ได้คือ เริ่มมีไอเย็นล้อมรอบ

ตัวของทั้งเขาเช่นเดียวกับท่านพ่อท่านแม่ของนาง

ปัง ปัง ปัง

เสียงระเบิดพลังของหยางคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

พร้อมกับพลังปราณที่เพิ่มระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว

ระดับสีแดงขั้นต้น… ระดับสีส้มขั้นต้น… ระดับสีส้มขั้น

กลาง …

ปัง

ยังไม่จบเท่านั้น

ปัง

ปัง

…

ระดับสีเขียวขั้นสูง

เจี่ยฉงที่บินสังเกตการณ์อยู่รอบๆ ถึงกับตื่นเต้นไป

กับนาง นี่สินะ ที่บอกนางว่า เด็กคนนี้มีประโยชน์ต่อ

นาง ทำไมสวรรค์ช่างลำเอียงโดยแท้

“หึ ท่านช่างกล้าว่าคนอื่นนะเจ้าค่ะคุณหนู”

เมื่อสิ้นสุดเสียงดัง ร่างของเด็กน้อยมีสิ่งสกปรกสีดำ

ไหลซึมออกมาจากร่างกาย และเมื่อสิ้นสุดกระบวนการ

ถอนผนึกพลัง หยางคงลืมตาขึ้นพร้อมกับการกระอัก

เลือดคำโตออกมา มีลักษณะเช่นเดียวกับท่านพ่อท่าน

แม่ของนางนั้นคือมีสีดำแดงเข้ม นอกจากนั้นร่างกาย

เด็กน้อยตรงหน้านางนั้นต่างเปลี่ยนแปลงไป โตกว่านาง

แถมยังสูงกว่านางอีก อือ ขี้โกงชัดๆ

“ไปล้างตัวก่อนเถิดค่อยถาม”