เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 53 ดักปล้น

“พวกท่านยินยอมทำพันธะสัญญาชีวิตกับข้า

หรือไม่ !!!”

“ห๊ะ พันธะสัญญาชีวิต” มีเสียงดังออกมาจากกลุ่ม

ทาสที่กำลังก้มหน้า

“เจ้าค่ะ ท่านรู้จักหรือเจ้าค่ะ” เปั่ยจินเมื่อได้ยินใคร

บางคนพูดออกมาเช่นนั้นจึงหันไปสบตากับคนที่พูด

พร้อมกับจ้องตากลับไป แววตาที่เหมือนซ่อนสิ่งใด

เอาไว้ โดยเอาความเฉยชาและแข็งกระด้างเข้ามาแทนที่

นั้น ช่างน่าสงสารยิ่งนัก

“ขอรับ อดีตนั้นตัวข้าเคยมีพลังขอรับ” เอ่ยออกมา

พร้อมกับการก้มหน้าลงทันที ร่างกายที่สั่นไหวน้อยๆ

ตอบสนองกับสิ่งที่พูดออกมา ราวกับว่าพยายามข่ม

ความรู้สึกที่กลับมาเคลื่อนไหวอีกระรอกให้กลับไปนอน

นิ่งเช่นเดิม

“อืมม ดีเลยเจ้าค่ะ” เปั่ยจินที่สังเกตเห็นเช่นนั้นจึง

เลือกที่จะไม่ถามสิ่งใดออกไปเช่นกัน คนของนางไม่ว่า

จะตอนไหน หากนับจากนี้ไปเมื่อพวกเขาเอ่ยปากตกลง

ที่จะทำพันธะสัญญาชีวิตกับนาง นางมั่นใจว่านาง

จะต้องได้รู้ความลับนั้นแน่นอน

“ข้าขออธิบายให้ทุกคนเข้าใจนะเจ้าค่ะ พันธะ

สัญญาชีวิตคือสิ่งที่ข้าจะทำกับพวกท่านทุกคน หากผู้ใด

มีจิตใจคิดทรยศ ไม่ภักดีต่อข้าและคนในตระกูลของข้า

คนผู้นั้นจะต้องตายเจ้าค่ะ” เปั่ยจินเอ่ยออกมาด้วย

น้ำเสียงที่เรียบนิ่งคล้ายกับว่าเป็นคำเตือนหากผู้ใดคิด

จะตกลงแล้วทรยศนางในภายหลัง

“ตายหรือ ไม่กลัวขอรับ ข้ามองออกว่าคุณหนูและ

นายท่านมิใช่คนเลวร้าย หากข้ายังอยากใช้ชีวิตอย่างมี

ประโยชน์ในตนเองข้ายินยอม” ชายคนเดิมเอ่ยออกมา

อีกครั้ง เป็นเหตุให้เกิดการถกเถียงกันในหมู่ทาส

หลังจากนั้นคนอื่นๆ ต่าง ก็ทำเช่นเดียวกันทั้งสิ้น

สองร้อยยี่สิบคน

“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ขอบคุณทุกท่านมาก”

เมื่อตกลงกันได้เแล้ว เปั่ยจินจึงจัดการทำพันธะ

สัญญาชีวิตกับทุกคน จากนั้นจึงได้ปลดพลังออกเพื่อ

เรียกผู้ดูแลเข้ามาจัดการเรื่องเงินที่ใช้ในการปลดปล่อย

ทาส

“รบกวนท่านคิดเงินด้วยเจ้าค่ะ”

“ทั้งหมดนี้เลยหรือขอรับ”

“เจ้าค่ะ คนทั้งหมดนี้”

หลังจากที่เห็นว่าเปั่ยจินจ่ายเงินเป็นจำนวนเกือบ

หนึ่งพันตำลึงทองเลยทีเดียว ทาสหลายคนต่างคุกเข่าลง

กับพื้นด้วยความดีใจ ที่ตนเองจะได้ออกจากโรงค้าทาส

เสียที

และยิ่งไปกว่านั้น เปั่ยจินยังทำในสิ่งที่ทุกคนตก

ตะลึงไม่แพ้กัน เมื่อผู้ดูแลเดินออกไปนั้นคือการลบรอย

ที่เกิดจากการเอาไฟร้อนๆ มาจี้ที่บริเวณหัวไหล่ของ

เหล่าทาสเพื่อปั้องกันไม่ให้ทาสเกิดการหลบหนีโดยไร้

สัญญาซื้อขายจากนายจ้าง ซึ่งตอนนี้นั้นอักษรที่สลักคำ

ว่าทาสได้หายออกไปจากหัวไหล่ของทุกคนโดยการให้

พลังปราณธาตุแสงเข้ามาช่วยเยียวยารอยแผลเป็นของ

ทุกคน

“อ๊ากกกก เจ็บ เจ็บเหลือเกิน”

“อ๊ากกก ข้าก็ด้วย”

หลังจากนั้นทาสทั้งหลายต่างโอดครวญกับความ

เจ็บที่เกิดขึ้น แต่ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เสียงโอด

ครวญก็ได้หายไป

“แผลๆ ที่ไหล่ของข้ามันหายไปแล้ว”

“แผลที่หัวไหล่ อักษรคำว่าทาส…เช่นนั้นหรือ”

“นายท่าน เป็นท่านใช่หรือไม่ขอรับ”

เมื่อมีหนึ่งเสียงเอ่ยขึ้นมา เหล่าคนที่เหลือต่างก็หัน

มาคุกเข่าและโขกศีรษะให้นาง พร้อมกับเสียงร่ำไห้ที่ดัง

ออกมา

“หยุดได้แล้วเจ้าค่ะ กฏข้อแรกของข้าคือ ห้ามพวก

ท่านคุกเข่าและโขกศีรษะต่อหน้าข้าเด็ดขาด หากจะทำ

ความเคารพหรือรับคำสั่งให้ทำเพียงโค้งศีรษะลงก็พอ

ข้าไม่อยากเห็นรอยแผลจากร่างกายของพวกท่าน”

“นายท่าน…ขอบพระคุณขอรับ พวกข้าสัญญา…

ด้วยชีวิต”

“ข้าเช่นกันขอรับ/เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นท่านชื่ออันใดนะเจ้าค่ะ”

“พวกข้าไม่มีชื่อขอรับ”

“อืมม เช่นนั้นเอาเช่นไรดีเจ้าค่ะ ท่านตา”

“อืม เช่นนั้นให้ใช้ชื่อเดิมของพวกเขาตามด้วยแซ่เปั่

ยของพวกเราเช่นไร”

“เช่นนั้นก็ดีเจ้า ข้าขี้เกียจคิดชื่อเช่นกัน อิอิ”

“เจ้านี่ เด็กคนนี้”

“เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นท่านลุงจะชื่ออันใดนะเจ้าค่ะ”

“ชื่อของข้าหลวนคุนขอรับ”

“เช่นนั้นต่อไปนี้ท่านลุงชื่อเปั่ยหลวนคุนนะเจ้าค่ะ

ให้ท่านลุงรับผิดชอบดูแลทุกคนฝังบุรุษ และท่าน”

จากนั้นจึงชี้ไปทางหญิงสาวนางหนึ่งที่มีอายุราวๆ

สามสิบต้นๆ ใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์แต่ดวงตามีความ

แข็งแกร่งนั้น ทำข้าสนใจอีกแล้วสิ

“ข้า…หรือเจ้าค่ะ” พร้อมกับเงยหน้าขึ้น

“เจ้าค่ะ ท่านปั้าชื่ออันใดเจ้าค่ะ”

“ข้ามีนามว่า ว่านซีเจ้าค่ะคุณหนู” ซานซีเอ่ยตอบ

จินเออร์พร้อมกับก้มหน้าติดพื้นลืมคำสั่งไปเสียสนิท ที่

คุณหนูห้ามไม่ให้เอาหัวโขกพื้น แต่ด้วยความเกรงและ

กลัวว่าตนเองจะมำอันใดผิดพลาดไปจึงรีบแสดงท่าที

ร้อนรนออกมา

“อืม เช่นนั้นท่านปั้าเปั่ยว่านซีนะเจ้าค่ะ นับแต่นี้ไป

ท่านรับผิดชอบดูแลฝั่ายสตรีเจ้าค่ะ

“ดะ…ได้เจ้าค่ะ หากคุณหนูเห็นสมควร” เมื่อเห็น

ว่าตนเองมิได้ทำสิ่งใดผิดขัดใจคุณหนู แต่กลับกันคุณหนู

กลับให้โอกาสนางได้แสดงความสารถจึงตอบกลับไป

ด้วยความตื่นเต้นและดีใจ

“เช่นนั้นหลานจะให้คนเหล่านี้ไปอยู่ที่ใดหรือ

โรงเรือนเรายังไม่เสร็จมิใช่หรือ” ท่านตาถามออกมาเมื่อ

เห็นว่าจำนวนคนที่มากถึง สองร้อยยี่สิบคนอีกทั้งยัง

ต้องแยกเรือนชายหญิงอีกนั้น คือปัญหาในตอนนี้

“อิอิ ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ”

“อ่า แล้วแต่เจ้าเถิด”

“เช่นนั้นพวกท่านทั้งหมด รบกวนไปซื้อเสื้อผ้าและ

เครื่องนุ่งห่มต่างๆ ใหม่นะเจ้าค่ะ รวมไปถึงอุปกรณ์ใน

การทำอาหารต่างๆ ที่ใช้ในการดำรงชีวิตของพวกท่าน

ทุกคน จากนั้นยามซวี (19.00-20.59 น.) ให้กลับมาเจอ

กันที่ทางออกจากตัวเมือง ข้าจะรอที่นั้น” เปั่ยจินเอ่ย

เสร็จจากนั้นจึงมอบเงินโดยแยกออกเป็นสองถุงให้กับ

หัวหน้ากลุ่มทั้งสอง

เมื่อถึงยามซวี (19.00-20.59 น.) ทุกคนได้มา

รวมตัวกันและเดินทางไปยังหมู่บ้าน เปั่ยจินจึงนำทุกคน

เข้าสู่มิติจิตของนาง เมื่อเข้าไปถึงทุกคนต่างตื่นตระหนก

เป็นอย่างยิ่ง แต่เพียงไม่นาน ทุกคนต่างได้รู้ว่าเจ้านาย

ของตนนั้นคือใครและมีตัวตนเช่นไรในอนาคต

หลังจากนั้นเปั่ยจินก็ได้ออกมาเจอกับบิดาและท่าน

ตาของตนเอง เพื่ออธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ทุกคนเข้าใจ

ระหว่างทางกลับบ้านสองแฝดก็ได้วิ่งไปด้วยตัวมัน

เอง โดยที่เหล่าเจ้านายไม่จำเป็นต้องเข้ามาบังคับเกวียน

เอง เพียงแต่ซานหลงเห็นว่า จะดูพิรุธมากเกินไปจึง

อาสาออกมานั่งด้านนอกด้วย ระหว่างทางกลับบ้านนั้น

ก็เป็นปั่าปกติ เพียงแต่วันนี้ ครอบครัวเปั่ยอาจจะต้อง

เสียเวลาสักหน่อย

“ฟิว ว ว”

เสียงอาวุธที่ดังรอบๆ เกวียนที่กำลังวิ่งอย่างช้าๆ

เนื่องจากไม่ได้รีบร้อนกลับบ้าน ทำให้เปั่ยจินรู้สึกตัวได้

เพียงแต่นางไม่คาดคิดว่า คนเหล่านั้นจะกล้ามีปัญหา

กับนางโดยการมาดักปล้นโง่ๆ แบบนี้ คงคาดคิดว่าพวก

นางคือครอบครัวชาวบ้านไร้พลังสิและอ่อนแอสินะ

“เจ้าแฝดหยุดเกวียนสักครู่ ส่งพลังจิตเข้าไปคุย”

“ขอรับเจ้านาย” เสียเวลาจริงเจ้าพวกมนุษย์

อ่อนแอ

“เกิดอันใดขึ้นหรือจินเออร์”

“แมลงนะเจ้าค่ะ” อืม แมลงละมั้ง ก็มีแต่เสียงนี่นะ

“หืมม แมลงงั้นรึ” ท่านตาที่นั่งด้านในถามออกมา

ทันทีที่ได้ยินเสียงผิดปกติ

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ ไหวหรือไม่” ซานหลงที่เห็น

บุตรสาวตอบออกมาเช่นนั้นจึงเอ่ยออกมาด้วยความ

แปลกใจ เสียงแมลงอันใดตัวใหญ่เสียจริง หึ

“ไหวสิ เจ้ากับท่านตานั่งรอในเกวียนไปก่อน พ่อ

เองก็อยากจะทดสอบพลังเช่นกัน”

“ฮ่าๆ พวกเจ้ารู้ตัวแล้วสินะ มีโอสถอันใดติดตัว

พวกเจ้าอีก ส่งมาให้หมด” เสียงคนที่พูดออกมาราวกับ

อีกฝั่ายคือแกะตัวน้อยๆ ที่ไม่สามารถปั้องกันอันใดได้

เอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์

เพียงแต่เมื่อพวกมันปรากฏตัวออกมา ยืนขวาง

หน้าเกวียนกลับไม่พบคนอื่นๆ ลงมา มีเพียงชายวัย

กลางคนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กำลังนั่งมองอยู่บน

เกวียน พร้อมกับส่งยิ้มให้เล็กน้อย

“เจ้า คิดจะลองดีกับพวกข้างั้นรึ เจ้าพวกหน้าโง่”

“หืม ข้าเปล่า ข้าเพียงกำลังนั่งรอพวกเจ้าปรากฏ

ตัว”