เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 56 เข้าเรียนกันเถอะ

“จินเออร์ เจ้าอยากไปสถานศึกษาหรือไม่” จู่ๆ

เปั่ยตงหลินก็เอ่ยออกมาทำให้ทุกคนบนโต๊ะที่กำลังทาน

ข้าวต่างเงยหน้าขึ้นมาอย่างสนใจในคำตอบของเด็กสาว

คนเดียวในบ้านหลังนี้

“ห๊ะ แค่กๆ แค่ก ๆ ท่านตาว่าอันใดนะเจ้าค่ะ”

ท่านตาข้าจะไปเรียนทำไมก่อน อายุข้าตั้งเยอะตั้งแยะ

จะให้กลับไปเรียนกับพวกเด็กน้อยได้ยังงายยย

เปั่ยตงหลินที่เอ่ยออกมาระหว่างที่ครอบครัวกำลัง

นั่งทานอาหารมื้อเย็นด้วยกัน ทำให้เปั่ยจินที่กำลังทาน

อาหารอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับสำลักออกมาอย่างแรง

พร้อมกับหันควับไปยังบุคคลที่ถามออกมา

“อยากไปเรียนหนังสือหรือไม่ ตาเห็นว่าหลานก็เริ่ม

โตแล้ว” เปั่ยตงหลินเอ่ยย้ำออกมาอีกรอบอย่างชัดถ้อย

ชัดคำ น้ำเสียงที่เอ่ยยังคงคาดหวังในคำตอบของตัว

หลานสาวที่รักเป็นอย่างมาก

“หลานต้องไปด้วยหรือเจ้าค่ะ” จินเออร์ที่ตั้งสติได้

แล้ว จึงถามท่านตากลับไปด้วยน้ำเสียงใสซื่อที่ทำให้คน

ฟัง ได้ยินแล้วถึงกับเอ็นดูในความไม่รู้ความของเด็ก

ตรงหน้า

เพียงแต่นั้นมันคือหน้ากากที่จินเออร์แสดงออกไป

ต่างหาก นางไม่อยากไปเรียนใหม่อีกรอบกับเด็กน้อยที่

ยังคงร้องไห้แงๆ ด้วยจิตวิญญาณหญิงสาววัยรุ่นตอน

ปลายหรอกนะ หึ

“อืม ตา…เอ่อ ตาเพียงเห็นว่าเด็กแถวนี้ต่างไปเรียน

กันหมดไม่ใช่รึ” เปั่ยตงหลินเอ่ยกลับมาอ่อมแอ้มด้วย

น้ำเสียงขาดๆ หายๆ พร้อมด้วยสายตากรอกไปมา

อันที่จริงแล้วสาเหตุที่เอ่ยออกมาเช่นนี้ เป็น

เพราะว่าเปั่ยตงหลินเห็นเด็กๆ ในหมู่บ้านออกไปยัง

สถานศึกษาแล้วญาติๆ ของคนเหล่านั้นต่างมาโม้ให้กับ

ตงหลินฟังนั้นเอง จึงเป็นสาเหตุให้บทสนทนาระหว่าง

มื้ออาหารบทนี้เกิดขึ้น

“ข้าต้องไปหรือเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่” จินเออร์ที่

เห็นว่าแววตาของท่านตามีความมุ่งมั่นเกินไปที่จะเอ่ย

ขัดได้นั้น จึงหันไปมองทางด้านท่านพ่อท่านแม่ เพื่อขอ

ความเห็นใจแทน

“ท่านน่าจะไปเรียนนะ” จินหลงเอ่ยออกมาพร้อม

ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“เรื่องสิ เจ้านั่งแทะผลไม้เงียบๆ ไปเลยเจ้ากระต่าย

บ้า หึย” จินเออร์เอ่ยออกมาเพียงแต่จะติดที่น้ำเสียง

ออกจะกัดฟันและเบามาก เป็นเสียงกระซิบที่รู้กันอยู่

สองคน

“พ่อแล้วแต่เจ้านะจินเออร์” ท่านพ่อเอ่ยออกมา

อย่างเข้าใจ ว่าจินเออร์นั้นมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่

เห็น เรื่องจะเรียนนั้นคงแล้วแต่บุตรสาวของตนจริงๆ

“แต่แม่เห็นด้วยกับท่านตานะจินเออร์” ท่านแม่

ของจินเออร์เอ่ยออกมา เพียงแต่ในความคิดของนางนั้น

บุตรสาวมีความเป็นผู้ใหญ่ก็จริงอยู่ แต่ในเรื่องของ

การศึกษานั้น นางอยากให้บุตรสาวได้ร่ำเรียนในเรื่อง

ศาสตร์และศิลปของหญิงสาวชนชั้นสูง ที่ควรรู้เป็น

ความรู้ประดับติดตัวไว้บ้าง แต่หากบุตรสาวไม่สนใจ

จริงๆ นางเองก็ไม่บังคับ

“ท่านยายเจ้าขาาาาาาา” จินเออร์ที่เห็นว่าคงจะไม่

มีใครช่วยนางได้แล้วในเรื่องนี้ จึงหันไปอ้อนท่านยาย

พร้อมกับเอาตัวไปซบ เงยหน้าขึ้นมองท่านยายของ

ตนเองอย่างอ้อนๆ

“ยายจะไม่บังคับเจ้าหรอก แต่การมีความรู้อื่น

นอกเหนือจากสิ่งที่เจ้าทำอยู่ก็ดีไม่ใช่หรือ” ท่านยายเอ่ย

ออกมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแววตาที่ทองมาเต็มไปด้วย

ความหวังดี

“อืออ ท่านยายเจ้าขา แต่รูปลักษณ์ของหลาน

ตอนนี้ มันเกินกว่าเด็ก 10 หนาวไปอีกนะเจ้าค่ะ” ต้อง

ต่อรองไว้ก่อนจินเออร์

“จริงด้วยสินะ เช่นนั้นทำอย่างไรดีเล่าตาแก่” ท่าน

ยายเอ่ยออกมาอย่างตกใจ

“เช่นนั้นเอาแบบนี้ดีหรือไม่ขอรับนายท่าน”

พ่อบ้านซูเอ่ยขัดขึ้นมาในระหว่างบทสนทนา