เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 57 ปั่าม่านหมอก

“ข้ากำลังจะรอดแล้วเชียวว ท่านพ่อบ้านซู อือออ”

“ยังไงหรือท่านซู” ท่านยายถามออกไป เมื่อ

พ่อบ้านซูเอ่ยออกมา

“จ้างอาจารย์มาสอนที่บ้านเป็นเช่นไรขอรับ”

ความคิดนี้เกิดจากที่แต่ก่อนนั้นในอดีตครอบครัวซูเคย

ปฏิบัติมาก่อน เมื่อเห็นโอกาสที่จะเสนอความคิดเห็นที่

เป็นประโยชน์จึงรีบเอ่ยออกมาทันที

“ข้าว่าดีนะเจ้าค่ะท่านแม่” ท่านแม่เอ่ยออกมา

อย่างเห็นด้วยทันทีกับความคิดของพ่อบ้านซู

“อืม เช่นนั้นเอาแบบนี้ดีหรือไม่จินเออร์” ท่านตาที่

เห็นด้วยกับความคิดของพ่อบ้านซูรีบเอ่ยสนับสนุนอีก

หนึ่งเสียง

“ก็…ดีเจ้าค่ะ แต่ข้าเหงาเจ้าค่ะ เรียนคนเดียว”

เอาว่ะ ในเมื่อข้าต้องเรียน เช่นนั้น เจ้าก็จงมาเรียนกับ

ข้าเถิดนะ…. พี่หยางคง อิอิ

“อืม เหงารึ เช่นนั้นอาหยางเจ้าไปเรียนกับคุณหนูดี

หรือไม่” ท่านปั้าซูเสนอความคิดที่ทำให้บุตรชายตัวเอง

กำลังทำหน้าเหยเกไปในทันทีออกมา

“ไม่ดีขอรับท่านแม่ ข้าเป็นบุรุษนะขอรับ” หยาง

คงที่เห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยค้านขึ้นมาทันที

“อืมม บุรษแล้วเช่นไร ไม่ต้องมีความรู้ก็ได้หรือเจ้า

ค่ะ ท่านยาย” ไม่ยอมหรอกก หึยย พี่หยางง ท่านต้อง

มาตกสวรรค์พร้อมข้า ฮ่าๆ

“อืมม หยางคง เรียนพร้อมจินเออร์เถิด ข้า

อนุญาต”

“ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ …”

“เย้ เช่นนั้นเป็นอันตกลงตามนี้นะเจ้าค่ะทุกคน

เนอะพี่หยางคง อิอิ” จินเออร์ทำท่าดีใจออกมา ลับหลัง

ทุกคนแล้วจึงหันไปกระพริบตาอย่างท้าทายให้หยางคง

“หึยย ขอรับคุณหนู” หยางคงที่ทำอันใดไม่ได้จึง

ทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีความเจ้าเล่ห์ของเด็กน้อยเบาๆ

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปติดต่ออาจารย์มาสอน

เด็กทั้งสองนะขอรับ” ซานหลงเอ่ยออกมาอย่างอาสา

ทันที

“อืม เอาเป็นวิชาพื้นฐานไปก่อนแล้วกัน จะได้เรียน

คู่กันได้”

“ขอรับท่านพ่อ”

“เช่นนั้น เอาเป็นยามอุ้ย (เวลา13.00-14.59 น.)

สัปดาห์ละ 3 วัน พวกเจ้ากลับบ้านมาเพื่อร่ำเรียนที่บ้าน

แล้วกันนะ ส่วนตอนเช้าพวกเจ้าก็ไปทำงานหรือทำ

กิจกรรมต่างๆ ที่เจ้ารับผิดชอบกัน”

“เจ้าค่ะท่านยาย/ขอรับนายท่าน”

หลังจากวันนั้นทั้งสองก็ได้เข้าสู่ชั้นเรียนพื้นฐาน ซึ่ง

วิชาที่เรียนในแต่ละวันก็เป็นสิ่งที่ทั้งสองได้ร่ำเรียนมา

จากในมิติแล้วเช่นกัน จึงมิใช่เรื่องยากที่จะทำความ

เข้าใจ

อีกทั้งหยางคงเองก็เคยเป็นคุณชายน้อยมาก่อน

การศึกษาและพื้นฐานความรู้ต่างๆ จึงทำให้ได้รับคำชื่น

ชมจากอาจารย์ที่มาสอนอยู่เป็นประจำ

ส่วนจินเออร์เองนั้น แม้ว่าจะทำได้ดีในวิชาพื้นฐาน

ต่างๆ แต่หากเป็นวิชาเกี่ยวกับสามคุณธรรม สี่คล้อย

ตามเมื่อใด อาจารย์แทบจะต้องทุบตีกับนางเลยทีเดียว

เพราะนางไม่ชอบตำราที่สอนให้สตรีกลายเป็นคน

อ่อนแอเช่นนี้เลย

“คุณหนูเจ้าค่ะ วันนี้ท่านจะโดดเรียนวิชานี้อีกมิได้

แล้วนะเจ้าค่ะ”

“โถ่ ใครว่าข้าจะหนีกันเล่า ท่านอาจารย์ ข้ากำลัง

จะไปหยิบตำราต่างหากเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นมิต้องเจ้าค่ะ ไปเถิดจะเลยเวลาเรียนแล้ว”

“แหะๆ ไปเจ้าค่ะ”

หลังจากจบคาบเรียนในตอนบ่ายไปแล้ว เปั่ยจิน

และหยางคงจึงหายตัวไปเช่นเคย

“เรียนคุณหนู ปั่าม่านหมอกที่คุณหนูให้ข้าไป

สำรวจมา ข้าพบว่ามีพื้นที่หนึ่งใกล้กับเขตชั้นในขอรับ

ข้ากับหน่วยราตรีกาลจึงช่วยกันกางข่ายเวทย์แล้วสร้าง

ฐานลับไว้ที่นั้นขอรับ ตอนนี้รอเพียงคุณหนูเข้าไปตรวจ

ความเรียบร้อยเท่านั้นขอรับ”

“พี่หยางคง ท่านนี่มัน” เปั่ยจินเอ่ยออกมาด้วย

น้ำเสียงเรียบนิ่ง ภายในน้ำเสียงนั้นไม่สามารถคาดเดา

สิ่งใดได้ ทำให้คนที่ฟังอยู่ตอนนี้ถึงกับร้อนรนออกมา

ทีเดียว

“ทำไมหรือขอรับคุณหนู ข้าทำส่วนไหนผิดไป

หรือไม่” หยางคงที่ได้ฟังจึงเอ่ยออกมาพร้อมกับลงไป

นั่งคุกเข่าตรงหน้าเด็กสาวทันที พร้อมที่จะยอมรับผิด

หากตนเองทำสิ่งใดที่นอกเหนือคำสั่ง

“เปล่าเจ้าค่ะ ท่านเก่งมากกกก ฮ่าๆ พี่หยาง ลุก

ขึ้นเถิด อิอิ ” เปั่ยจินที่กำลังกลั้นขำกับท่าทางของหยาง

คงจึงยอมแพ้แล้วเฉลยออกมา

“ท่าน…. แน่นอนสิขอรับ ข้าเรียนรู้สิ่งต่างๆ มาตั้ง

มากมายจากคุณหนู” หยางคงที่รู้ว่าตนเองโดนแกล้งอีก

แล้ว แต่ทำอันใดไม่ได้จึงเอ่ยกลับไปอย่างยอกย้อน

“หึ แปลกๆ นะเจ้าค่ะ แต่ช่างเถิด”

“เช่นนั้นเราไปดูกันเถิดเจ้าค่ะ”

เปั่ยจินและหยางคงจึงเร่งกันเดินทางเข้าปั่าม่าน

หมอก โดยรอบเต็มไปด้วยต้นไม้นาๆ ชนิด แต่ที่พิเศษ

คือ ต้นไม้ในปั่าม่านหมอกนั้นดูจะเป็นมิตรกับหยางคง

เป็นพิเศษ เรียกได้ว่าเดินไปทางไหนเหล่าพฤกษาต่างพา

กันหลีกหนีให้ แม้แต่เหล่าสัตว์ปั่ายังพร้อมใจกันหายไป

จากสายตา

“ถึงแล้วขอรับคุณหนู”

“คารวะคุณหนูขอรับ/เจ้าค่ะ”

“อืม เป็นอย่างไรบ้าง”

“สะดวกดีขอรับ หลังจากนี้พวกข้าจะได้มีพื้นที่ฝึก

ด้านนอกเสียที”

“หืมแล้วมิติข้าไม่ดีเช่นนั้นหรือ”

“แหะๆ ดีสิขอรับ เพียงแต่พวกข้าคิดถึงโลก

ภายนอกนิดนึง”

“เอาน่าๆ ข้าหยอกพวกเจ้าเล่น เช่นนั้นไปฝึกกันต่อ

เถิด”

“หยางคง เจ้าเรียกหัวหน้าหน่วยแต่ละกลุ่มมาพบ

ข้าหน่อย”

“ขอรับคุณหนู เช่นนั้นท่านไปรอห้องรับรองก่อน

เดินไปด้านซ้ายมือขอรับ”

“อืม”

“หลังจากรอได้ไม่นานคนทั้งหมดก็เดินเข้ามา”

“คารวะคุณหนูขอรับ”

“เจ้าค่ะ เชิญพวกท่านนั่งลงก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจะ

พูดคุย”

“ขอรับ”

“เจ้าด้วยหยางคง นั่งลง”

“ว่าแต่คุณหนูเรียกพวกเค้ามาทำไมขอรับ”

“ข้ามีความคิดอยากเปิดกิจการเปิดสำนักคุ้มภัยเจ้า

ค่ะ พวกท่านมีความคิดเห็นเช่นไรบ้าง”

“ห๊ะ อันใดนะขอรับพวกข้าแก่แล้วฟังไม่ถนัด”

“พวกท่านฟังไม่ผิดเจ้าค่ะสำนักคุ้มภัยเจ้าค่ะ”

“ข้ายังมิได้ตัดสินใจเจ้าค่ะ เพียงอยากสอบถามทุก

ท่านก่อน ว่าพอจะเป็นไปได้หรือไม่ หากข้าจะให้พวก

ท่านรับผิดชอบสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้”

“คุณหนู…”

“ได้หรือไม่เจ้าค่ะ”

“หากคุณหนูมั่นใจในตัวพวกข้า พวกข้าก็ไม่มีอันใด

ให้ต้องขัดขอรับ”

“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ”