เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 58 แบบแผนกิจการ

“เช่นนั้นหลังจากนี้ไป รบกวนพวกท่านกลับไป

ฝึกฝนหน่วยราตรีกาลให้พร้อมสำหรับการขึ้นเป็นผู้

ฝึกสอนหน่วยรุ่นต่อไปนะเจ้าค่ะ”

“ว่าแต่ กิจการคุ้มภัยนี่ พวกเราจะทำรูปแบบใด

หรือขอรับ” หนึ่งในผู้เข้าร่วมปราชุมถามขึ้นมา

“อืมม ข้ายังตัดสินใจไม่ได้เลยเจ้าค่ะ แอร่ๆ” เปั่ย

จินยอมรับว่าตนเองเพียงแค่กำลังคิดเท่านั้น เพียงแต่ไม่

คิดว่าเมื่อมาถึงที่นี้แล้วทุกคนจะสนับสนุนและยินดีทำ

ตามสิ่งที่นางต้องการโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ

“โถ่ คุณหนู ท่านนี่มันจริงๆ เลยนะขอรับ” หยาง

คงที่เป็นเพียงผู้เดียวที่กล้าหยอกล้อคุณหนูของตนเอ่ย

ออกมา

“หยุดเลยเจ้าค่ะพี่หยางคง ข้าคิดไว้แล้วต่างหาก

แต่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำแบบไหนดี” เปั่ยจินที่ได้ยิน

เช่นนั้นถึงกับไปไม่ถูก จึงต้องงัดความคิดออกมา โดย

การเอารูปแบบขนส่งเดลิเวอรี่ในยุคที่นางจากมา ส่วน

สิ่งที่เปลี่ยนแปลงคงเป็นจากสินค้าจากที่เป็นอาหาร

ผลิตภัณฑ์ต่างๆ รวมถึงราคาต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไป

“อย่างเช่น” หยางคงถามต่อทันที

“อย่างเช่นอันใดของท่านเจ้าค่ะ” เอ๊ะ พี่หยาง

กลับไปข้าจะฟั้องท่านปั้าซู

“ก็รูปแบบที่คุณหนูคิดนะขอรับ” หยางคงที่รู้ว่าอีก

ฝั่ายกำลังคิดแผนอยู่ถึงแกล้งถามออกไปอีกครั้ง

“อืมงั้นหรือ ก็เป็นแบบนี้เจ้าค่ะ…” หลังจากนั้น

เปั่ยจินก็อธิบายแผนการออกไปให้ทุกคนได้ฟัง

“การคุ้มภัยรูปแบบแรกเราจะรับเฉพาะสิ่งที่ไม่มี

ชีวิตทุกชนิด ราคาการคุ้มครองจะขึ้นอยู่กับระยะเวลา

และความสำคัญของสิ่งที่เราต้องคุ้มครอง อีกทั้งยัง

กำหนดโดยการประเมินจากสถานการณ์ในแต่ละ

ช่วงเวลาและความสำคัญของสิ่งนั้น หากมีความ

ผิดพลาดใดที่เกิดจากทางเรา ทางเราจะยินดีชดใช้ด้วย

ของสิ่งเดียวกันหรือ มีมูลค่าเทียบเท่ากับสิ่งนั้นๆ

หากแต่ผู้จ้างงานไม่ยินยอมตามเงื่อนไข ก็จะไม่มีการทำ

สัญญาใดๆ เกิดขึ้นเด็ดขาด

ส่วนรูปแบบที่สอง การเป็นการให่ความคุ้มครอง

คุ้มภัยสิ่งมีชีวิตเท่านั้น โดยสิ่งมีชีวิตที่ว่าก็อย่างเช่นการ

รับคุ้มกันมนุษย์และสัตว์ เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเงื่อนไขเราจะเป็นเช่นเดียวกับสินค้าไร้ชีวิต

หรือไม่ขอรับ” หลวนคุนที่นั่งฟังเงียบๆ เอ่ยถามออกมา

อย่างตั้งใจอีกครั้ง

“ไม่เจ้าค่ะ แตกต่างจากเดิมไม่มากนัก แต่ก็

ใกล้เคียง เพียงแต่ทุกสิ่งจะอยู่ภายใต้เงื่อนไขของเรา

เท่านั้น หากไม่สำเร็จเราจะไม่รับค่าจ้างแม้แต่ตำลึง

เดียว และเช่นกันหากสำเร็จแล้วค่าจ้างก็ตามสัญญา

เพียงแต่หากทางเรามีการสูญเสียเกิดขึ้น ซึ่งข้าหวังว่าจะ

ไม่เป็นเช่นนั้นนะเจ้าค่ะ ทางเราจะเรียกเก็บเพิ่มตาม

สัญญา เป็นจำนวนเท่าไหร่นั้น คงต้องดูจากค่าจ้างและ

สินค้าที่ตกลงกัน”

“เช่นนี้ก็ถือว่าดีนะขอรับ”

“เจ้าค่ะ เพียงแต่เราต้องสืบหาข้อมูลของคู่แข่งใน

อนาคตของเราเช่นกัน” เปั่ยจินเอ่ยสิ่งที่กังวลออกไปให้

ทุกคนได้รู้ เพราะนางเองก็มิได้รู้จักโลกใบนี้ดีสักเท่าไหร่

นัก

“อืม จากที่ข้าเคยไปขอทานมาก่อนที่จะเข้าสู่โรงค้า

ทาส ข้าเคยได้ยินมานะขอรับคุณหนูว่าส่วนมากแล้ว

กิจการเหล่านี้จะเป็นของคนในราชวงศ์ขอรับ” หลวน

ซาน หนึ่งในสมาชิกราตรีกาลที่ได้รับเคารพจากสมาชิก

คนอื่นๆ ในหน่วย เอ่ยเสริมออกมา

“หืมม ราชวงศ์หรือเจ้าค่ะ ทำไมละเจ้าค่ะ แล้ว

พวกสำนักฝึกยุทธ์อะไรพวกนี้ละเจ้าค่ะ” นอกจาก

ราชวงศ์ยังมีพวกสำนักอีกด้วย ที่จินเปั่ยคิดขึ้นมาได้ว่า

เคยอ่านเจอจากในนิยาย

“เป็นเช่นนี้ขอรับ เนื่องจากหากกิจการจำพวกการ

คุ้มครองหรือคุ้มภัยต่างๆ ยังมีน้อยยิ่งนัก ต้องเป็นผู้ที่มี

เส้นสายหรือมีอำนาจคอยช่วยเหลือ หากไม่มีผู้ที่มี

อำนาจคอยดูแลเบื้องหลัง อาจจะโดนโค่นล้มได้ง่ายๆ

ขอรับ”

“นอกจากนี้สำนักฝึกยุทธ์ต่างๆ นั้น ส่วนมากเข้า

ร่วมกับราชวงศ์ขอรับ เพียงแต่ราชวงศ์จะให้อำนาจและ

การดูแลคนในสำนักคอยดูแลกันเองโดยจะไม่ยุ่งมือเข้า

มาเกี่ยวข้อง หากไม่จำเป็นจริงๆ”

“ทำให้คนส่วนใหญ่เลือกที่จะไม่มีเรื่องกับกิจการ

เหล่านี้ขอรับ”

“เช่นนั้นข้าจะมีปัญหาหรือไม่เจ้าค่ะ หากข้าเปิด

กิจการขึ้นมาโดยที่ราชวงศ์ไม่ได้เกี่ยวข้อง”

“เรื่องนี้ ข้าไม่สามารถตอบคุณหนูได้จริงๆ ขอรับ”

“แต่ข้ามั่นใจว่าคุณหนูไม่จำเป็นต้องพึ่งพาขุม

อำนาจใครขอรับ เพียงแค่มีท่านจินหลงและท่านเจี่ยฉง

เป็นเบื้องหลัง” หยางคงยังคงเอ่ยออกมา อย่างสามารถ

ทำให้คนฟังรู้สึกดีไปได้ในตัว

“ข้าไม่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง ข้าไม่มั่นใจว่ามันจะดี

หรือไม่” ถึงแม้นางจะมีพวกเขาทั้งสอง ที่แข็งแกร่ง แต่

นางไม่อยากให้ทั้งสองต้องมาเผยตัวตนในโลกใบนี้…เร็ว

เกินไป

“โถ่ คุณหนู ท่านแน่ใจหรือขอรับ หึหึ”

“หึยย เช่นนั้น พรุ่งนี้ท่านก็เข้าเมืองกับข้า ข้าจะไป

ตามหาคนมาเป็นหน่วยราตรีกาลสอง รุ่นน้องของพวก

ท่าน อิอิ”

“ขอรับ”

“เช่นนั้นทุกท่าน เตรียมพร้อมไว้นะเจ้าค่ะ อ่อ อย่า

ลืมนะเจ้าค่ะ เรื่องของระดับพลัง”

“ขอรับ พวกข้าจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวัง”

“เช่นนั้นแยกย้ายก็ได้เจ้าค่ะ ข้าคงต้องรีบกลับแล้ว

เช่นกัน เดี๋ยวท่านพ่อท่านแม่ถามหา”

“ขอรับ”

หลังจากนั้นเปั่ยจินและหยางคงก็ตรงกลับบ้าน

วันเวลาผ่านไปถึง อีกหลายกาลหมุนผ่าน ตอนนี้

เหล่าหน่วยราตรกลานรุ่นแรกต่าง บรรลุระดับพลังขั้นสี

เขียวขั้นสูงกันทั้งสิ้น สองร้อยยี่สิบคน ไม่เว้นแม้กระทั้ง

ฝังของเหล่าสตรี

ในตอนนี้นั้นเรียกได้ว่ากองทัพของราชวงศ์ ก็มิอาจ

เอาชนะหน่วยราตรีกาลของเปั่ยจินได้ ความสามารถ

ของหน่วยราตรีกาลหนึ่งคน สามารถต้านทานฝั่ายตรง

ข้ามได้ถึงหนึ่งหมื่นห้าพันคนเลยทีเดียว

หากพูดให้บุคคลทั่วไปฟังอาจจะไม่เชื่อ แต่หากมอง

ว่าความสามารถด้านการฝึกพลังปราณนั้น ใช่ว่าทุกคน

จะสามารถฝึกฝนได้ และหากฝึกฝนแล้วทรัพยากรที่ใช้

ในการฝึกฝนนั้น ยิ่งมีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใด

เรียกได้ว่าชนชั้นของคนมีพลังและผู้ปรุงโอสถนั้น

เป็นรองเพียงแค่ผู้สืบทอดราชบัลลังค์เพียงเท่านั้น แต่

หากอยู่ตรงข้ามกับราชวงศ์ ก็มิอาจคาดเดาได้ว่าจะเกิด

สิ่งใดขึ้น…

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ ข้ากับหยางคงขอไปเดินเล่นที่

ตลาดนะเจ้าค่ะ” เปั่ยจินเอ่ยขึ้นมา

“อืมม ไปซนหรอเปล่า” ซานหลงเงยหน้าขึ้นมา

จากกองเอกสารตรงหน้า ล้วนเป็นบัญชีของร้านทั้งสิ้น

“ข้าเปล่านะเจ้าค่ะ อิอิ ข้าขอไปนะเจ้าค่ะท่านพ่อ”

เปั่ยจินเอ่ยออกมาพร้อมทำหน้าออดอ้อน ทำให้คนฟัง

ถึงกับถอนหายใจในความน่ารักของบุตรสาวตนเอง

พลางคิดไปในฝใจว่า ดีจริงๆ เชียว ที่ยังคงได้เห็น

รอยยิ้มเช่นนี้ของบุตรสาวตน

“อืมไปเถิด อาหยางฝากเจ้าดูแลจินเออร์ด้วยนะ”

ซานหลงที่ทนลูกอ้อนของบุตรสาวตนไม่ได้ จึงเอ่ย

อนุญาตออกไปพร้อมกับฝากให้องค์รักษ์หรือก็คือ หยาง

คงดูแลไปในตัว

“ขอรับนายท่าน”

หลังจากนั้นทั้งสองคนจึงเลี้ยวเข้าไปในตรอกร้างที่

ไร้ผู้คนสัญจร และทำการปลอมแปลงชุดและใบหน้า

เพื่อเข้าสู่โรงค้าทาส เพื่อเลือกสมาชิกหน่วยราตรีกาล

ชุดที่สอง

“คารวะขอรับนายท่านทั้งสอง มิทราบว่าวันนี้

ต้องการทาสเช่นไรดีขอรับ” ผูดูแลรีบเดินเข้ามาหาทั้ง

สองทันที เมื่อเห็นว่ามีคนท่าทางแปลกๆ เดินเข้ามา

“ข้าต้องการทาสชายจำนวนสามร้อยคนเจ้าค่ะ ไม่

ว่าจะพิการ เป็นโรค หรือแข็งแกร่ง ข้าต้องการดูและ

เลือกทุกคนเจ้าค่ะ รบกวนท่านนำมาให้ข้าที่ห้องรับรอง

หน่อยนะเจ้าค่ะ” เปั่ยจินรีบเอ่ยจุดประสงค์หลักที่

แท้จริงของตนเองออกไปทัน เพื่อไม่ให้เสียเวลา

“ได้ขอรับ เช่นนั้นเชิญพวกท่านนั่งรอที่ห้องรับรอง

ก่อนนะขอรับ”

“เจ้าค่ะ”