โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 177 ลัทธิปีศาจดำ (ตอนต้น)

บทที่ 177 ลัทธิปีศาจดำ (ตอนต้น)

“จื่อหยานเคยบอกว่าพี่สาวของนางชื่อ หลินซือหาน สวยมาก ๆ เลย!” หวังซินเยวี่ยกัดปลายปากกา พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ข้าเคยเจอนางครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว สวยจริง ๆ และเย็นชาราวเทพธิดา!” เธอเสริมด้วยแววตาเป็นประกาย

หวังฮ่าวสีหน้าเปลี่ยน หรือจะเป็นหลินซือหาน

แต่เขาคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา จากที่เห็น หลินซือหานอยู่ในขั้นปรมาจารย์เท่านั้น พลังต่อสู้ของนางแข็งแกร่ง แต่ไม่ถึงขั้นที่ไม่อาจเอาชนะได้ เว้นแต่นางจะซ่อนพลังไว้ เขาคิด

เมื่อได้คำตอบ หวังฮ่าวกลับไปยังห้องของตนด้วยความคิดหนักอึ้ง

…

สองวันต่อมา หวังฮ่าวพาหวังซินเยวี่ยและหลินจื่อหยานออกไปเที่ยวในเมืองเจียงหลิน

เขาคิดว่าถ้าหลินจื่อหยานไม่มีเจตนาร้าย ก็คงไม่เป็นไร สิ่งมีชีวิตเหนือดวงดาวคงไม่ลงมาเล่นงานเขาเพียงเพราะเข้าใกล้สาวน้อยผู้นี้

ส่วนที่หลินจื่อหยานบอกว่าเมื่อถึงขั้นเทวะยุทธจะแต่งงานกับเขา ข้ามีความเร็วในการฝึกที่เหนือชั้น พอเจ้าเป็นเทวะยุทธ ข้าก็คงไร้เทียมทานไปแล้ว เขาคิดด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

ต้าไป๋ปฏิเสธที่จะออกจาก ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน ราวกับกลัวอะไรบางอย่าง หวังฮ่าวก็ปล่อยมันไป

ในสวนสนุก ผู้คนคึกคัก รถไฟเหาะและชิงช้าสวรรค์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

หวังฮ่าว หวังซินเยวี่ย และหลินจื่อหยานเล่นทุกอย่างในสวนสนุกด้วยความสนุกสนาน เงินดาวในมือของหวังฮ่าวทำให้ไม่ต้องรอคิว

หลังจากเล่นจนครบ หวังซินเยวี่ยหน้าซีดเล็กน้อย ร่างสั่นจากความเหนื่อย “พี่ เราไม่เล่นแล้วนะ เหนื่อยเกินไปแล้ว!” เธอบ่นขณะจิบน้ำแร่

หลินจื่อหยานแก้มแดง ร่างสั่นด้วยความตื่นเต้น “สนุกมากเลย!” เธอร้อง

หวังฮ่าวพยักหน้า เตรียมพาทั้งสองออกจากสวนสนุก

“หวังฮ่าว ไกล ๆ นั่นมีคนแอบตามเราอยู่!” เสียงต้าไป๋ดังในหัวของเขา

หวังฮ่าวใช้พลังจิตสแกนทันที พบชายหลายคนซ่อนตัวอยู่ในมุมไกล สายตาจับจ้องมาที่พวกเขา

“ซินเยวี่ย ไปหาอะไรกินกันก่อน!” หวังฮ่าวยิ้มปกปิดความรู้สึก กล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

ทั้งสองสาวพยักหน้า หิวจากการเล่นมาทั้งวัน

หวังฮ่าวพาทั้งคู่ไปร้านอาหารใกล้ ๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเงาดำที่พุ่งออกจากเงาของเขา มุ่งสู่กลุ่มคนที่แอบตาม

ในตรอกมืดแห่งหนึ่งของเมืองเจียงหลิน

ชายหลายคนนอนกองอยู่บนพื้น สีหน้าหวาดกลัวราวกับเห็นผี เงาดำที่แผ่ออร่าอันน่าสะพรกลัวกดขี่พวกเขาจนขยับไม่ได้

“เจ้าเป็นอสูรกายอะไร!” ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าร้องด้วยน้ำเสียงสั่น

เงาดำเงียบสนิท มีเพียงพลังกดขี่ที่หนักหน่วงราวกับจะบดขยี้จิตวิญญาณ

“หัวหน้า นี่จะเป็นคนใหญ่คนโตของ ลัทธิปีศาจดำ หรือไม่?” ชายหนุ่มร่างสูงข้าง ๆ กระซิบด้วยความหวาดกลัว

ชายวัยกลางคนตาเป็นประกาย มีเหตุผล! มีเพียงผู้ยิ่งใหญ่จาก ลัทธิปีศาจดำ เท่านั้นที่มีพลังเช่นนี้ พวกเขาเป็นปรมาจารย์ ในเมืองเจียงหลินถือเป็นยอดฝีมือ แล้วใครจะกดขี่พวกเขาได้นอกจากคนของลัทธิ?

“ท่านผู้ใหญ่ พวกเราก็เป็นคนของ ลัทธิปีศาจดำ รับภารกิจจากด้านบน!” ชายวัยกลางคนรีบพูดด้วยสีหน้ายกยอ

คนอื่น ๆ รีบพูดตาม ต่างยืนยันว่าเป็นสมาชิกของลัทธิ

“ฉัวะ!” เงาดำหายไปในพริบตา

ชายวัยกลางคนถอนหายใจ เขาเป็นคนของลัทธิ!

ทุกคนผ่อนคลาย แต่ทันใดนั้น มิติในตรอกก็สั่นไหว

เด็กหนุ่มหน้าตาเย็นชาปรากฏตัวจากความว่างเปล่า

“หวังฮ่าว!” ชายทั้งหลายตะลึง นี่คือเป้าหมายที่พวกเขาติดตาม!

“พูดมา ลัทธิปีศาจดำ คืออะไร!” หวังฮ่าวถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

ชายวัยกลางคนหน้าเสีย หรือว่าเงาดำเมื่อกี้เป็นของเขา? เป็นไปไม่ได้ ไม่เคยได้ยินว่าหวังฮ่าวมีพลังเช่นนี้!

“อยากลิ้มรสความเจ็บปวดที่อยากตายแต่ตายไม่ได้หรือ?” หวังฮ่าวยกคิ้ว เปลวอัคคีสีดำลุกโชนในมือของเขา

ทั้งตรอกถูกห่อหุ้มด้วยความร้อนอันน่าสะพรกลัว ราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่ง

ชายวัยกลางคนตัวสั่น แค่เห็นอัคคีนั้นก็รู้สึกถึงความตายที่ใกล้เข้ามา

พวกเขารีบเล่าทุกอย่างราวกับเทถั่ว

ลัทธิปีศาจดำ คือกลุ่มมนุษย์ที่แอบสมคบกับเผ่ามาร ออกภารกิจที่มุ่งร้ายต่อเผ่ามนุษย์ เมื่อสำเร็จภารกิจ ผู้บริหารระดับสูงของลัทธิจะมอบรางวัล

พวกเขาเป็นสมาชิกของลัทธิ รับภารกิจให้สอดแนมหวังฮ่าว

“ภารกิจนี้ใครสั่ง?” หวังฮ่าวถามต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยพลังกดดัน

ข้าถูกเผ่ามารจับตามอง เขาคิด พรสวรรค์ของเขาดึงดูดความสนใจมากเกินไป หากมารศักดิ์สิทธิ์หรือเทวะมารลงมือ เขาจะอยู่ในอันตราย

“เราไม่รู้!” ชายวัยกลางคนตอบด้วยน้ำเสียงสั่น “ภารกิจนี้ถูกส่งมาโดยไม่ระบุตัวตน!”

หวังฮ่าวหรี่ตา “คิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าพวกเจ้าใช่ไหม?”