โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 176 กลิ่นอายเหนือดวงดาว

บทที่ 176 กลิ่นอายเหนือดวงดาว

ขณะที่ต้าไป๋กินปลา มันรู้สึกถึงความหนาวเยือกที่แผ่ซ่านในร่างราวกับถูกสายตาคู่หนึ่งจ้องมอง

มันรีบก้มหน้ากินต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่หวังฮ่าว แมวตัวนี้มาจากไหน น่ารักจัง!” หลินจื่อหยานยิ้มหวาน ถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

หวังซินเยวี่ยมองหวังฮ่าวด้วยความสงสัย เธอรู้ดีว่าพี่ชายของเธอไม่เคยชอบเลี้ยงสัตว์ โดยเฉพาะแมว

“เจอข้างทาง แมวเร่ร่อนตัวหนึ่ง…” หวังฮ่าวตอบเรียบ ๆ

“หวังฮ่าว! เจ้ากล้าบอกว่าข้าเป็นแมวเร่ร่อน!” ต้าไป๋โวยวายในหัวของเขาทันที

“ถ้างั้นก็น่าสงสารจัง!” หลินจื่อหยานพูดพร้อมก้มลงอุ้มต้าไป๋ขึ้นมา

ทันใดนั้น เสียงโวยวายในหัวของหวังฮ่าวก็เงียบกริบ

ต้าไป๋ในอ้อมแขนของหลินจื่อหยานนิ่งเงียบราวกับถูกสะกด ไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียง

หวังฮ่าวแอบยิ้ม ต้าไป๋ เจ้าจะบ่นเก่งไปไหน เมื่อมันเงียบลง เขาก็รู้สึกโล่งใจ

ทุกคนกินอาหารต่อไปท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่น

…

ยามค่ำคืน ท้องฟ้าเมืองเจียงหลินประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับราวกับผืนผ้าปักด้วยเพชร

หลังอาหารเย็น หลินจื่อหยานเตรียมตัวกลับ เธอกอดหวังฮ่าวแน่นอีกครั้งก่อนจากไป

ต้าไป๋ซ่อนตัวอยู่หลังหวังฮ่าว ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้นมอง

“พี่หวังฮ่าว ซินเยวี่ย พรุ่งนี้ข้าจะมาหาใหม่นะ!” หลินจื่อหยานยิ้ม ใบหน้าแดงระเรื่อ ลมยามค่ำพัดผมของเธอปลิวไสวราวกับภาพวาด

“ต้าไป๋ เจ้าต้องเชื่อฟังพี่หวังฮ่าวด้วยล่ะ!” เธอกล่าวล้อต้าไป๋ก่อนจากไป

ต้าไป๋ตัวสั่น สาวน้อยนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว! มันคิด

ในห้องของหวังฮ่าว

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่าง บรรยากาศเงียบสงบ

“หวังฮ่าว เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าหลินจื่อหยานแปลก ๆ?” ต้าไป๋นอนขดตัวกินอาหารแมว ขณะกระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หวังฮ่าวขมวดคิ้ว “แปลกยังไง?”

เขาพลิกหน้า เคล็ดยาวิญญาณ ในมือ ขณะรอคำตอบ

ต้าไป๋เกาหัวด้วยกรงเล็บ “ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่เธอมีกลิ่นอายที่แปลกประหลาด มันทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวจากส่วนลึกของจิตใจ ราวกับเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสะพรกลัว กลิ่นอายนี้… ข้าเคยสัมผัสแค่บนดวงดาวเท่านั้น!”

หวังฮ่าวตาเบิกกว้าง เหนือดวงดาว?

กลิ่นอายที่ทำให้ต้าไป๋ วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของ ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน หวาดกลัวได้นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก แม้แต่พลังกดดันของปรมาจารย์ก็ไม่อาจทำให้ต้าไป๋หวั่นไหว แต่กลิ่นอายนี้กลับทำได้

“เหนือดวงดาว…” หวังฮ่าวพึมพำ นักรบต้องถึงระดับนักรบศักดิ์สิทธิ์จึงจะท่องดวงดาวได้ ความยิ่งใหญ่ของจักรวาลนั้น แม้แต่เขายังรู้สึกเคารพยำเกรง

เขานึกถึง เคล็ดหลอมวิญญาณดวงดาว ส่วนล่างที่หลินจื่อหยานเคยส่งมาให้ เธอบอกว่าเก็บได้ข้างทาง ซึ่งตอนนั้นเขาเชื่อโดยไม่คิดมาก

แต่เมื่อลองนึกดู เหตุผลนั้นเต็มไปด้วยช่องโหว่ ในโลกยุทธภพที่เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ วิชายุทธระดับสูงจะหล่นเกลื่อนถนนได้อย่างไร

หวังฮ่าวสูดลมหายใจลึก “ต้าไป๋ ลองนึกดี ๆ บนดวงดาวนั้น มีอะไรที่ทำให้เจ้ากลัว?”

ต้าไป๋ทำหน้าเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง เรื่องนานขนาดนั้นจะนึกได้ง่าย ๆ ได้ยังไง! แต่เมื่อนึกถึงหลินจื่อหยาน มันก็พยายามขุดความทรงจำ

“ตอนนั้นข้ากับนักรบศักดิ์สิทธิ์ฉือหยานอยู่ใน ดาวลึกลับ เราไล่ล่ามารศักดิ์สิทธิ์สองตน บนดาวดวงหนึ่ง…” ต้าไป๋เริ่มเล่า

“เมื่อเราเข้าสู่ดาวนั้น พลังลึกลับบางอย่างกำจัดมารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองในพริบตา! พร้อมกันนั้น เงาดำที่แผ่อัคคีสีดำก็ปรากฏขึ้น…”

“ใช่แล้ว! เงาดำนั่น! กลิ่นอายของหลินจื่อหยานเหมือนกับเงาดำที่แผ่อัคคีสีดำนั้น!” ต้าไป๋ร้องด้วยความตื่นเต้น

หวังฮ่าวตาหรี่ลง กำจัดมารศักดิ์สิทธิ์ในพริบตา? นั่นคือพลังที่ไม่อาจจินตนาการได้

“แล้วพวกเจ้าออกมาได้อย่างไร?” เขาถามต่อ

“เงาดำนั้นไม่ได้ลงมือกับเรา มันสั่งให้เราออกไปทันที” ต้าไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

หวังฮ่าวพยักหน้า ถ้าไม่ใช่เผ่ามาร ก็คงไม่กำจัดมารศักดิ์สิทธิ์แล้วปล่อยฉือหยานไป

“เจ้าแน่ใจหรือว่ากลิ่นอายเดียวกัน?” หวังฮ่าวถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“แน่ใจ! กลิ่นอายนั้นฝังอยู่ในความทรงจำของข้า มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนจะขาดใจ ถึงของหลินจื่อหยานจะไม่เข้มข้นเท่า แต่ข้าไม่มีวันจำผิด!” ต้าไป๋ยืนยัน

หวังฮ่าวนิ่งไปครู่หนึ่ง นึกถึงงานเลี้ยงปรมาจารย์ของหลินเฉิง หลินซือหานเคยปรากฏตัวพร้อมอัคคีสีดำล้อมรอบตัว และหวังซินเยวี่ยเพิ่งพูดถึงพี่สาวของหลินจื่อหยานเมื่อตอนกินข้าว

หรือว่าจะเกี่ยวข้องกัน?

“ข้าต้องถามซินเยวี่ย” หวังฮ่าวตัดสินใจ เดินตรงไปยังห้องของน้องสาว

ในห้องของหวังซินเยวี่ย มีเพียงเสียงปากกาขูดกับกระดาษ

“ซินเยวี่ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่สาวของหลินจื่อหยานเป็นใคร?” หวังฮ่าวถามตรง ๆ

หวังซินเยวี่ยที่กำลังเขียนการบ้านอยู่เงยหน้าขึ้น มองพี่ชายด้วยสายตาแปลก ๆ

“พี่ เจ้าเห็นจื่อหยานสวยแล้วอยากรู้จักพี่สาวของนางหรือไง!” เธอกระซิบแซว

หวังฮ่าวมุมปากกระตุก อยากรู้จักอะไรกัน! คนแบบนั้นไม่ใช่คนที่ควรไปยุ่งด้วย! เขาคิด หลินจื่อหยานที่ดูเหมือนมีใจให้เขาทำให้ปวดหัวพอแล้ว ยิ่งถ้าเธอเกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหนือดวงดาว เขาคงต้องระวังตัวให้มากขึ้น