โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 175 กลับสู่เมืองเจียงหลิน

บทที่ 175 กลับสู่เมืองเจียงหลิน

หลังจากส่งข้อความถึงกวนเฉิง หวังฮ่าวก็จากเมืองหลวงจักรพรรดิไปทันที ราวกับลมที่พัดผ่านเงียบงัน

…

เมืองเจียงหลิน

ถนนในเมืองเจียงหลินทอดยาว ทุกย่างก้าวของหวังฮ่าวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความทรงจำ ภาพของบ้านเมืองที่คุ้นเคยปรากฏต่อหน้า ทั้งป้ายร้านค้าเก่าแก่และเสียงจอแจจากผู้คน

“หวังฮ่าว เจ้าเติบโตในที่ที่มีพลังปราณบางเบาเช่นนี้ได้อย่างไร!” ต้าไป๋ในร่างแมวตัวน้อยขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หวังฮ่าวยิ้มบาง ๆ แม้จะจากไปเพียงสองเดือนกว่า แต่ราวกับผ่านไปหลายยุคสมัย อากาศเย็นสบาย ถนนที่คุ้นตา และป้ายโฆษณาที่มีใบหน้าของเขาจากหอวิถียุทธขีดสุด ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลา

เขาเลือกที่จะไม่ใช้พลังมิติ เดินช้า ๆ ไปยังวิลล่าของตนราวกับต้องการดื่มด่ำกับความรู้สึกนี้

ผู้คนรอบข้างไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มที่เดินผ่านคือหวังฮ่าว ด้วย วิชาลมหายใจศักดิ์สิทธิ์ ที่ฝึกถึงขั้นสมบูรณ์ เขาสามารถซ่อนกลิ่นอายได้ราวกับเป็นเพียงเงาในสายลม แม้ใบหน้าของเขาจะปรากฏบนป้ายโฆษณาทั่วเมืองก็ตาม

ระหว่างทาง หวังฮ่าวแวะที่ห้างสรรพสินค้า เลือกซื้อของว่างและของขวัญที่หวังซินเยวี่ย น้องสาวบุญธรรมของเขาชื่นชอบ ก่อนเก็บทุกอย่างไว้ในแหวนมิติด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

เมื่อมาถึงวิลล่าในเมืองเจียงหลิน เสียงหัวเราะราวระฆังเงินดังแว่วจากภายใน

หวังฮ่าวใจเต้น น้องสาวเชิญเพื่อนมาเล่นที่บ้านหรือ? เขาคิด แต่ไม่ได้กังวลมากนัก เพราะมีสมาชิกสมาคมเทียนอู่คอยปกป้องรอบวิลล่า อีกทั้งหวังซินเยวี่ยเป็นเพียงสาวน้อยธรรมดา คงไม่มีใครคิดร้าย

การมีเพื่อนมาเยี่ยมทำให้หวังฮ่าวรู้สึกโล่งใจ เขาตระหนักว่าช่วงนี้มัวแต่ฝึกฝนจนละเลยน้องสาวไปมาก

สูดลมหายใจลึก หวังฮ่าวก้าวเข้าสู่วิลล่าด้วยใจที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

ภายในวิลล่า สองสาวน้อยเต็มไปด้วยพลังแห่งวัยเยาว์กำลังวิ่งเล่นไล่จับกัน สร้างความครึกครื้นให้กับสถานที่

หวังซินเยวี่ยและหลินจื่อหยานวิ่งไปมาด้วยรอยยิ้ม ไม่นานทั้งคู่ก็เหงื่อชุ่ม ใบหน้าแดงระเรื่อ

หลินจื่อหยานสวมชุดบางเบา ร่างที่เต็มไปด้วยเสน่ห์วัยเยาว์แผ่ออร่าชวนหลงใหล ผิวเนียนนุ่มราวหยกขาวสะท้อนแสงไฟในวิลล่า

หวังซินเยวี่ยมองหลินจื่อหยาน แม้จะเป็นเพื่อนสาวด้วยกัน เธอก็อดใจเต้นไม่ได้เมื่อเห็นผิวอันไร้ที่ติของเพื่อน

“จื่อหยาน เจ้าใช้ครีมอะไร ผิวดีขนาดนี้!” หวังซินเยวี่ยแอบคิดในใจ ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังร่างของหลินจื่อหยาน

“ซินเยวี่ย เจ้ามองอะไร หรือว่าแอบชอบข้าซะแล้ว?” หลินจื่อหยานหัวเราะคิกคัก แซวเพื่อนด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“เจ้าไปให้พ้น! ข้าไม่ชอบสาว ๆ หรอก!” หวังซินเยวี่ยเม้มปาก ใบหน้าแดงก่ำ

เมื่อเล่นจนเหนื่อย ทั้งสองทรุดตัวลงบนโซฟานุ่มในวิลล่า หายใจหอบเบา ๆ

ทันใดนั้น หลินจื่อหยานขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีคนมา!” เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นตัว

หวังซินเยวี่ยใจเต้นแรง เธอรู้ดีว่าหลินจื่อหยานมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมเกินคนทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นของหายหรือสิ่งที่คนอื่นมองข้าม เธอมักหาเจอเสมอ

“ไม่มีใครนัดมาไม่ใช่หรือ? หรือว่าจะ…” หวังซินเยวี่ยคิดด้วยความกังวล สมาชิกสมาคมเทียนอู่ที่ปกป้องรอบวิลล่าจะไม่เข้ามาโดยพลการแน่

“จื่อหยาน เราไปหลบก่อนดีกว่า!” หวังซินเยวี่ยกระซิบ

“ซินเยวี่ย ข้ากลับมาแล้ว!” เสียงทุ้มนุ่มของหวังฮ่าวดังขึ้น ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร

“พี่ชาย!” หวังซินเยวี่ยตาเป็นประกาย รีบหันไปหาหลินจื่อหยาน แต่พบว่าเพื่อนของเธอหายไปราวกับเงา

“พี่หวังฮ่าว! คิดถึงพี่จะตายแล้ว!” ร่างบางพุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของหวังฮ่าวพร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ชวนให้ใจเต้น

หวังฮ่าวมองสาวน้อยในอ้อมแขน หลินจื่อหยานในชุดบางเบาเผยให้เห็นผิวเนียนราวหยก มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย สาวน้อยคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

หวังซินเยวี่ยที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของวิลล่าตะลึง จื่อหยานกล้าเกินไปแล้ว! ชุดบางขนาดนี้ยังกล้าพุ่งใส่พี่ชายข้า!

หลินจื่อหยานในตอนนี้เหมือนแมวน้อยขี้อ้อน กอดหวังฮ่าวแน่น ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับดอกไม้ที่กำลังผลิบาน

หวังฮ่าวก้มมอง เห็นส่วนโค้งที่ขยับขึ้นลงเล็กน้อย สาวน้อยคนนี้… ช่างกล้าหาญเกินไป!

ที่โต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่ว

“พี่หวังฮ่าว ลองชิมอันนี้สิ อร่อยมาก!” หลินจื่อหยานตักอาหารให้หวังฮ่าวไม่หยุด ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับผลท้อสุก

เมื่อกี้ข้าทำอะไรลงไป? เธอคิดในใจ แค่ได้ยินเสียงพี่หวังฮ่าว ทำไมถึงอดใจไม่ได้! เธอตกใจกับความกล้าของตัวเองที่พุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของเขาโดยไม่ทันคิด

“พี่ จื่อหยานเพิ่งขึ้นมัธยม เจ้าต้องระวังตัวหน่อย สามปีเริ่มต้นนะ…” หวังซินเยวี่ยมองอาหารเต็มโต๊ะ แต่ไร้รสชาติในใจ จื่อหยานนี่หนักสีลืมเพื่อนจริง ๆ พอเจอพี่ชายข้าก็เหมือนเสียสติ

“สามปีเริ่มต้นคืออะไร?” หลินจื่อหยานกะพริบตาโต ทำท่าทางไร้เดียงสา แต่แววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์

หวังฮ่าวยิ้มมุมปาก แกล้งเก่งนักนะสาวน้อย เขารู้ดีว่าเธอไม่ไร้เดียงสาอย่างที่แสดงออก การที่ส่งรูปและวิดีโอสั้น ๆ ชวนใจเต้นมาหาเขาทุกวัน แสดงให้เห็นถึงความเจ้าเล่ห์ของสาวน้อยที่มีเสน่ห์ราวกับจะล่มแคว้น

“จื่อหยาน สามปีเริ่มต้นก็คือสามปีเริ่มต้น ไม่ต้องรู้มาก!” หวังซินเยวี่ยตัดบท

หลินจื่อหยานพยักหน้าน่ารัก แต่แววตายังคงฉายแววเจ้าเล่ห์

“ซินเยวี่ย เจ้ากินด้วยสิ!” หวังฮ่าวตักอาหารให้หวังซินเยวี่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“เหมียว เหมียว!” เสียงร้องของแมวดังขึ้นจากข้างโต๊ะ

ต้าไป๋นั่งกินอาหารในชามบนพื้นอย่างเรียบร้อย

“หวังฮ่าว ข้าอยากกินปลา รีบยกมาให้ข้า!” เสียงของต้าไป๋ดังก้องในหัวของหวังฮ่าว

หวังฮ่าวแปลกใจ ต้าไป๋ว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ปกติมันจะกระโดดขึ้นโต๊ะกินอาหารโดยไม่สนใจใคร แต่ตอนนี้กลับนั่งกินอย่างสุภาพราวกับเกรงใจคนอื่น

เมื่อเห็นต้าไป๋น่ารักขนาดนี้ หวังฮ่าวจึงยกจานปลาให้มัน

ต้าไป๋กินปลาด้วยความเอร็ดอร่อย แต่สายตากลับเหลือบมองหลินจื่อหยานที่ทำตัวเป็นสาวน้อยแสนดีบนโต๊ะ

หลินจื่อหยานเหมือนสัมผัสได้ถึงสายตานั้น เธอหันมามองต้าไป๋ด้วยรอยยิ้มลึกลับ