สามีข้าคือขุนนางใหญ่ - บทที่ 898 ถอนพิษได้สำเร็จ (1)
บทที่ 898 ถอนพิษได้สำเร็จ (1)
……….
เส้นทางที่ว่าไม่ได้เป็นแผ่นน้ำแข็งที่หนาเหมือนกับที่ทุ่งน้ำแข็ง
กู้เจียวย่นคิ้ว “แสดงว่าต้องใช้ทางบกอย่างเดียว…แต่จะทันรึ ช่างเถอะ จะทันหรือไม่ก็ต้องออกไปอยู่ดี!”
กู้เจียวลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนออกคำสั่ง “ไปตามคนของเงาทมิฬมาเดี๋ยวนี้!”
“ขอรับ!”
เหวินเหรินชงน้อมรับคำสั่ง
ทหารเงาทมิฬส่วนใหญ่ออกเดินทางไปกับเหลี่ยวเฉินเพื่อสู้รบกับแคว้นจิ้นแล้ว ทหารที่ยังประจำการอยู่ที่ค่ายจึงมีจำนวนไม่มากนัก คนที่เหวินเหรินชงไปตามตัวมาได้คือนายทหารเฉินหยาง ซึ่งเป็นคนที่เหลี่ยวเฉินมอบหมายให้อยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือกู้เจียว
เฉินหยางประสานมือให้กู้เจียว “ท่านผู้บัญชาการน้อย”
ทหารที่นี่เรียกกู้เจียวว่าท่านผู้บัญชาการน้อย ตอนแรกกู้เจียวนึกว่าเป็นเพราะสำเนียงของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร
เลยปล่อยให้พวกเขาเรียกไปแบบนั้น
“ทหารเงาทมิฬเคยไปอยู่ที่แคว้นเจากันมาก่อน มีสายลับซ่อนอยู่ระหว่างทางหรือไม่” กู้เจียวถาม
“มีขอรับ ทุกจุดพักม้าจะมีคนของเงาทมิฬประจำอยู่ ท่านผู้บัญชาการน้อยต้องการอะไรหรือขอรับ”
“ข้าต้องการส่งของไปยังเมืองหลวงของแคว้นเจาให้เร็วที่สุด!”
“เมืองหลวงแคว้นเจาหรือขอรับ” เฉินหยางเดินมาที่โต๊ะแผนที่พร้อมกับชี้นิ้ว “ถ้าเร็วที่สุดคงต้องใช้วิธีเดินเรือจากท่าเรือถงโจว ทว่าเมื่อคืนอ่าวถงโจวเริ่มแข็งแล้ว…อาจต้องไปทางอวิ๋นโจวแทน อ่าวอวิ๋นโจวยังไม่แข็ง แต่สภาพอากาศแบบนี้ เกรงว่าอีกไม่นานคงจะแข็งตัวขอรับ”
“เจ้าหมายความว่ารีบเดินเรือในอ่าวอวิ๋นโจวให้ทันก่อนที่มันจะจับตัวเป็นน้ำแข็งใช่ไหม” กู้เจียวถาม
เฉินหยางพยักหน้า “ใช่แล้วขอรับ น้ำตรงท่าเรือมีความตื้น กระแสน้ำไหลน้อย จึงแข็งตัวเร็ว ส่วนตรงที่กระแสน้ำไหลแรงหน่อย จะไม่จับตัวเร็วขนาดนั้นขอรับ”
“เข้าใจแล้วล่ะ ข้าจะออกเดินทางไปที่อวิ๋นโจวประเดี๋ยวนี้เลย!” กู้เจียวเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
ระยะทางจากที่นี่ไปยังอวิ๋นโจวอยู่ที่ราวสามร้อยลี้ และด้วยสภาพอากาศที่เป็นอุปสรรคเช่นนี้ ไม่ง่ายเลยที่จะไปให้ทันเวลา
กู้เจียวต้องเลือกม้าที่เหมาะสมที่สุดกับการเดินทางครั้งนี้
เจ้าเฮยเฟิงเดินมาหากู้เจียวที่ประตูค่ายทันทีราวกับรู้ทัน
แต่กู้เจียวไม่อยากให้เจ้าเฮยเฟิงทำงานหนักอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่มันมาถึงที่ชายแดน มันก็ไม่เคยได้หยุดพักเลย โดยเฉพาะศึกที่ประตูเมืองทิศใต้ของเมืองผู่ที่เจ้าเฮยเฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก
ทว่าหลังจากนั้นมันก็ยังไม่ได้พักผ่อนดีๆ สักครั้ง ยังคงต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กู้เจียวอย่างต่อเนื่อง
กู้เจียวจะไม่ยอมเอามันไปเสี่ยงอีกเป็นอันขาด
กู้เจียวจึงเดินไปที่คอกม้า
ทหารม้าเฮยเฟิงเป็นกองกำลังที่เก่าแก่ที่สุดและทรงพลังที่สุดของกองทัพเซวียนหยวน ทว่าด้วยความที่พวกมันผ่านการต่อสู้นองเลือดมาหลายต่อหลายครั้ง ร่างกายของพวกมันจึงสะบักสะบอมไปไม่น้อย
ม้าศึกที่อายุเยอะต้องได้รับการพักผ่อน
ทันทีที่กู้เจียวก้าวเท้าเข้าไปในคอกม้า ฝูงม้าที่อยู่ในคอกต่างพากันลุกขึ้นเตรียมออกเดินทาง
พวกมันพร้อมเสมอ!
กู้เจียวกำมือแน่น
“ท่านผู้บัญชาการน้อย…” เหวินเหรินชงเดินเข้ามาพร้อมกับจูงม้าศึกอายุสิบปี “ใช้เจ้าตัวนี้เถอะขอรับ มันเคยผ่านศึกมาแค่ครั้งเดียว ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ตอนนี้หายดีแล้วขอรับ”
กู้เจียวถาม “ที่นี่มีม้าที่ไม่เคยได้รับบาดเจ็บไหม”
เหวินเหรินชงตอบ “มีขอรับ แต่พวกมันไปประจำที่ด่านหน้ากันหมดแล้ว หรือว่า ท่านผู้บัญชาการน้อยสนใจเจ้าม้าน้อยที่เคยทำหน้าที่แบกเสบียงไหมขอรับ”
และในตอนนั้นเอง เจ้าม้าน้อยอายุสามขวบก็วิ่งต๊อกแต๊กเข้ามากระโดดโลดเต้นอยู่ข้างหน้ากู้เจียวราวกับพยายามจะแสดงความแข็งแกร่งให้ได้เห็น
กู้เจียวจำม้าตัวนี้ได้
มันคือเจ้าม้าที่เคยตกน้ำตอนข้ามเทือกเขาจนเสบียงหลุดลอยไปกับน้ำ และได้เจ้าเฮยเฟิงช่วยชีวิตมันไว้
เหตุการณ์นั้นทำให้มันสูญเสียความมั่นใจ จนกระทั่งกู้เจียวให้มันแบกถุงยาสมุนไพรแทน
“ไม่ได้เจอกันแค่สองเดือน โตเร็วขนาดนี้เชียว” กู้เจียวสำรวจรูปร่างของมัน และพบว่ามันดูแข็งแรงกำยำมาก แม้จะอายุเพียงแค่สามขวบ แต่กล้ามเนื้อของมันเปี่ยมไปด้วยพลัง
“เจ้าม้าน้อย มาดูกันว่าเจ้าจะส่งยานี้ขึ้นเรือทันก่อนอ่าวจะกลายเป็นน้ำแข็งได้หรือไม่”
…
เจ้าม้าน้อยจะต้องใช้ศักยภาพของตัวเองให้ถึงที่สุดสำหรับการเดินทางสามร้อยลี้เพื่อไปยังอวิ๋นโจว
สภาพอากาศที่หนาวเหน็บในฤดูเหมันต์ ทุกหนแห่งล้วนหิมะตก ทำให้การสัญจรยากขึ้น มีอยู่หลายครั้งที่เจ้าม้าน้อยเกิดลื่นขณะวิ่งจนขาเกือบหัก แต่ก็ลุกขึ้นมาได้ทุกครั้ง!
แต่เจ้าม้าน้อยหามีความกลัวหรือความท้อ อีกทั้งความเร็วที่ไม่ลดละ
มันยังคงทะยานไปข้างหน้าสู้กับลมหนาว มุ่งหน้าไปยังปลายทางที่มองไม่เห็น
หากว่ากันด้วยเรื่องความสามารถ แม้มันจะไม่ใช่ม้าที่ดีที่สุด ม้าที่ดีที่สุดที่กู้เจียวเคยพบเจอคือเจ้าเฮยเฟิงและเจ้าสืออี
ทว่าเจ้าม้าน้อยตัวนี้มีความมุมานะอย่างมาก
แม้ทั้งคนทั้งม้าจะหกล้มระหว่างทาง ทว่ามันยังคงลุกขึ้น และมุ่งหน้าต่อไป
เพื่อที่จะพากู้เจียวไปส่งถึงจุดหมายปลายทาง!
มันคือราชาของมันเอง ท่ามกลางลมและหิมะอันหนาวเหน็บ!
ในระยะทางสามร้อยลี้ ในสภาพอากาศอันโหดร้ายเช่นนี้ ต่อให้เป็นม้าที่ไม่เคยบาดเจ็บมาก่อนก็อาจทนไม่ไหว
สภาพร่างกายของมันเริ่มได้รับผลกระทบ
มือของกู้เจียวถูกหิมะและลมกัดจนไร้ความรู้สึกไปนานแล้ว หน้าผากและริมฝีปากมีแต่ความชา กว่าจะเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่างออกมานั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก “เจ้าม้าน้อย อดทนหน่อยนะ ใกล้ถึงอวิ๋นโจวแล้ว”
เจ้าม้าน้อยสูดลมหายใจลึก กัดฟันแน่น พยายามยืดตัวขึ้น พร้อมกับทะยานไปบนถนนที่มุ่งหน้าไปยังกำแพงเมืองอวิ๋นโจว
…
สิบค่ำเดือนสิบสอง หิมะตกทั่วทั้งเมืองหลวงแคว้นเจาทั้งคืน
อวี้จิ่นที่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางก็เกือบจะเปิดประตูออกไปไม่ได้
“หิมะหนาขนาดนี้เชียวรึ…ใครก็ได้มาช่วยที!” อวี้จิ่นตะโกนเรียกให้คนมาช่วย
บ่าวรับใช้นางหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับพลั่ว และจัดแจงตักหิมะที่กองอยู่หน้าประตูออก จากนั้นช่วยเปิดประตูให้ “หม่อมฉันกำลังออกมาตักหิมะพอดี ไม่คิดว่าแม่หญิงจะตื่นเช้าขนาดนี้เจ้าค่ะ”
อวี้จิ่นไม่ได้มีเจตนาจะโทษบ่าว เพราะวันนี้นางตื่นเช้าจริงๆ จากนั้นก็หันไปมองห้องที่อยู่ทิศใต้ กระซิบถามบ่าว “ท่านชายน้อยตื่นแล้วหรือยัง”
บ่าวตอบ “น่าจะยังนะเจ้าคะ หม่อมฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”
อวี้จิ่นพยักหน้า “เข้าใจแล้วล่ะ เจ้าไปทำงานของเจ้าต่อเถิด”
“เจ้าค่ะ” แล้วบ่าวก็เดินไปกวาดหิมะที่ลานต่อ
ณ ห้องนอนทิศใต้ ซ่างกวานชิ่งตื่นนานแล้ว เมื่อคืนสองแม่ลูกอยู่คุยด้วยกันจนดึกดื่น องค์หญิงซิ่นหยางต้านความเหนื่อยล้าของร่างกายในช่วงตั้งครรภ์ไว้ไม่ไหวจึงผล็อยหลับไป
ซ่างกวานชิ่งไม่ได้กินยาของตำหนักราชครู และทนอยู่กับพิษในร่างกายทั้งคืน
อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลับอยู่แล้ว
เขามองดูใบหน้าขององค์หญิงที่กำลังหลับพริ้ม
นางคือมารดาของเขา คนที่อุ้มท้องเขานานถึงสิบเดือน คนที่เกือบจะได้ไปเยือนยมโลก และคือคนที่พาเขามายังโลกใบนี้
นางช่างเป็นคนที่อบอุ่นเหลือเกิน
แม้จะได้ยินมาว่านางเป็นคนเข้มงวด แต่เขาไม่เคยได้เห็นด้านนั้นของนางเลย
ฟ้าใกล้สางแล้ว ร่างกายที่รวดร้าวขึ้นกำลังเตือนเขาว่าเวลาของเขาใกล้เข้ามาทุกที
“เร็วกว่าที่คิดไว้แฮะ…”
ตอนที่กำลังเดินทางมาที่นี่ ก็คิดว่าน่าจะยังมีเวลาสักสามวัน พอตอนกินมื้อเย็น ก็เริ่มรู้สึกว่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว อาจแค่วันเดียวเท่านั้น
แต่ว่าตอนนี้…
เขาเอามือกุมหน้าอก
ตรงนี้ของเขาแทบจะระเบิดออกมาแล้ว เขาใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
“ท่านพี่”
เสียงของเซียวเหิงดังขึ้น
ซ่างกวานชิ่งอยากตอบเขา แต่ก็กลัวว่าองค์หญิงจะตื่น
“เข้าไปละนะ” เซียวเหิงเอ่ย
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เซียวเหิงเดินตรงไปที่เตียงทันที
และเห็นช่างกวานชิ่งในสภาพหน้าซีดเหงื่อออกและตัวสั่น
สีหน้าของเซียวเหิงเคร่งขรึ้มทันที และเข้าไปคว้าร่างของพี่ชาย
“พา…ข้า…ออกไป…ที” น้ำเสียงของช่างกวานชิ่งสั่นเครือและไร้พลัง
เซียวเหิงคว้าร่างของเขาไว้ในอ้อมอก ก่อนจะเห็นใบหน้าที่กำลังกลั้นน้ำตาขององค์หญิงซิ่นหยางที่กำลังนอนอยู่บนเตียง “…ได้สิ เดี๋ยวข้าพาพี่ออกไปเองนะ”
เซียวเหิงอุ้มร่างของช่างกวานชิ่ง ให้เขาใช้มือโอบที่คอ จากนั้นค่อยๆ เดินออกไปทางนอกห้อง
ขณะที่เซียวเหิงเพิ่งจะก้าวขาพ้นธรณีประตู ร่างของช่างกวานชิ่งก็อ่อนยวบลงตามแรงโน้มถ่วงทันที
“ท่านพี่!” เซียวเหิงตะโกนเรียกเขา
“ชิ่งเอ๋อร์…”
ความอดทนทั้งหมดขององค์หญิงซิ่นหยางมลายลงทันทีเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า นางไม่อาจทำตามที่สัญญาไว้กับเขาได้ นางไม่ต้องการให้เขาสิ้นลมที่ข้างนอกนั่น!
นางไม่ต้องการให้เขาจากโลกนี้ไปอย่างเดียวดาย!
องค์หญิงซิ่นหยางพุ่งตัวเข้าไปกอดร่างที่แข็งทื่อราวกับตุ๊กตาไม้ของช่างกวานชิ่ง
“ชิ่งเอ๋อร์…อย่าเพิ่งไป…อย่าเพิ่งจากแม่ไป…อย่านะ…”
หยดน้ำตาของนางค่อยๆ ไหลรินลงบนใบหน้าและดวงตาของเขา
เช่นเดียวกับหยดน้ำตาของเขาที่กำลังร่วงหล่นจากขอบตา
ท่านแม่ ข้าขอโทษ
ข้าไม่อาจทำหน้าที่ลูกของท่านได้แล้ว
ข้าไม่เสียใจที่ได้เป็นลูกของท่านแม่
ขอบคุณที่พาข้ามาที่นี่
โลกมนุษย์นี่ดีจัง
ข้าชอบมาก
องค์หญิงซิ่นหยางกอดร่างของเขาไว้แน่น
เซียวเหิงเบือนหน้าหนีพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ
อวี้จิ่นยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับเอามือป้องปาก กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ไย…ไยสวรรค์ถึงได้โหดร้ายเช่นนี้
องค์หญิงเพิ่งจะได้เจอท่านชายแค่วันเดียวเท่านั้น ไยถึงพรากเขาไป
องค์หญิงจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอีกกี่ครั้งกันนะ
อวี้จิ่นร่ำไห้ด้วยความปวดใจ
บ่าวไพร่คนอื่นๆ ที่อยู่ที่ลานต่างพากันเบือนหน้าหนีเพื่อนปาดน้ำตา
ไม่มีเรื่องใดที่น่าเศร้าไปกว่านี้แล้ว…
……….
YOU MAY ALSO LIKE
Jan1960
สงสารครอบครัวนี้จัง สงสารตั้งแต่พ่อที่ยอมสละชีวิตเพื่อยาของลูกแต่ก็มาช่วยไม่ทัน ทำไมชื่อตอนไม่ตรงกับเนื้อเรื่องเลยนะ เศร้าใจจริงๆ
ร้องไห้น้ำตาไหลเลย