ไหปีศาจ - บทที่ 1001 ความตื่นเต้นครั้งใหญ่
บทที่ 1001
ความตื่นเต้นครั้งใหญ่
ลั่วอู๋ปกปิดลมปราณและมายังทะเลแห่งดาบอย่างรวดเร็ว
ทะเลแห่งดาบยังคงเหมือนเดิม
มีวิญญาณดาบลึกลับมากมาย ราวกับเป็นเส้นชายแดนที่อยู่นอกอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ ทะเลเมฆเป็นลูกคลื่น ยอดเขาดาบสูงตระหง่าน
ทันทีที่ลั่วอู๋ก้าวลงไปในทะเลหมอก
ข้ารู้สึกว่าดาบที่คุ้นเคยมากมายกำลังมาหา
เจตจำนงแห่งดาบเหล่านี้เคยช่วยให้เขาสงบสติอารมณ์และบรรลุถึงความสมบูรณ์แบบของเจตจำนงแห่งดาบของเขา ซึ่งเป็นรากฐานที่สำคัญมากสำหรับการสร้างเขตแดนแห่งดาบขั้นสุดท้าย
ปัจจุบันเขตแดนแห่งดาบได้กลายเป็นความจริงแล้ว ไม่ว่าลั่วอู๋จะปกปิดลมปราณของเขายังไง เขาก็ไม่สามารถปกปิดเจตจำนงแห่งดาบอันแข็งแกร่งของเขาได้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งจะดึงดูดวิญญาณดาบมากมายเข้ามาโดยธรรมชาติ
ลั่วอู๋แหวกเมฆและบินตรงไปหาเทพดาบ
“ท่านเทพดาบ” ลั่วอู๋มาถึงยอดดาบสูง
ยอดดาบสั่นสะท้าน จากนั้นแสงดาบก็พุ่งออกมาปกคลุมท้องฟ้า และรวมตัวกันเป็นร่างขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว ลึกลับและทรงพลัง
นี่คือเทพดาบอย่างแน่นอน
“เจ้าเองหรือ? เจ้ากลับมาอีกแล้วสินะ” เทพดาบงุนงง
ในตอนนั้นที่ราชินีภูติปรากฏตัวขึ้น เขาก็ถูกไล่ออกไปสู้ด้วยความสับสน
เทพดาบคิดว่าคนเหล่านี้จะไม่กลับมา
เจ้ากล้ากลับมาอีกในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีเลยรึ?
“ที่ข้ากลับมาในครั้งนี้เพราะข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ” ลั่วอู๋กล่าว
เทพดาบสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”
“ข้ามาหาเจียโรว”
เทพดาบส่ายหัว “ข้าสับสนจริง ๆ เจ้ายอมตายเพื่อความรักของเจ้าเลยรึ? ด้วยคุณสมบัติของเจ้า เจ้าจะไปถึงจุดสูงสุดของระดับเพชรในอนาคตได้ ตอนนั้นก็อาจจะเป็นไปได้เล็กน้อยที่จะมาพบราชินีภูติเพื่อขอลูกสาวนางไปแต่งงานด้วย เจ้ามาตอนนี้มีแต่จะตาย”
ลั่วอู๋ยิ้มอย่างขมขื่น “ไม่ใช่แบบนั้น คราวนี้ข้ามาแบบมีเหตุผลจริง ๆ”
ในไม่ช้า ลั่วอู๋ก็เล่าให้เทพดาบฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
ยิ่งเขาได้ฟังเท่าไหร่ สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูแย่ลง สุดท้ายก็แทบจะวิ่งหนี “อะไรนะ? มนุษย์จะถูกทำลายแล้วงั้นหรือ?”
“มันไม่ได้ถูกทำลายสักหน่อย…”
“จะไม่ให้ถือว่าถูกทำลายได้อย่างไร? เจ้าจะต่อต้านนรกมนตราเลยนะ! หากข้าถูกปิศาจจับได้จริง ๆ ข้าก็เลือกที่จะถูกกำจัดทิ้งสถานเดียว” เทพดาบโกรธมากมาก
เขาเป็นผีของจักรพรรดิดาบ
แม้ว่าความทรงจำที่เหลืออยู่จะมีไม่มาก แต่ความภูมิใจในหัวใจไม่เคยหายไป
เขาไม่รู้ถึงการมีอยู่ของนรกมนตรา
เขาไม่รู้จนกระทั่งลั่วอู๋พูด
“ในหมู่ลูกหลานของข้า มีคนที่ออกนอกลู่นอกทางและทรยศต่อบรรพบุรุษของเขา” เทพดาบคำราม “หากข้าออกไปจากที่นี่ได้สักวัน มันผู้นั้นจะต้องพ่ายแพ้แน่นอน!”
สัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของเทพดาบ ทะเลแห่งดาบทั้งหมดก็เดือดพล่าน ปราณดาบนับไม่ถ้วนทะยานขึ้นไปบนฟ้า และแสงดาบก็เต็มท้องฟ้า ซึ่งทำให้น่าตกตะลึงอย่างยิ่ง
ลั่วอู๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขาคิดว่าเทพดาบคงสู้ไม่ได้
ตอนนี้เขาไม่ใช่คู่มือของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเลย
“ท่านเทพดาบ โปรดสงบสติอารมณ์ก่อน” ลั่วอู๋กล่าว
เทพดาบพูดอย่างโกรธเคือง “มนุษย์อ่อนแอมากขนาดนี้ เจ้าจะทำให้ข้าสงบลงได้อย่างไร?”
“เหลือเวลาอีกหกวันเท่านั้น” ลั่วอู๋พูดอย่างหมดหนทาง “ข้าต้องหาวิธีขอให้ราชินีภูติช่วย มันยังเป็นไปได้ที่จะช่วยมนุษย์และปราบนรกมนตรา”
เทพดาบสงบลงเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่เวลามาโกรธ
ถึงตอนนี้เขาจะไม่ใช่มนุษย์ แต่ก็เคยเป็นเผ่าพันธุ์ของเขาเอง ปัจจุบันเขาอดคิดไม่ได้ถึงความปลอดภัยของมวลมนุษยชาติ
“เจ้าจะทำยังไง?”
“ตามที่รองเจ้าสำนักบอก ข้าไปต้องปลุกความทรงจำของเจียโรว”
“ทำเรื่องแบบนั้นได้หรือ?”
“ข้าไม่แน่ใจ” ลั่วอู๋ยิ้มแหย ๆ “สิ่งที่เรียกว่าสายสัมพันธ์กับโลกมนุษย์นั้นลึกซึ้งเกินไป มองไม่เห็น ข้าไม่เข้าใจมันเลยด้วยซ้ำ”
เทพดาบครุ่นคิดอยู่สักพัก “ดูเหมือนว่าข้าน่าจะรู้อะไรบางอย่าง”
“จริงรึ?” ลั่วอู๋ประหลาดใจ
“เอ่อ ข้าเพิ่งลืมไป”
“……”
สีหน้าของลั่วอู๋ดูเจ็บปวด
“อะแฮ่ม ข้าสูญเสียความทรงจำไปมาก มันไม่ใช่ความทรงจำที่สำคัญ ข้าถึงลืมมันไป” เทพดาบมีความรู้สึกผิดเล็กน้อยและอาย
“งั้นข้าคงต้องลองเสี่ยงดู” ลั่วอู๋ถอนหายใจ “ความเป็นความตายของมนุษยชาติขึ้นอยู่กับโชคของข้า มันยากที่จะสบายใจได้”
เทพดาบพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “แต่ข้ายังจำได้บางส่วน สายสัมพันธ์นี้น่าจะเป็นสายสัมพันธ์ของโชคชะตาที่มองไม่เห็น ถ้าเจ้าต้องการที่จะฟื้นสายสัมพันธ์นั้นใหม่ก็อาจมีวิธี”
“ข้าต้องทำยังไง?” ลั่วอู๋ปลื้มใจมาก
“ต้องให้นางถูกกระตุ้น และมันต้องทำจากที่โลก” เทพดาบกล่าว “การกระตุ้นที่เพียงพออาจสามารถฟื้นสายสัมพันธ์ของนางกับโลกได้อีกครั้ง”
“มีแผนเฉพาะเจาะจงมากกว่านี้ไหม…”
“หาอะไรที่นางเคยหวงแหนอย่างมากให้นางดูสิ”
ลั่วอู๋คิดว่า “เผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังจะตาย นั่นเป็นแรงกระตุ้นที่ใหญ่พอไหม?”
“ธรรมดาเกินไป” เทพดาบส่ายหัว “มันต้องเจาะจงถึงบางสิ่ง ตอนนี้นางเป็นของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ และที่เผ่าพันธุ์มนุษย์จะถูกทำลายล้างก็อาจไม่ทำให้เกิดคลื่นในหัวใจของนางได้”
มันง่ายที่จะเข้าใจ
หากประเทศเพื่อนบ้านถูกทำลาย ก็อาจโศกเศร้าสักสองสามวัน
แต่ถ้าแมวของตัวเองตาย ก็คงจะร้องไห้หลายวัน และทำใจปล่อยมันไปได้ยาก
ไม่ใช่ว่าชีวิตของแมวจะสำคัญกว่าคนทั้งประเทศแน่นอน
แต่ในใจของคนเรามักไม่เศร้ากับเรื่องของคนไกลตัว
หากเขาต้องการฟื้นสายสัมพันธ์ขึ้นใหม่ เขาต้องจี้ให้ถูกจุด
ลั่วอู๋คิด “งั้นฉิงเหมยกับหงเฉาที่เป็นพี่สาวที่ดีที่สุดของเจียโรวล่ะ?”
“ไม่ ข้าคิดว่ามันยังไม่พอ”
“ไม่พอหรือ? แล้วต้องทำยังไง?”
เทพดาบจ้องมาที่ลั่วอู๋ “ข้าคิดว่าคนที่ตัดสินใจปล่อยให้เจ้ามาคงบอกเจ้าแล้วว่าต้องทำอย่างไรเสียอีก”
ลั่วอู๋สับสน “ข้ารึ?”
“ใช่แล้ว” เทพดาบพยักหน้า “เจ้าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการฟื้นสายสัมพันธ์ของเจียโรวกับโลก”
“หมายความว่าแค่ข้าไปให้นางเห็นก็พอ?”
“แน่นอนว่าไม่” เทพดาบไม่พอใจและพูดว่า “เจ้ามีเสน่ห์มากพอหรือ ถึงแค่โผล่หน้าไปแล้วจะสามารถกระตุ้นนางได้เพียงพอ”
ลั่วอู๋ไอ: “ท่านเทพดาบ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“ถ้าเจ้าตกอยู่ในอันตราย บาดเจ็บสาหัส และกำลังจะตาย เจ้าจะดูน่าสงสารมาก บางทีเจ้าอาจสามารถทำให้เกิดคลื่นในใจของเจียโรวได้ มันจะกระตุ้นให้นางสร้างสายสัมพันธ์กับความทรงจำในอดีตของนาง” เทพดาบสาธิต
“ไม่นะ ข้ากำลังจะตาย!”
“อืม… นั่นก็อาจไม่เพียงพอ” เทพดาบกลอกตา “ข้าก็เดาจากความทรงจำที่เหลือด้วย”
ลั่วอู๋ยิ้มอย่างขมขื่น
มันเป็นเรื่องยากเกินไป
“เมื่อเร็ว ๆ นี้มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะรึเปล่า?” ลั่วอู๋ถาม
เมื่อเขามาถึงทะเลแห่งดาบเขาต้องการถามเรื่องนี้เป็นหลัก
เราต้องแน่ใจถึงสถานการณ์ของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะก่อนที่เราจะเริ่มแผนได้
“มันสงบมาก ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย” เทพดาบกล่าวอย่างสบาย ๆ “ราชินีภูติก็ไม่เผยหน้าของนางอีกเลย และเทวทูตทั้งเก้าก็ไม่ปรากฏตัวมากนัก แต่ลูกสาวของราชินีภูติจะออกมาเป็นครั้งคราว”
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ “จริงรึ?”
“อย่าคิดมากน่า นางออกมามากสุดแค่เดือนละครั้งเท่านั้น นางคงเบื่อ และเพิ่งออกมาเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง” เทพดาบทำลายความหวังของลั่วอู๋ “อย่าคิดว่าจะเจอนางข้างนอกได้เลย ไปราชวังภูติเพื่อตามหานางเถอะ”
เวลามีเพียงหกวัน เมื่อหมดเวลาก็สายเกินไปที่จะขอความช่วยเหลือจากราชินีภูติ
หนทางนี้คงหนีไม่พ้น
Comments for chapter "บทที่ 1001 ความตื่นเต้นครั้งใหญ่"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
