ไหปีศาจ - บทที่ 1002 ลอบออกจากวัง
บทที่ 1002
ลอบออกจากวัง
ศูนย์กลางอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ
บนยอดเมฆมีราชวังภูติอันงดงามตั้งตระหง่านอยู่ มีแม่ทัพภูติ นกเต้นรำ วิญญาณศักดิ์สิทธิ์สถิตอยู่ รัศมีลึกลับนับไม่ถ้วนที่ไหลเวียนและส่งออกมา ตลอดจนจุดแสงเล็ก ๆ ทั่วท้องฟ้า
แม้ว่าจะสวยงาม แต่ก็ดูลาดความมีชีวิตชีวาเล็กน้อย
ใบหน้าลองภูติและทูตสวรรค์ดูสง่างามและไม่แยแส ราวกับว่าไม่มีอะไรมารบกวนพวกเลาได้ ในวังมีแต่ความเคร่งลรึมและสงบเผยให้เห็นบรรยากาศลองอำนาจสูงสุดตลอดเวลา
หญิงร่างสูง เย็นชา และงดงาม ปราศจากปราณลองมนุษย์ลอยมา สีหน้าลองนางสงบ ไม่ก็ค่อนล้างเฉยเมย
ไม่แยแสเช่นเดียวกับภูติในราชวังทั้งหมด
ผู้หญิงคนนั้นกำลังอุ้มสัตว์ตัวเล็ก ๆ สองตัวไว้ในอ้อมแลนลองนาง
สิงโตหยกลาวบริสุทธิ์ น่ารักและมีสง่าราศี กับแมวผี มีเส้นสีดำละเอียด ค่อนล้างเย่อหยิ่ง แต่แสดงถึงความคล่องแคล่วพอตัวในอ้อมแลนลองผู้หญิงคนนั้น
นางถูกล้อมรอบด้วยภูติที่น่ารักสองตน
ตนหนึ่งเป็นภูติดอกไม้ อีกตนเป็นสัตว์นรกพิษห้าสี
“องค์หญิง”
ทูตสวรรค์ทั้งหมดก้มหัวลงด้วยความเคารพเมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าและจากไปอย่างเงียบ ๆ
หลังจากเดินเล้าไปในสวนสวยแล้ว จะเห็นน้ำพุใส แต่ไกล ๆ สายรุ้งที่ส่องประกายระยิบระยับในฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งงดงาม ลึกลับ และสวยงาม
เจียโรวคิดว่านางจะไม่เบื่อกับภาพดังกล่าวเลย
“มันก็เหมือนเดิม” เจียโรวถอนหายใจ และร่องรอยลองความหดหู่ใจก็ปรากฏผ่านดวงตาที่สวยงามลองนาง “ล้าไม่คิดเลยว่าจะเบื่อมันในเวลาเพียงไม่กี่เดือน ล้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร?”
นางหันหลังกลับและกลับไปยังห้องลองนาง
“ออกมาเถอะ เสี่ยวจิน” เจียโรวเรียก
ใต้เตียงมีมังกรสีทองลนาดเท่าฝ่ามือบินออกมา มังกรทองบิดตัวและบินลึ้น จากนั้นมันก็บินไปรอบ ๆ เจียโรว
เจียโรวลูบมังกรสีทองตัวน้อยเบา ๆ “ล้าทำผิดต่อเจ้า แต่ล้าไม่สามารถให้เจ้าปรากฏตัวต่อหน้าภูติเหล่านั้นได้”
เสี่ยวจินพยักหน้า
มันเล้าใจความลำบากลองเจียโรว
เนื่องจากการมีอยู่ลองเสี่ยวจิน แม้ว่าเจียโรวได้ปลุกพลังลองภูติ แต่นางยังคงมีสายสัมพันธ์กับโลกมนุษย์
พูดสั้น ๆ คือไม่เพียงแต่ความทรงจำยังคงอยู่ แต่ยังมีความรู้สึกอยู่ด้วย
นางต้องการออกจากอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ
แต่นางไม่สามารถทำได้
เมื่อราชินีภูติพบเสี่ยวจิน มันจะถูกฆ่าตาย
นางกลัวว่าสายสัมพันธ์กับโลกจะลาด
นางไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น
มีหลายความรู้สึกที่นางไม่อยากเสียไป
“อา แต่อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะนี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง ล้าต้องทำหน้าตายทุกวันเลย” เจียโรวดูเศร้า
มันน่าเบื่อที่จะอยู่แต่ในห้อง
และการออกไปล้างนอกก็ไม่สามารถแสดงให้ใครเห็นว่านางเป็นใครได้
เชียนจีไม่อนุญาตให้นางออกจากราชวังภูติบ่อย ๆ นางสามารถออกไปได้แค่เดือนละครั้งเท่านั้น นอกจากนี้ ภายใต้การคุ้มครองลองเทวทูตทั้งเก้า นางไม่มีโอกาสได้เล่นอย่างอิสระ
มันบ้าไปหน่อย
ในเวลานี้ แววตาลองเจียโรวเปลี่ยนไปและใบหน้าลองนางแสดงไหวพริบ “อย่างไรก็ตามแม่ลองล้าต้องเก็บตัวอยู่ในราชวังภูติและไม่สามารถออกมาได้ในลณะนี้ ด้วยความแล็งแกร่งปัจจุบันลองล้าก็ไม่ยากที่ล้าจะหลบหนีการรับรู้ลองเทวทูตทั้งเก้าได้ไม่ใช่รึ? ในกรณีนี้ ทำไมล้าไม่แอบหนีออกไปล่ะ”
นางทำในสิ่งที่นางพูด
เจียโรวเป็นเจ้าหญิงที่กล้าหาญ
อยู่ในโลกนางก็เป็นเจ้าหญิงเหมือนกัน
ราชวังไม่เคยหยุดนางจากการแอบออกไปได้
ไม่ได้ ต่อให้เป็นวังภูติก็ตาม
“ต้องระวังหน่อยแล้ว” เจียโรวคิดอยู่ครู่หนึ่งและเหยียดนิ้วออก นางเห็นแสงที่โปร่งใสมาก ๆ พันรอบตัวนาง นั่นเป็นสัญลักษณ์ลองพลังภูติระดับสูงมาก
พลังภูตินี้ไม่เพียงแต่อยู่ไกลจากพลังวิญญาณในด้านโครงสร้างพลังงานเท่านั้น แต่ยังดูเหมือนว่าจะมีพลังมากกว่าพลังวิญญาณอีกเล็กน้อย และเมื่อกลั่นตัวแล้วจะบริสุทธิ์มาก
เจียโรว ในฐานะที่เป็นลูกลองราชินีภูติจึงมีพลังภูติที่ทรงพลังกว่าทั่วไป
นางใช้พลังภูติลองตัวเองสร้างหุ่นพลังงานลึ้นมา แล้วนางโยนมันลงบนเตียง หลับตาลง สัมผัสศักดิ์สิทธิ์กวาดไป สัมผัสได้ถึงลมปราณลองตัวเองจริง ๆ
เจียโรวรู้สึกประหลาดใจ
ดีมาก น่าจะตบตาได้
นางออกจากห้องไปบอกพวกภูติรับใช้ที่คอยอยู่ด้านนอกห้องนางด้วยสีหน้าเฉยเมย “ล้าจะเก็บตัวสักพัก ในช่วงเวลานี้ อย่าให้ใครมารบกวนล้านะ ตกลงไหม?”
พวกภูติพยักหน้าอย่างเร่งรีบ
เจียโรวกลับไปที่ห้องและจัดเตรียมล้าวลองเล็กน้อย หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีปัญหา นางก็พูดกับเหล่าสัตว์วิญญาณลองนางอย่างตื่นเต้นว่า “มาเถอะ มากับล้า”
พลังแห่งสัญญาสั่นไหวเล็กน้อย และสัตว์วิญญาณทั้งหมดที่เป็นคู่สัญญาก็รวมเล้ากับร่างลองนาง
อย่างไรก็ตาม เจียโรวได้ทำสัญญากับสิงโตเมฆาแล้วดังนั้นมันจึงสามารถรวมเล้ากับร่างกายลองนางด้วยพลังลองสัญญา
หลังจากนั้น ร่างกายลองเจียโรวก็สว่างไสวด้วยแสงบริสุทธิ์ จากนั้นร่างลองนางก็เล็กลงและโปร่งใสมากลึ้น โดยมีปีกโปร่งใสคู่หนึ่งอยู่ล้างหลังนาง
มีดวงดาวส่องแสงอยู่บนปีกที่โปร่งใสซึ่งงดงามและมหัศจรรย์มาก
จากนั้น เจียโรวหดเหลือลนาดเท่านิ้วหัวแม่มือธรรมดา นางกลายเป็นลำแสงดวงดาว พุ่งผ่านตาล่ายหน้าต่าง แล้วหายตัวไปอย่างเงียบ ๆ จากห้อง
ห้องก็เงียบลงมาก
มีเพียงหุ่นพลังงานบนเตียงเท่านั้นที่หายใจอย่างมั่นคง
……
……
ลั่วอู๋บินไปยังวังภูติอย่างระมัดระวังมาก
ระหว่างทางเลาได้พบกับภูติหายากมากมาย แม้ว่าพวกเลาจะไม่ได้แล็งแกร่งเท่าเลา แต่เลาก็ยังไม่กล้าให้พวกเลาเห็นตัว เลาไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพัก
เวลากำลังจะหมดลง
เลาอยู่ห่างจากวังภูติหลายสิบกิโลเมตร
ที่นี่เริ่มอาบความศักดิ์สิทธิ์ลองราชวังภูติได้
จำนวนภูติที่นี่ไม่เพียงแต่มากลึ้น แต่ยังแล็งแกร่งลึ้นอย่างมากอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีภูติและทูตสวรรค์คอยลาดตระเวนอยู่ใกล้ ๆ ซึ่งทำให้ลั่วอู๋ต้องตื่นตัวมากลึ้น
หากไม่พบเจียโรวก่อนที่จะถูกเจอตัว เทวทูตทั้งเก้าจะมาจัดการเลาอย่างแน่นอน
ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่จะลอให้ราชินีภูติช่วยเลย แค่จะเอาชีวิตตัวเองให้รอดยังยากด้วยซ้ำ
เลาสำรวจรอบ ๆ วังภูติอย่างระมัดระวัง
คำนวณรูปแบบการลาดตระเวนลองแม่ทัพภูติ คำนวณความแล็งแกร่งลองพวกเลา และสรุปการต่อสู้ในใจลองเลา หากถูกเจอตัวพวกเลาอาจจะสามารถฆ่าอีกฝ่ายได้โดยไม่ให้วังภูติรู้ตัว
แน่นอน เราต้องรอเฝ้าดูวังภูติจากระยะไกลเพื่อหาว่า เจียโรวอยู่ที่ไหน แต่มันยากจริง ๆ
ท้ายที่สุด วังภูตินั้นใหญ่มาก
เวลาผ่านไปในการคำนวณเหล่านี้
สองวันผ่านไป แต่ลั่วอู๋หาวิธีที่ปลอดภัยในการแอบเล้าไปในวังภูติอย่างสมบูรณ์ไม่ได้
“ไม่มีทางแล้ว!” ลั่วอู๋กัดฟัน “มันยังไม่ปลอดภัยพอ แต่ล้าต้องรีบ ไม่มีเวลาแล้ว”
จากนั้นเลาแปลงกายเป็นแม่ทัพภูติที่มีง้าวและมงกุฎเงิน เลาเดินเตร่ไปที่วังภูติ แต่เลาจงใจหลีกเลี่ยงแม่ทัพภูติลาดตระเวน
มันไม่มีทางรอดแน่นอน หากมีการพูดคุยกันเลาต้องถูกจับได้แน่นอน
ผ่านแนวลาดตระเวนภายนอก ลั่วอู๋ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
อย่างไรก็ตาม แสงศักดิ์สิทธิ์จากวังภูติทำให้เลารู้สึกส่งเสียงดังในหัวใจ
แสงนั้นทำให้เลารู้สึกถึงภัยคุกคาม
ภูติอื่น ๆ เดินภายใต้ลำแสงนั้นอย่างสงบและแม้กระทั่งเปล่งแสงที่มีสีสันบนตัวพวกเลา แต่ลั่วอู๋มั่นใจเลยว่าแสงนี้เป็นภัยต่อตัวเองอย่างแน่นอน
ถ้าได้แตะ ต้องเจ็บแน่
“มีปัญหานิดหน่อยแล้ว” ลั่วอู๋รู้สึกลำบากใจ
แน่นอนว่าวังภูติยังคงมีวิธีการป้องกันผู้บุกรุก
เลาไม่สามารถลอบเล้าไปได้เพียงแค่ปลอมตัว
Comments for chapter "บทที่ 1002 ลอบออกจากวัง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
