ไหปีศาจ - บทที่ 1003 ถูกเจอตัว

บท​ที่​ 1003

ถูก​เจอ​ตัว​

ลั่วอู๋​ยืน​ให้​พ้น​แสงนั้น​

แต่​เขา​หยุด​ไม่ได้​นาน​

เพราะ​ภูติ​ตน​อื่น​ ๆ จะมาและ​ผ่าน​ไป​เรื่อย ๆ​ ถ้าเขา​อยู่​นาน​เกินไป​หรือ​หันกลับ​ไป​ เขา​จะดู​เด่น​มาก​ และ​ภูติ​ตน​อื่น​ ๆ จะสังเกตเห็น​

“ไม่มีทาง​แล้ว​ ไป​กัน​เถอะ​” ลั่วอู๋​ฝืนใจ​แล้ว​เดิน​ต่อไป​

แน่นอน​ว่า​แสงศักดิ์สิทธิ์​นี้​เป็น​พลัง​ที่​น่าหวาดกลัว​สำหรับ​ผู้​ที่​ไม่ใช่ภูติ​

ลั่วอู๋​ยืม​พลัง​ของ​ตวน​ซีและ​แปลงกาย​เป็น​นายพล​ภูติ​

ตาม​หลัก​แล้ว​ ไม่มีความแตกต่าง​ระหว่าง​ตัว​เขา​กับ​ภูติ​เลย​ พลัง​ที่อยู่​ใน​ร่างกาย​ก็​เป็น​พลัง​ภูติ​ที่​บริสุทธิ์​เช่นกัน​ แต่​แสงศักดิ์สิทธิ์​สามารถ​แยกแยะ​ความแตกต่าง​ระหว่าง​ของจริง​กับ​ของปลอม​ได้​

เมื่อ​แสงสาด​ลงมา​ ลั่วอู๋​รู้สึก​ถึงการแตกสลาย​ของ​ผิวหนัง​ของ​เขา​ทีละ​นิ้ว​ และ​ความเจ็บปวด​ก็​ส่งตรง​ไป​ยัง​สมอง​ของ​เขา​ มัน​เกือบจะ​เหมือนกับ​ว่า​เขา​ตกลง​ไป​ใน​บ่อ​กรด​

“ร่าง​อมตะ​ทองคำ​!”

ลั่วอู๋​กัดฟัน​และ​ใช้พลัง​ทักษะ​ของ​เขา​

ผิวหนัง​ที่ซ่อน​อยู่​ใต้​ชุด​เกราะ​ก็​เปลี่ยนเป็น​สีทอง​เข้ม​ใน​ทันใด​ และ​มีพลัง​ความมืด​ไหล​อยู่​ใต้​ชั้น​สีทอง​เข้ม​ ความเร็ว​ของ​การสลายตัว​ของ​ผิว​เริ่ม​ช้าลง​และ​ซ่อมแซม​ตัวเอง​ได้​อย่าง​รวดเร็ว​

โชคดี​ที่​เขา​ถูก​หุ้ม​ด้วย​เกราะ​ ไม่เช่นนั้น​ภูติ​อื่น​ ๆ จะมอง​เห็นได้ชัด​เจน​เกินไป​

แต่​ถึงกระนั้น​ การเปลี่ยนแปลง​บน​ใบหน้า​ก็​ไม่ใช่เรื่อง​ง่าย​ที่จะ​ปกปิด​

ทางเลือก​สุดท้าย​ ลั่วอู๋​ทำได้​เพียง​หลีกเลี่ยง​แม่ทัพ​ภูติ​คนอื่น​ ๆ และ​ไม่ปล่อย​ให้​พวกเขา​เห็น​หน้า​เขา​ อย่างไรก็ตาม​ ยิ่ง​เขา​เข้าใกล้​วัง​ภูติ​มาก​เท่าไร​ ก็​จะยิ่ง​เจอ​ภูติ​มากขึ้น​เท่านั้น​ เห็นได้ชัด​ว่า​เป็นไปไม่ได้​ที่จะ​หลีกเลี่ยง​ภูติ​ทั้งหมด​

“ไม่ดีแล้ว​” ลั่วอู๋​หัน​กลับมา​เพื่อ​หลีกเลี่ยง​แม่ทัพ​ภูติ​ และ​จบ​ลง​ด้วย​การ​หันมา​เจอ​หน้า​แม่ทัพ​ภูติ​อีก​ตน​

ภูติ​มอง​ลั่วอู๋​อย่าง​สงสัย​แล้ว​เดินผ่าน​ไป​

ภูติ​ทั้งสอง​ตน​ผ่าน​ไป​แล้ว​

ไม่หยุด​สงสัย​อีกต่อไป​

แม้ว่า​แม่ทัพ​ผู้​เป็น​ภูติ​จะรู้สึก​ว่า​ลั่วอู๋​ดู​แปลก​ไป​เล็กน้อย​ ท้ายที่สุด​แล้ว​ พวกเขา​ทั้งสอง​ต่าง​ก็​เป็น​แม่ทัพ​ภูติ​ และ​ลมปราณ​ของ​พวกเขา​ก็​ใกล้เคียง​กัน​มาก​ ดังนั้น​พวกเขา​จึงไม่คิดมาก​เกี่ยวกับ​เรื่อง​นี้​และ​เดิน​ตรง​ไป​

ลั่วอู๋​ถอนหายใจ​ยาว​

ยัง​ไม่เป็นไร​

อาจ​ไม่เคย​มีสิ่งมีชีวิต​ใด​ ๆ ที่​แอบ​เข้าไป​ใน​วัง​ภูติ​ได้​ ดังนั้น​ภูติ​เหล่านี้​จึงไม่ระวัง​นัก​

ถือว่า​เป็นเรื่อง​ดี​

ลั่วอู๋​เดิน​ต่อไป​ ในที่สุด​ก็​ออกจาก​ขอบเขต​ของ​แสงศักดิ์สิทธิ์​

หน้า​ของ​เขา​ซีด​

ต้อง​ใช้พลัง​วิญญาณ​จำนวนมาก​ใน​การ​กระตุ้น​ร่าง​อมตะ​ทองคำ​

หลังจาก​พัก​หายใจ​เพียง​เล็กน้อย​ เขา​ก็​เดิน​ไป​ที่​วัง​ภูติ​

แต่​ไม่ช้าเขา​ก็​ค้นพบ​บางอย่าง​

ยิ่ง​เขา​อยู่​ใกล้​วัง​ภูติ​มาก​เท่าไหร่​ ภูติ​ก็​จะยิ่ง​น้อยลง​เท่านั้น​

“แปลก​ พื้นที่​ส่วนกลาง​เป็นที่​ที่​ภูติ​ได้รับอนุญาต​ให้​เข้าไป​ไม่ใช่หรือ​?” หัวใจ​ของ​ลั่วอู๋​สั่น​

จะหันหลัง​กลับ​อย่าง​กะทันหัน​ก็​อาจ​แปลก​ แต่​หาก​เข้าไป​ตรง ๆ​ ก็​อาจจะ​ดึงดูด​ความสนใจ​มากขึ้น​

ทันทีที่​ดวงตา​ของ​ลั่วอู๋​กลับมา​นิ่ง​ เขา​ก็​เดิน​ต่อไป​อย่าง​สงบ​ เมื่อ​เขา​ผ่าน​มุมหนึ่ง​ เขา​รีบ​ใช้ทักษะ​เพื่อ​ซ่อน​ร่าง​ของ​เขา​

แต่​มัน​เป็น​เพียง​ทักษะ​ล่องหน​ระดับ​ S ผล​ก็​อาจ​ไม่ดีมาก​

ท้ายที่สุด​นี่​คือ​ฐาน​หลัก​ของ​อาณาจักร​โบราณ​หมื่น​อมตะ​

ลั่วอู๋​สูด​หายใจเข้า​ลึก​ๆ และ​ลมหายใจ​ของ​เขา​ก็​ค่อย ๆ​ หนัก​ขึ้น​และ​ไม่ซับซ้อน​

ทักษะ​ระดับ​ C [อำพราง​]

ทักษะ​ยิ่ง​แข็งแกร่ง​ยิ่ง​ดี​

ทักษะ​อำพราง​สามารถ​ทำให้​ลมปราณ​ของ​เขา​เหมือนกับ​ก้อนหิน​ แต่​ไม่สามารถ​ปกปิด​ร่างกาย​ของ​เขา​ได้​ กล่าวคือ​เขา​สามารถ​ถูก​มองเห็น​ได้​ด้วย​ตาเปล่า​

ทักษะ​นี้​ทำงาน​ได้ดี​กับ​การ​ล่องหน​

ไม่จำเป็นต้อง​ปิดบัง​ลมปราณ​

เพราะ​ถ้าปกปิด​ไม่ได้​ก็​เอา​ให้​เห็น​ไป​เลย​

แต่​ใคร​สนใจ​ลมปราณ​ของ​หิน​กัน​

แน่นอน​ว่า​ลั่วอู๋​อยู่​ที่​มุมห้อง​เป็นเวลา​ครึ่ง​ชั่วโมง​ และ​ไม่มีภูติ​แม้แต่​ตน​เดียว​จะมอง​มายัง​ที่นี่​

“ได้เวลา​แล้ว​ แต่​เรา​ต้อง​ไป​ช้า ๆ…” ลั่วอู๋​พูด​อย่าง​เงียบ ๆ​

ตอนนี้​เขา​เป็น​ก้อนหิน​

เห็นได้ชัด​ว่า​ก้อนหิน​มัน​ไม่เคลื่อนที่​

ดังนั้น​เขา​ต้อง​ขยับ​ที​ล่ะ​เล็ก​ที​ล่ะ​น้อย​เพื่อให้​แน่ใจ​ว่า​จะไม่ถูก​สังเกต​

เขา​เคลื่อนตัว​ช้า ๆ และ​ระมัดระวัง​ไป​ยัง​ส่วนลึก​ของ​วัง​ภูติ​ โชคดี​ที่​ภูติ​รอบตัว​เขา​มีจำนวน​น้อยลง​เรื่อย ๆ​ และ​โอกาส​ที่​เขา​จะเปิดเผย​ตัว​ก็​จะน้อยลง​เรื่อย ๆ​

วัง​ภูติ​นั้น​งดงาม​ แต่​ลั่วอู๋​ไม่อยาก​เดิน​ชมมัน​

เขา​พยายาม​จับ​สัมผัส​ถึงเจีย​โร​ว​

“เจีย​โร​ว​ เจ้าอยู่​ที่ไหน​กัน​?” ลั่วอู๋​พยายาม​จะจับ​สัมผัส​ แต่​ก็​ไม่ได้​มีประโยชน์​อะไร​มาก​นัก​ เพราะ​วัง​ภูติ​นั้น​ใหญ่​เกินไป​

ลั่วอู๋​ไม่มีทาง​ที่จะ​เผย​สัมผัส​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เขา​ใน​วงกว้าง​

เวลา​ผ่าน​ไป​

กว่า​ครึ่ง​วัน​ผ่าน​ไป​ ลั่วอู๋​ก้าว​ไป​ได้​เพียง​ไม่กี่​ร้อย​เมตร​

ไม่มีความหมาย​เลย​

เขา​กังวล​เล็กน้อย​

จะเป็น​แบบนี้​ต่อไป​ไม่ได้​แล้ว​

ในเวลานี้​ ลมปราณ​อัน​แรงกล้า​ได้​พัดผ่าน​ไป​ และ​ลั่วอู๋​รู้สึก​ทึ่ง​ใน​ใจ เขา​พลาง​ตัวอย่าง​รวดเร็ว​โดย​หวัง​ว่า​จะไม่เกิด​ เรื่อง​ยุ่ง​ ๆ อีก​

แต่​ครั้งนี้​ไม่แน่​

ทันใดนั้น​สตรี​ผู้​สง่างามสวมมงกุฎ​นก​เพลิง​อมตะ​ก็​ปรากฏตัว​ขึ้น​ นาง​สวม​เข็ม​ขัดสี​หมอก​เก้า​สีและ​มีท่าทาง​อัน​สูงส่ง นาง​เป็น​เหมือน​นก​ที่อยู่​เบื้องบน​ที่​มอง​มายัง​โลก​

ลั่วอู๋​รู้จัก​อีก​ฝ่าย​ดี​

โด​มู่เซียน​จุน​ เทวทูต​ทั้ง​เก้า​อันดับ​ที่หนึ่ง​

ใน​ตอนแรก​ นาง​ทิ้ง​ความ​ฝังใจให้​ลั่วอู๋​และ​พวก​ของ​เขา​อย่าง​ลึกซึ้ง​

โด​มู่เซียน​จุน​มอง​ตำแหน่ง​ที่​ลั่วอู๋​ยืน​อยู่​อย่าง​สงสัย​

“แปลก​ มัน​เป็น​ภาพลวงตา​รึ​?” โด​มู่เซียน​จุน​รู้สึก​สงสัย​

นาง​รู้สึก​การ​ผันผวน​ของ​ลมปราณ​ซึ่งไม่ใช่ของ​วัง​ภูติ​ แต่​เมื่อ​นาง​มาตรวจสอบ​อย่าง​ถี่ถ้วน​ นาง​ก็​ไม่พบ​อะไร​ นาง​ทำได้​เพียง​มองดู​สถานที่​ที่​รู้สึก​ว่า​มีลมปราณ​และ​มอง​อย่าง​ระมัดระวัง​

“ไม่มีทาง​!”

“กลิ่น​หิน​ธรรมดา​ภายใน​วัง​ภูติ​เนี่ย​นะ​”

“เจ้าคือ​ใคร​?” ดวงตา​ที่​สวยงาม​ของ​โด​มู่เซียน​จุน​จ้องมอง​ เต็มไปด้วย​ความดุร้าย​

ลั่วอู๋​ตะโกน​ใน​ใจ

เสร็จกัน​

เขา​มาถึงด้านใน​ของ​วัง​ภูติ​แล้ว​ แต่​เขา​ไม่ทัน​ได้คิด​

ภายนอก​วัง​ภูติ​อาจ​มีหิน​ธรรมดา​ แต่​ภายใน​วัง​ทั้งหมด​สร้าง​จาก​หิน​ภูติ​ เห็นได้ชัด​ว่า​กลิ่น​ของ​หิน​ธรรมดา​เป็นการ​มีอยู่​ที่​ไม่สมเหตุ​ผลที่สุด​

“เจ้าเข้าใจผิด​แล้ว​” ลั่วอู๋​หัน​และ​วิ่งหนี​

โด​มู่เซียน​จุน​กล่าว​เสียง​เย็นชา​ “อย่า​หนี​ ดู​ถุงภูติ​เมฆาของ​ข้า​ซะ”

ถุงผ้า​สีทองใบ​เล็ก​ ๆ ปรากฏ​ขึ้น​และ​ลอย​ขึ้นไป​บน​ฟ้า ปล่อย​แรงดูด​มหาศาล​ ซึ่งดูเหมือน​จะเต็มไปด้วย​พลัง​ของ​สวรรค์​และ​โลก​ และ​สามารถ​ดูด​ทุกสิ่ง​เข้าไป​ได้​

ถุงภูติ​นั้น​ถูก​ผู้บัญชาการ​ห​ลิง​หลง​ฟัน​ไป​เมื่อ​ครั้ง​ล่าสุด​ แม้ว่า​ตอนนี้​จะได้รับ​การซ่อมแซม​แล้ว​ แต่​ก็​ยังมี​รอย​ดาบ​ฟัน​อยู่​ พลัง​ของ​มัน​ลดลง​ไป​เล็กน้อย​

“บ้า​เอ้ย​ นัง​แม่มด​!” ลั่วอู๋​รู้สึก​ว่า​ตัวเอง​ถูก​ดึง​ แต่​ตอนนี้​เขา​ไม่อาจจะ​หนี​ไป​ได้​ เขา​ชักดาบ​เทพ​พิทักษ์​ออกมา​และ​ฟัน​ออก​ไป​

เจตจำนง​ดาบ​แห่ง​การทำลายล้าง​นั้น​ทรงพลัง​ และ​แสงของ​ดาบ​นั้น​น่าเกรงขาม​ มัน​เฉือน​อย่าง​หนัก​ตรงจุด​ที่​เสียหาย​ของ​ถุงภูติ​

นี่​คือ​จุดอ่อน​ของ​สิ่งนี้​

โป๊ะ​

ถุงภูติ​ส่งเสียง​ที่​คมชัด​ราวกับ​ลูกโป่ง​รั่ว​ออกมา​ และ​บิน​ออก​ไป​

“เป็น​เจ้านั้น​เอง​!” โด​มู่เซียน​จุน​เห็น​ ลั่วอู๋​และ​โกรธจัด​

ไม่น่าแปลกใจ​ที่​เขา​สามารถ​ฟัน​จุดอ่อน​ของ​ถุงภูติ​ได้​อย่าง​แม่นยำ​ เพราะ​จุดอ่อน​นี้​ถูก​สร้าง​ขึ้น​โดย​มนุษย์​ที่​เกลียดชัง​เหล่านี้​

ลั่วอู๋​ไม่สนใจ​นาง​ ดังนั้น​เขา​จึงบินหนี​ไป​ทันที​

“อยาก​หนี​งั้น​รึ​? ถ้าเจ้ากล้า​แอบ​เข้ามา​ใน​วัง​ภูติ​ เจ้าก็​น่าจะ​รู้​จุดจบ​ของ​วันนี้​แล้ว​” โด​มู่เซียน​จุน​คำราม​ “วันนี้​ข้า​จะทำให้​เจ้าตาย​ที่นี่​ และ​ตาย​ใต้​แสงแห่ง​ภูติ​”

ร่างกาย​ของ​นาง​กลายเป็น​เปลวไฟ​ที่​ร้อนระอุ​ ดูเหมือน​ไฟของ​นก​เพลิง​อมตะ​ที่​ร้อน​จัด​ และ​พุ่ง​ตาม​ไป​

ลั่วอู๋​รู้สึก​ราวกับว่า​ร่าง​ของ​เขา​ถูก​โยน​ลง​ปล่องภูเขาไฟ​

ด้วย​การ​ปะทุ​ของ​ภูเขาไฟ​ หินหนืด​อัน​น่าสะพรึงกลัว​ก็​พุ่ง​ออกมา​ กระแทก​เขา​อย่าง​แรง​ จน​เขา​กระเด็น​ออก​ไป​