ไหปีศาจ - บทที่ 1004 เจียโรวปรากฏตัว
บทที่ 1004
เจียโรวปรากฏตัว
ตู้ม!
ตู้ม!
พลังงานความร้อนพุ่งออกมาจากวังภูติ
แผ่นดินไหวในวังภูติ
แสงภูตินับไม่ถ้วนกลายเป็นลำแสง
พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวได้พัดพาลมและเมฆไป สั่นสะเทือนอย่างแรงเหนือวังภูติ และทะเลเมฆที่เป็นลูกคลื่นก็ถูกย้อมเป็นสีแดงในขณะนั้น เหมือนกับเลือดที่ไหลทะลักบนท้องฟ้า
ร่างกายของลั่วอู๋ถูกลมพัดไป หลังของเขาไหม้ และเขารู้สึกว่ากระดูกของเขาถูกกัดเซาะด้วยอุณหภูมิสูง
เขารู้โดยไม่ต้องหันไปมอง
เลือดเนื้อที่หลังของเขาละลายหมดแล้ว
“พลังของเทวทูตนั้นน่ากลัวจริง ๆ” ความคิดดังกล่าวแวบเข้ามาในหัวของลั่วอู๋
โดมู่เซียนจุนสมแล้วที่เป็นอันดับหนึ่งของเทวทูตทั้งเก้า
แม้ว่าจะยังไม่ถึงระดับจักรพรรดิหรือกึ่งจักรพรรดิ แต่ก็เป็นระดับเพชรสูงสุดอย่างแน่นอน การโจมตีด้วยความเกลียดชัง มันทำลายได้กระทั่งร่างอมตะทองคำของลั่วอู๋ได้
แต่โชคดีที่ร่างอมตะทองคำของเขามีพลังฟื้นฟูที่แข็งแกร่ง ไม่เช่นนั้นร่างกายของเขาน่าจะละลายไปหมดแล้ว
“จื่อซวน! ถอนตัว”
ลั่วอู๋ส่งเสียงคำรามต่ำ
ลั่วอู๋บินออกไปด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ เขาโบกมือ แสงสีหมึกส่องประกายจากแขนเสื้อของเขา ซึ่งเป็นของดาบเทพพิทักษ์
ดาบเทพพิทักษ์กลายเป็นแสงดาบและพาลั่วอู๋บินอย่างรวดเร็ว
ความเร็วเป็นที่น่าอัศจรรย์
ลั่วอู๋ควบคุมแสงดาบ ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยเนื่องจากความเจ็บปวดที่หลัง และอุณหภูมิที่สูงจนน่ากลัวทำให้เขาหายใจไม่ออกและอยากจะเป็นลม
แต่เขาไม่สามารถเป็นลมได้
“ร่างอมตะทองคำ!” ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ
พลังงานสีดำพุ่งเข้าใส่เลือดเนื้อ จากนั้นก็เกาะติดกับบาดแผลอันรุนแรงที่อยู่บนหลังอย่างรวดเร็ว เนื้อและเลือดสั่นไหวและงอกใหม่อย่างรวดเร็ว ฉากนั้นเหมือนกับการเกิดใหม่ของหนอนอมรณา
เราต้องออกไปจากที่นี่
นี่เป็นความคิดเดียวของลั่วอู๋ในตอนนี้
แต่เห็นได้ชัดว่าโดมู่เซียนจุนจะไม่ปล่อยเขาไป
ดวงตาของนางดุร้าย “เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถหลบหนีไปได้หรือ?”
โดมู่เซียนจุนกลายเป็นไฟสีแดงที่ลุกโชนซึ่งดูเหมือนจะพุ่งผ่านท้องฟ้า พลังของนางช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้พลังภูติไม่มีที่สิ้นสุดสั่นคลอน
ความเร็วนั้นทะลุผ่านห่วงของมิติโดยตรง
ในชั่วพริบตา นางก็มาอยู่ข้างหลังลั่วอู๋
“เร็วมาก!” รูม่านตาของลั่วอู๋หดตัว เขารู้สึกเสียวสันหลังขึ้นทันที และขนลุก ในช่วงวิกฤตที่ร้ายแรง ปฏิกิริยาทางประสาทของเขาไปถึงจุดสูงสุด
เขาถือดาบเทพพิทักษ์ไว้ในมือและฟันมันออกไป
ดาบนั้นสง่าผ่าเผยและเต็มไปด้วยการทำลายล้าง
ตู้ม!
“ทักษะอ่อนแอของพวกแมลง”
ดวงตาของโดมู่เซียนจุนเย็นชาและร่างกายของนางเกิดความผันผวนอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่านางจะกลายร่างเป็นนกเพลิงอมตะขนาดใหญ่ และเสียงยาวก็ดังก้องและแผ่นดินสั่นสะเทือน
ปราณดาบเทพพิทักษ์สลายไปโดยตรง และเปลวไฟสูงตระหง่านพุ่งเข้าหาลั่วอู๋
“ดาบแห่งการป้องกัน!”
ลั่วอู๋ยกดาบในมือของเขาขึ้น และม่านดาบนับไม่ถ้วนก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
ชั้นของม่านดาบป้องกันร่างของลั่วอู๋ ป้องกันเปลวไฟขนาดใหญ่ได้อย่างหวุดหวิด แต่ลั่วอู๋ก็ถูกแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ระเบิดออกมาซัดกระเด็นอย่างต่อเนื่อง
“แค่ก!”
“แค่ก!”
ลั่วอู๋กระอักเลือดในปากของเขา
เมื่อเลือดที่กระอักออกมาถูกกับอากาศ มันก็จะระเหยและกลายเป็นความว่างเปล่า
แม้ว่าเขาจะป้องกันเปลวไฟมหึมาไว้ ความร้อนจากไฟก็ยังคงแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของลั่วอู๋อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ไม่ได้การ!
เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
ลั่วอู๋กัดฟัน เขาพร้อมที่จะใช้ไพ่ตาย แต่จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอะไรบางอย่างออก สีหน้าของเขาก็หยุดนิ่งไปในทันใด
จุดประสงค์ของการเยือนครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อต่อสู้หรือฆ่า
หากปราศจากเจียโรวทุกสิ่งก็ไร้ความหมาย
“บัดซบ” ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกม่านดาบนับไม่ถ้วนขึ้นอีกครั้งเพื่อป้องกันตัวเอง และส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งจากเสียงคำรามที่ไร้ความกลัว “เจียโรว ลูกสาวแห่งราชินีภูติ ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”
เสียงคำรามเหมือนสิงโตที่หลับใหลตื่นขึ้นเขย่าโลก
คลื่นเสียงกระจายเมฆนับไม่ถ้วนแม้แต่วังภูติก็สะเทือน
ในกรณีนี้ เจียโรวต้องได้ยินได้อย่างแน่นอน
ทว่าทำแบบนี้ก็เท่ากับเปิดเผยตัว และลั่วอู๋ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว เขาต้องได้พบเจียโรวก่อน เขายังมีความคิดอยู่ในใจว่ารูปลักษณ์ที่น่าสังเวชของเขาอาจกระตุ้น เจียโรวได้
แต่เขารู้สึกผิดหวัง
เขาแน่ใจว่าเสียงของเขากระจายไปทั่ววังภูติแล้ว
แต่นอกเหนือจากภูติและทูตสวรรค์เหล่านั้นจะแห่กันมา ก็ไม่มีลมปราณของเจียโรวมาเลย
“เป็นไปได้ยังไง” ลั่วอู๋รู้สึกหนาวจับใจ
สีหน้าของโดมู่เซียนจุนเย็นชา “เจ้าโง่ องค์หญิงไม่สนใจเจ้าหรอก นางได้ตัดขาดสายสัมพันธ์กับอดีตไปแล้ว เจ้าคิดว่านางจะมาช่วยเจ้าหรือ?”
นางคิดว่าลั่วอู๋กำลังขอความช่วยเหลือ
“ไปลงนรกซะ!”
“ไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว”
ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงและหินหนืดที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็ส่งเสียง พลังนั้นน่ากลัวมากจนทำลายม่านดาบและโจมตีลั่วอู๋โดยตรง
ลั่วอู๋ถูกโจมตีอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาเสียหาย และเขาก็กระเด็นออกไป
ร่างอมตะกำลังพยายามซ่อมแซมร่างกายของลั่วอู๋อย่างบ้าคลั่ง
“ทีนี้จะทำยังไงดี” ลั่วอู๋กระสับกระส่าย เขาไม่มีความคิดที่จะต่อสู้เลย เมื่อเขาคิดว่าไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากราชินีภูติได้แล้ว เขาก็กังวล
แม้แต่บาดแผลบนร่างกายก็ดูเหมือนจะไม่สำคัญเมื่อเทียบกับเหตุนี้
โดมู่เซียนจุนมองไปยังลั่วอู๋อย่างเย็นชา และจุดไฟสีแดงในมือของนาง “ตายซะ”
“เซียนจุน หยุดก่อน”
ในเวลานี้ มีเสียงที่เย็นเยียบและเรียบง่ายดังเช่นดอกบัวหิมะบนภูเขาน้ำแข็งที่ใสสะอาดและศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ
จักรพรรดิแห่งโดมู่เซียนจุนตกตะลึงเล็กน้อย และเปลวไฟในมือก็ดับไป
“องค์หญิง?”
แน่นอนว่าผู้พูดคือ เจียโรวลูกสาวของราชินีภูติ
เจียโรวลอยอยู่ในอากาศ ราวกับเป็นภูติจากสวรรค์ ด้วยรูปลักษณ์ที่ไม่แยแสและเต็มไปด้วยความรู้สึกสูงส่ง พลังภูติที่วนเวียนอยู่รอบตัวนางทำให้รู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์
“ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?” โดมู่เซียนจุนสงสัย
มือของเจียโรวสั่นเล็กน้อยและลมหายใจของนางไม่สงบ แต่น้ำเสียงของนางไม่มีคลื่นใด ๆ “มีเรื่องใหญ่เช่นนี้ข้าก็ออกมาดูน่ะสิ”
“แต่… ท่านไม่ได้มาจากทิศทางของวังภูติใช่ไหม?”
แววตาที่อับอายในดวงตาของ เจียโรวแวบผ่านไป
แน่นอนว่านางไม่ได้มาจากวังภูติ
เจียโรวปกปิดลมปราณของตัวเองและเที่ยวเล่นอย่างมีความสุขในที่ใจกลางอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ
ถึงแม้จะไม่มีเพื่อนอยู่ด้วย
แต่อย่างไรก็ตาม นางก็ยังมีสัตว์วิญญาณเป็นเพื่อนและนางก็อยู่ในวังภูติมานานเกินไปแล้ว นางรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นทิวทัศน์ใหม่ ๆ มากมาย
หลังจากนั้นเพียงสองวัน นางก็รู้สึกไม่สบายใจ ดังนั้นนางจึงเตรียมจะกลับไปที่วังภูติ
ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินเสียงเรียกของลั่วอู๋
พอรู้ว่าลั่วอู๋กำลังจะมาหา นางก็กังวลมาก
ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่
เขากำลังจะตายรึเปล่า
ดังนั้นเจียโรวพยายามมุ่งมาอย่างเต็มที่ แม้กระทั่งหยุดใช้พลังภูติดั้งเดิมเพื่อเพิ่มความเร็วของนาง และในที่สุดก็มาทันและหยุดการโจมตีของโดมู่เซียนจุนได้สำเร็จ
“ข้าแค่ไปเดินเล่นมา” เจียโรวกล่าวอย่างใจเย็น
โดมู่เซียนจุนไม่ได้ซักถามเรื่องนี้อีกต่อไป แต่นางสับสน “ทำไมท่านถึงห้ามข้าไว้?”
“อย่าฆ่าคนคนนี้ในตอนนี้” เจียโรวกล่าวออกมา
“เพื่ออะไรกัน?”
มีความสงสัยในสายตาของโดมู่เซียนจุน
“ท้ายที่สุดแล้ว บุคคลผู้นี้มีความเกี่ยวข้องกับข้าอยู่บ้าง” เจียโรวยังมีท่าทีมั่นคงและห่างเหิน ไม่มีอารมณ์ในน้ำเสียงของนาง “หากเจ้าต้องการตัดขาดจากอดีตให้หมดสิ้น เจ้าต้องตัดเหตุและผลเหล่านี้ออกไป”
“งั้นฆ่าเขาเลยไม่ดีกว่าหรือ?”
เจียโรวส่ายหัว “เหตุและผลนี้ต้องตัดออกด้วยตัวข้าเอง”
“นั่น…ก็จริงอย่างที่ท่านว่า” โดมู่เซียนจุนกล่าว “งั้นไว้ชีวิตของเขาไปก่อน แต่องค์หญิง ท่านต้องระวัง ชายคนนี้มีทักษะที่ไม่ธรรมดา”
“ไม่ต้องห่วง เขาหนีไม่รอดหรอก”
Comments for chapter "บทที่ 1004 เจียโรวปรากฏตัว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
