ไหปีศาจ - บทที่ 1005 แรงกระตุ้นอันยิ่งใหญ่
บทที่ 1005
แรงกระตุ้นอันยิ่งใหญ่
ทะเลเมฆสงบลง
เมื่อโดมู่เซียนจุนหยุดมือ สีแดงก็ค่อย ๆ จางหายไป
วังภูติยังคงตั้งอยู่อย่างสง่าผ่าเผยและเคร่งขรึม แสงภูติจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังส่องแสง และท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงอันศักดิ์สิทธิ์ แม่ทัพและทูตสวรรค์ผู้เป็นภูตินับไม่ถ้วนรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
อันที่จริง เหตุจลาจลที่นี่ทำเทวทูตอีกแปดตนออกมาแล้ว
แต่พวกเขาไม่ได้ลงมือ แค่มาดูเงียบ ๆ
ท้ายที่สุด ไม่มีใครคิดว่าโดมู่เซียนจุนจะไม่สามารถจัดการมนุษย์ที่อ่อนแอเช่นนี้ได้
แต่การปรากฏตัวขององค์หญิงทำให้พวกเขาประหลาดใจ
ลั่วอู๋มองขึ้นไปยังสตรีผู้สูงศักดิ์ในอากาศ หัวใจของเขาสัมผัสได้ แต่เมื่อเขาเห็นความเฉยเมยและความเหินห่างของอีกฝ่าย หัวใจของเขาก็กลับมารู้สึกขมขื่นอีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เจียโรวคงไม่เป็นแบบนี้
“เจียโรว…” ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา
รูม่านตาของ เจียโรวสั่นเมื่อนางได้ยินเสียงนี้ นางแทบจะไม่สามารถรักษาท่าทางที่ไม่แยแสของนางได้ แต่นางยังคงพยายามปกปิดความแปรปรวนภายในของนางและมองที่ลั่วอู๋ อย่างสงบ
“หุบปากซะเจ้ามนุษย์” เจียโรวชี้นิ้วของนางออกมาพร้อมกับแสงภูติที่ปลายนิ้ว
ลำแสงส่องผ่านคิ้วของลั่วอู๋อย่างรวดเร็ว
ความเร็วนั้นเร็วมากจนลั่วอู๋ไม่มีเวลาตอบสนอง
การโจมตีดังกล่าวเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเจียโรวมีพลังต่อสู้ระดับเพชร
ลั่วอู๋รู้สึกวิงเวียนและทะเลแห่งความรู้ดูเหมือนจะปิดไปโดยตรงเพราะแสงภูตินี้ เขาพยายามกระตุ้นพลังในร่างกายของเขา อย่างเต็มที่ แต่เขาไม่สามารถหยุดสติไม่ให้ล่องลอยออกไปได้
ไม่
มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้
ลั่วอู๋จ้องไปที่เจียโรวแล้วหมดสติลง
เจียโรวโบกมือของนางและลั่วอู๋ก็ถูกยกขึ้นด้วยแสงภูติ
“เซียนจุน ข้าขอตัวก่อนนะ” เจียโรวพูดเบา ๆ
โดมู่เซียนจุนพยักหน้า
องค์หญิงเป็นที่เคารพด้วยความเป็นเลิศของนาง
ยิ่งกว่านั้น เจ้าหญิงยังสืบทอดสายเลือดของราชินีภูติ และความสำเร็จในอนาคตของนางอย่างน้อยก็ไปถึงระดับกึ่งจักรพรรดิแน่นอน แม้ว่านางจะหยิ่ง แต่ก็ไม่มีปัญหา
เจียโรวและลั่วอู๋บินกลับไปที่วังภูติ
เจียโรวพยักหน้าเมื่อนางเห็นภูติคนอื่น ๆ และพวกเขาก็กลับไปด้วยรอยยิ้ม
นั่นคือจุดสิ้นสุดของการต่อสู้นี้
แม้ว่ามนุษย์ที่แอบเข้ามาในวังภูติจะทำให้เกิดความแตกตื่นขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
พวกภูติก็แยกย้ายกันไป
พวกภูติจะทำหน้าที่ของตนและยังคงทำเรื่องของตนต่อไป
เจียโรวสงบลงและค่อย ๆ เดินไปที่วังของนาง แม้ว่านางจะไม่แสดงสีหน้าใด ๆ แต่หัวใจของนางก็แทบจะพุ่งออกมา
ตอนที่เผชิญหน้าโดมู่เซียนจุนนางแบกรับความกดดันอย่างหนักมาก
นางกลัวว่าถ้ามีอะไรผิดพลาดนางจะสังเกตความลับของนางได้
“องค์หญิง?” นอกวังพวกภูติที่ทำหน้าที่รับใช้เจียโรวสับสน
องค์หญิงไม่ได้เก็บตัวหรือ?
เข้ามาจากข้างนอกได้ยังไง
ที่สำคัญนางออกไปตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้อะไรเลย?
“ใช่ ข้าเอง” เจียโรวพยักหน้า “อย่าให้ใครเข้ามา ข้ามีอะไรต้องทำ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เข้าไปในห้องของนาง
เจียโรวมองไปรอบ ๆ ห้องและแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ หลังจากถอนหายใจยาว ๆ ใบหน้าของนางก็แสดงท่าทางผ่อนคลาย
“โชคดีที่ข้าสามารถหลอกนางได้” เจียโรวตบหน้าอกของนางและพูดเบา ๆ
นางโบกมือ ปล่อยสัตว์วิญญาณของนางออกมาก่อน จากนั้นควบคุมแสงภูติให้ลอยมาวางลั่วอู๋ลงบนเตียงแล้วสลายไป
เหล่าสัตว์วิญญาณของนางคุ้นเคยกับลั่วอู๋ดี
ในตอนนี้ พวกมันล้อมรอบ ๆ ลั่วอู๋ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เจียโรวเข้าไปหาลั่วอู๋และมองดูเขาที่กำลังสลบ สีหน้านางโกรธและดีใจ “บ้าจริง! เจ้าบุกมาที่วังภูติคนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะข้าเจ้าคงตายแน่”
แม้ว่านางจะบ่น แต่เจียโรวก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นและยิ้มอย่างสวยงาม
“เจ้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลย” เจียโรวนั่งอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าของ ลั่วอู๋อย่างเงียบ ๆ เอื้อมมือออกไปและลูบแก้มของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว
รู้สึกอุ่นที่ฝ่ามือ
นางรู้สึกพิเศษบางอย่างจากการสัมผัส
ใบหน้าของเจียโรวแดงก่ำ
บรรยากาศค่อนข้างคลุมเครือ แสงภูติสีเหลืองจาง ๆ เอียงลงมา
……
……
ลั่วอู๋ฝัน
เขาฝันว่าป่าหวงชาระเบิดลึกขึ้นไปในท้องฟ้า ปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาและพุ่งไปยังเมืองและป้อมปราการของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มีเสียงตะโกนที่น่าสังเวชทุกที่
ท้องฟ้าตกอยู่ในความมืดสนิท
ดาวสีดำเก้าดวงแขวนอยู่ บดบังดวงอาทิตย์และดวงดาว
“ไม่นะ!”
ลั่วอู๋ตื่นขึ้นพร้อมกับตะโกน
เขามองไปรอบ ๆ แล้วโล่งใจ โชคดีที่มันเป็นความฝัน
แต่เดี๋ยวก่อน ที่นี่ที่ไหน
ดูเหมือนห้องส่วนตัวของสตรี
ลั่วอู๋รู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาเริ่มจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในไม่ช้าเขาก็จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เขาจะหมดสติไป แล้วเขาก็หน้าเสีย
มันจบแล้ว มันจบแล้ว
ข้าหมดสติไปได้อย่างไร
“เจ้าตื่นแล้วสินะ” เสียงนุ่มดังมา
ลั่วอู๋หันไปและเห็นว่าเจียโรวกำลังนั่งมองเขาอยู่ข้างเตียง
เขาไม่ได้สังเกตน้ำเสียงของเจียโรวเลย ซึ่งมันแตกต่างจากความเฉยเมยเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
“ข้าหมดสติไปนานแค่ไหน?” ลั่วอู๋ถามอย่างตื่นตระหนก
เจียโรวก็ตกใจไปด้วย
เจ้าควรจะตื่นเต้นมากที่ได้เห็นข้าพูดกับเจ้าอย่างใจดีไม่ใช่รึไง! เจ้าใส่ใจผิดจุดมากเลย
เจียโรวไม่มีความสุข
“ตอบข้ามา ข้าเป็นลมไปนานแค่ไหน!” เมื่อเห็นเจียโรวไม่ตอบ ลั่วอู๋ก็รู้สึกลนลานมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาคำรามอย่างช่วยไม่ได้
เจียโรวไม่เคยโดนลั่วอู๋โวยวายใส่แบบนั้น
แม้ว่าในใจของนางจะโกรธมาก แต่นางก็สังเกตเห็นด้วยว่ามีเรื่องเลวร้ายบางอย่างเกิดขึ้น
“หนึ่งวันครึ่ง” เจียโรวได้ตอบกลับ
หลังจากได้ยินคำนี้ ความตึงเครียดทางประสาทของลั่วอู๋ก็คลายลงในที่สุด
ยังไม่เป็นไร
ในเวลานี้เขาได้สติกลับมาและเห็นเจียโรวมีหน้าที่เย็นชา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยสังเกตเห็นความอ่อนโยนบนใบหน้าของเจียโรวก่อนหน้านี้
ตอนนี้เจียโรวโกรธแล้ว
แน่นอนว่านางไม่สบตาเขา
ลั่วอู๋มองไปที่เจียโรวและนึกถึงคำพูดของเทพดาบ “การกระตุ้นครั้งใหญ่อาจทำให้เจียโรวสร้างสายสัมพันธ์กับโลกใหม่ได้” แน่นอนว่าการกระตุ้นนี้ต้องเกี่ยวข้องกับความทรงจำของ เจียโรว
“เวลาครึ่งหนึ่งผ่านไปแล้ว เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว” ลั่วอู๋กัดฟัน
เขารู้ว่าถึงเวลาแล้ว
ดังนั้นลั่วอู๋จึงเรียกดาบเทพพิทักษ์ออกมา
“เจ้าจะทำอะไร?” เจียโรวขมวดคิ้ว
นางรู้สึกว่าลั่วอู๋ดูแปลก ๆ ทันใดนั้นเขาก็ทำอะไรบางอย่างด้วยดาบนั้น
จากนั้นในดวงตาที่ตกตะลึงของเจียโรวสะท้อนภาพลั่วอู๋แทงดาบของเขาเข้าที่หน้าอกตัวเขาเอง ทันใดนั้น เลือดก็ไหลออกมาและย้อมผ้าปูที่นอนเป็นสีแดง
ลั่วอู๋พร้อมที่จะแสดงสภาพที่น่าสังเวชเพื่อที่จะกระตุ้นจิตใจของอีกฝ่าย
“เจ้า… เจ้าบ้าหรือเปล่า?”
“ทำไมจู่ ๆ ก็แทงตัวเองล่ะ”
“เจ้ามาหาข้าอย่างยากลำบากขนาดนี้เพื่อมาฆ่าตัวตายต่อหน้าข้าเนี่ยนะ!”
เจียโรวมองไปที่ลั่วอู๋ด้วยสีหน้าที่กระสับกระส่าย
ลั่วอู๋รู้สึกสับสน
เอ๋?
สีหน้าเจียโรวตอนนี้ดูเหมือนว่า…
Comments for chapter "บทที่ 1005 แรงกระตุ้นอันยิ่งใหญ่"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
