ไหปีศาจ - บทที่ 1008 ภูติมาเยือน
บทที่ 1008
ภูติมาเยือน
แน่นอน ลั่วอู๋กำลังรออยู่ในห้องนอนของเจียโรว
แต่ ณ จุดนี้มันยากที่จะอดทนรอ
เหลือเวลาอีกสามวันเท่านั้น
ทุกวินาทีที่ผ่านไปก็รู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่ม
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลก ใครจะรู้ว่าเจ้าสำนักสามารถอยู่ได้เจ็ดวันจริง ๆ หรือไม่
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจ้าสำนักคำนวณผิด?
“ข้าไม่รู้ว่าราชินีภูติจะยอมสู้รึเปล่า ดูเหมือนว่านางมีความเกลียดชังที่อธิบายไม่ได้ต่อมนุษย์เลย” หลินยูหลันพูดกับตัวเอง
“แน่นอนว่านางมีความเกลียดชัง” ฉูจงฉวนเข้าร่วมการสนทนาและส่ายหัว “จักรพรรดิคนเก่าช่างทรงพลังจริง ๆ เขาทำลายหัวใจของเชียนจีและยังขโมยลูกสาวของนางอีก นางจะไม่เกลียดเขาได้ยังไง! ข้าจะไม่แปลกใจเลยหากนางไปช่วยนรกมนตราทำลายมนุษย์”
ประโยคนี้ทำให้หัวใจของผู้คนจมลง
หยู่เฮาทำสีหน้าไม่ดี “เจ้าจะพูดอะไรที่มันสร้างสรรค์หน่อยไม่ได้รึไง!”
โดยปกติฉูจงฉวนจะโต้กลับไป แต่เขารู้สึกถึงความหนักใจของทุกคน เขาทำได้แค่หุบปากอย่างอาย ๆ
ลั่วอู๋คิดอย่างเงียบ ๆ
ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับเจียโรว
ในที่สุด หลังจากรอครึ่งวัน ประตูห้องนอนของเจียโรวก็เปิดออกอย่างช้า ๆ
เจียโรวกลับมาแล้ว
“เป็นยังไงบ้าง?” ลั่วอู๋รีบถาม
เจียโรวแสดงรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง “สำเร็จ นางสัญญาว่าจะช่วยข้า”
เยี่ยมมาก
ฝูงชนมีความยินดี
“ตอนนี้ราชินีภูติอยู่ที่ไหน เราเริ่มลงมือเลยได้ไหม?” ลั่วอู๋รีบถาม
เจียโรวพยักหน้า “ใช่ เราลงมือได้ในทันที แม่ของข้ากำลังรออยู่นอกวังภูติ ส่วนพวกเจ้าต้องไม่เผยตัว”
ลั่วอู๋พยักหน้า
ผู้คนกลับสู่โลกไห และลั่วอู๋มัดมือของเขาประหนึ่งว่าเป็นนักโทษ
นอกวังภูติ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยความสดใส และพลังอันน่ากลัวที่การก้าวผ่านภูเขาและแม่น้ำก็ท่วมท้น
เทวทูตทั้งเก้ามารวมตัวกัน
แม่ทัพภูติหนึ่งแสนตนและทูตสวรรค์หนึ่งแสนตนยืนกรานด้วยความเย่อหยิ่งในความเฉยเมย
มีแสงจากท้องฟ้ากว้างใหญ่ทั่วท้องฟ้ามีทุกสิ่งที่ทำให้เกรงกลัวต่ออำนาจภูติ
ผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งค่อย ๆ เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของนาง และใบหน้าที่ชวนหายใจไม่ออกของนางก็เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และเยือกเย็น
นางเป็นเหมือนพระเจ้าที่แท้จริง
“ท่านแม่” เจียโรวยืนอยู่ข้างเชียนจี
ลั่วอู๋ในฐานะนักโทษถูกมัดและถูกลากมาพร้อมกับสีหน้าประหม่า
เชียนจีชี้ไปยังความว่างเปล่าและช่องมิติขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
“ไปกันเถอะ”
ด้วยคำสั่งของเชียนจีกองทัพภูติอันยิ่งใหญ่ได้หลั่งไหลเข้าไปในช่องมิติ
……
……
โลกมนุษย์
การเปลี่ยนแปลงแปลก ๆ เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อประมาณห้าวันก่อน
การจลาจลในป่าหวงชาอันกว้างใหญ่และเงียบงัน สัตว์วิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนเริ่มมีนิสัยก้าวร้าว แม้แต่สัตว์วิญญาณที่รักสงบบางตัวก็ก้าวร้าวขึ้นมาก
สัตว์วิญญาณในส่วนลึกของป่าหวงชาทิ้งที่อยู่อาศัยเดิมของพวกมันไปทีละตัวและแพร่กระจายไปยังรอบนอกป่า
มันเป็นเรื่องแปลก
แต่หลายคนกลับไม่สนใจมัน ในทางตรงกันข้าม เนื่องจากมีสัตว์วิญญาณที่หายากจำนวนมากที่นี่ ผู้คนจำนวนมากที่ต้องการจับสัตว์วิญญาณจึงมารวมตัวกัน
จนกระทั่งวันหนึ่ง ทะเลทรายที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็ระเบิดออก เผยรอยแตกขนาดเล็กนับไม่ถ้วน
ทุกคนตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทรายสีเหลืองกำลังตกลงไป
โลกกำลังสั่นสะเทือน
ลำแสงสีดำขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งขึ้นมา และทำให้เกิดบรรยากาศที่น่าขยะแขยงสำหรับมนุษย์
มีเสาลำแสงเหล่านี้มากขึ้นเรื่อย ๆ และในท้ายที่สุด พวกมันก็มาบรรจบกันเป็นเสาสีดำที่น่ากลัวอีกด้วย
โลกปัจจุบันไม่ใช่โลกใบเดิม
หลังจากความพยายามของลั่วอู๋ คนส่วนใหญ่เข้าใจในนรกมนตราแล้ว
นรกมนตราไม่ใช่เรื่องตลกแน่นอน
เมื่อไม่นานมานี้ ลัทธิชั่วร้ายได้อาละวาดในเขตฉางหยุน และมีผู้เสียชีวิตหลายแสนคน มันเป็นฝีมือนรกมนตรา!
“ไปขอให้ผู้ที่แข็งแกร่งมาช่วยสิ”
“พวกระดับเพชรอยู่ที่ไหน! ทำไมพวกระดับเพชรแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราจึงไม่ปรากฏตัวขึ้น”
“มีคนจำนวนมากในทีมล่าสัตว์ที่ถูกควันสีดำนั้นกลืนกินไป นี่มันวิกฤตครั้งใหญ่!”
“ตระกูลใหญ่เหล่านั้นมักจะโอ้อวด แต่ตอนนี้พวกเขากลับเงียบ!” บางคนก็โกรธ
เห็นได้ชัดว่าผู้คนดูถูกดูแคลนภัยพิบัติ
พูดตรง ๆ นี่มันไม่ใช่ภัยพิบัติ แต่เป็นมหาภัยพิบัติ
ระดับเพชรธรรมดาทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อยและกลายเป็นเหยื่อเสียเอง
และตระกูลใหญ่กับกองกำลังเหล่านั้นก็ไม่ได้จับมือกัน อันที่จริงพวกเขาก็กำลังแตกตื่นเหมือนกัน
ผู้แข็งแกร่งจำนวนมากดูเหมือนจะหารือเกี่ยวกับมาตรการรับมือ แต่ไม่มีทางเลย
หลังจากรู้ประวัติลับของสำนักเฉียนหลงแล้ว พวกเขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
บรรยากาศแห่งความสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่ววงของเหล่าผู้แข็งแกร่ง
ตู้ม!
ไม่มีเวลาตอบสนอง
เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงในส่วนลึกของป่าหวงชา
วิญญาณชั่วร้ายแห่งความสยดสยองสั่นสะเทือนไปทั่วโลก
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง และดวงดาวมืดมิดและว่างเปล่าทั้งเก้าดวงก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
ในวัง ซวนชิงหยู่ที่อยู่ในชุดคลุมสีขาวมองดูท้องฟ้าจากระยะไกล
แสงส่วนใหญ่บนท้องฟ้าถูกความมืดบดบัง
ไม่เห็นดาวข้างนอก
เส้นแห่งโชคชะตาก็พร่ามัว
“พลังของปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าเริ่มปรากฏแล้วหรือ เฮา ดูเหมือนว่าบางครั้งเจ้าก็ล้มเหลวเป็น” ซวนชิงหยู่ยังคงดูสว่างและสงบ
“ยังอีกรึ?”
“ข้าคิดผิด”
ดวงตาของ ซวนชิงหยู่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยกับสวรรค์และโลก ในเวลานี้ สวรรค์และโลกกำลังเคลื่อนไหว และปรมาจารย์ปีศาจก็น่ากลัว ในเวลาต่อมา สวรรค์และโลกกำลังแตกสลาย ทะเลโลหิตก็สั่นสะเทือน และทุกสิ่งก็ตายลง
“ฮ่า ฮ่า”
ดวงตาของ ซวนชิงหยู่หลั่งเลือดและแสงเล็กน้อย
ระดับจักรพรรดิ
แน่นอนว่าสกัดการสอดแนมได้
ในอากาศของป่าหวงชา ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนมารวมตัวกันที่นี่ ลำแสงที่ทรงพลังนับร้อยลอยออกมา อย่างน้อยก็อยู่ในระดับเพชร และลำแสงที่เหลือก็เป็นระดับทองหรือทองขั้นสูงก็โผล่ออกมาอย่างไม่รู้จบ
พวกเขามองดูความมืดของท้องฟ้า และค่อย ๆ รู้สึกไร้พลัง
หลี่หวู่หยวนและเฉินซังเทียนมองดูทั้งหมดนี้
“ข้าไม่คิดว่าเราจะรอดถึงเจ็ดวัน” พวกเขาหัวเราะอย่างขมขื่น
เจ็ดวันยังคงมองโลกในแง่ดีเกินไป
นี่แค่วันที่ห้า พลังของนรกมนตราก็ได้ประจักษ์ในโลกแล้ว คาดว่าอีกวันผนึกจะแตกจนหมด
ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยยังไม่กลับมา
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ในขณะนี้ มีเงาเสมือนจริงขนาดใหญ่ในอากาศ ซึ่งดูเหมือนมนุษย์ หยิ่ง และไร้เทียมทาน แสดงรอยยิ้มแปลก ๆ ซึ่งทำให้ทุกคนรู้สึกหนาว
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
มนุษย์เกือบทุกคนจำใบหน้านี้ได้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงยังดูเป็นโรคประสาทเช่นเคย
เขาเริ่มเรียกตัวเองว่าจักรพรรดิ
ในความคิดของเขา การเป็นราชาของเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
มีคนโจมตีออกไปด้วยความโกรธ แต่ก็แค่ผ่านร่างกายของเขาไป
มันเป็นแค่ภาพเสมือน
ตัวเขายังอยู่ภายใต้ผนึก
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงปรากฏตัวแบบนี้ก็เพื่อนำความกลัวมาสู่เผ่าพันธุ์มนุษย์และเตรียมพร้อมสำหรับการปกครองในอนาคต
มีความรู้สึกสิ้นหวังจากทั่วทุกมุมโลก
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงหยิ่งผยอง
“ฮึ่ม กลับไปสู่นรกมนตราของเจ้าซะ”
ในเวลานี้ เสียงอันเย็นยะเยือกดังขึ้นพร้อมกับพลังงานอันน่าสะพรึงกลัว กระทบกับภาพเสมือน และภาพเสมือนก็กระจัดกระจายไปโดยตรง
และพลังลึกลับโจมตีปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงผ่านการเชื่อมต่อระหว่างโลกกับนรกมนตรา
“ใครกัน?” ภาพที่กระจัดกระจายไปโกรธมาก
ท้องฟ้าถูกฉีกขาด เผยให้เห็นช่องมิติขนาดใหญ่
แสงภูตินับไม่ถ้วนร่วงหล่น
ภูติผู้ยิ่งใหญ่จะมาพร้อมกับเสียงสวดมนต์ของทูตสวรรค์
พลังของภูติลงมาอย่างบ้าคลั่ง
“เจ้า… ไม่สมควรที่จะรู้ชื่อข้า!”
Comments for chapter "บทที่ 1008 ภูติมาเยือน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
