ไหปีศาจ - บทที่ 1007 แม่
บทที่ 1007
แม่
เจียโรวรู้สึกอย่างชัดเจนว่าเสียงนั้นมาจากที่สถานที่ลับและอยู่ในแสงสว่าง
กลุ่มแสงนั้นมีพลังพิเศษหนึ่งที่ทำให้คนจิตใจสั่นไหวอย่างช่วยไม่ได้ ต้องการฟัง และต้องการเชื่อฟัง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันมีพลังการสะกดสายเลือดที่เหนือกว่า
มันเป็นการสะกดเจียโรวก็ไม่สามารถต้านทานได้
“สายเลือดบ้าเอ๊ย” เจียโรวคิดในใจของนาง
เมื่อเผชิญกับสายเลือดระดับที่สูงกว่า ก็เป็นเรื่องยากที่นางจะปฏิเสธคำสั่งของอีกฝ่ายได้
มันยากที่นางจะยอมรับ
กรณีของสายเลือดมนุษย์ไม่มีอะไรแบบนี้
คำสั่งของพ่อนาง นางก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้ ถ้านางอยากจะฝ่าฝืน นางก็จะไม่เชื่อฟังมันเท่านั้น
เจียโรวสงบและเงียบขรึม น้ำเสียงของนางมีความเคารพเล็กน้อย “ท่านแม่”
“การที่ถูกสถานที่ลับยอมรับก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าสายเลือดตามธรรมชาติของเจ้านั้นแข็งแรงดี” เชียนจีพอใจเล็กน้อย “แม้ว่าจะมีเลือดมนุษย์ปนอยู่บ้าง แต่เจ้าไม่สามารถปฏิเสธศักยภาพของเจ้าได้”
เจียโรวไม่ได้รู้สึกภูมิใจ ตรงกันข้าม นางรู้สึกไม่สบายใจมากกว่า
มีเลือดมนุษย์แล้วมันทำไม!
แต่นางไม่แสดงมันออกมา
“มาหาข้าอย่างกะทันหันเช่นนี้มีเรื่องอะไรรึ?” เชียนจีถามเบา ๆ
นางไม่ได้แสดงใบหน้าที่แท้จริงของนาง ไม่รู้ว่านางเปลี่ยนร่างเป็นแสงหรือซ่อนร่างที่แท้จริงของนางไว้ในแสง
ในสถานที่ลับนี้ ดวงแสงนับไม่ถ้วนดูศักดิ์สิทธิ์และมีเกียรติ
เจียโรวกล่าวว่า “มีชายคนหนึ่งบุกเข้ามาในวังภูติ”
“โห?”
ในสถานที่ลับแห่งขุมพลังภูติ นางรับรู้เรื่องที่เกิดในโลกภายนอกได้ไม่ค่อยดีนัก
นอกจากนี้ วังภูติยังได้รับการปกป้องโดยเทวภูติทั้งเก้า และโดยปกติแล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น เชียนจีวางใจอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องนี้
เว้นแต่จะเหมือนครั้งก่อน จะมียอดฝีมือในหมู่มนุษย์มา
แม้แต่เทวทูตทั้งเก้าก็ไม่สามารถต่อกรได้ ลมปราณระดับนั้นก็จะรบกวนนางอย่างแน่นอน
เมื่อเห็นว่าเชียนจีไม่ตอบสนอง เจียโรวก็พูดต่อ “เป็นคนที่ข้าเคยรู้จัก”
“พวกเขาไม่อยากจะยอมแพ้และต้องการสร้างสายสัมพันธ์ของเจ้ากับโลกขึ้นใหม่สินะ?” เชียนจีเดาความคิดของคนเหล่านั้นได้
“ใช่” เจียโรวพยักหน้า “แต่คราวนี้พวกเขามีแผนอื่นด้วย”
“แผนอะไรล่ะ?”
“มนุษย์กำลังตกอยู่ในอันตราย พวกเขาต้องการช่วยมนุษย์ด้วยการผนึกนรกมนตราอีกครั้งและฝ่าฟันความยากลำบากเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากท่าน” เจียโรวกล่าว
เห็นได้ชัดว่าราชินีภูติรู้เรื่องนี้ดี นางรู้ถึงการมีอยู่ของนรกมนตราและเหตุผลของการรวมตัวของปีศาจ
“ฮึ่ม” เชียนจีทำเสียงเย็นชา
แสงภูติก็รวมตัวกันและแยกจากกันไปเหมือนคลื่น
“ไร้สาระ ข้าหวังให้มนุษย์ถูกทำลายอยู่แล้ว พวกเขาคิดว่าข้าจะช่วยพวกเขาผ่านวิกฤตนี้ได้ยังไง”
เชียนจีเกลียดมนุษย์
ปกติภูตินั้นก็รังเกียจเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างยิ่งอยู่แล้ว ซึ่งมีปัจจัยมาจากประวัติศาสตร์มากเกินไป
ตัวอย่างเช่น อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะถูกบังคับให้ย้ายไปเนื่องจากเผ่าพันธุ์มนุษย์บุกมา
ตัวอย่างเช่น จักรพรรดิแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งสิบได้บุกเข้าสู่อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะร่วมกัน และถือว่าวังภูตินั้นไม่มีค่า กวาดล้างอาณาจักรชาวพุทธและจากไปอย่างไม่ไยดี
ตัวอย่างเช่น เมื่อจักรพรรดิแห่งดาบแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ใกล้หมดลม เขาก็ยังคงฆ่าภูตินับไม่ถ้วนก่อนจะตายไป ทิ้งคำสาปของทะเลแห่งดาบไว้เบื้องหลัง ซึ่งทำให้อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเกลียดชังมันมาเป็นเวลาหลายหมื่นปี
แน่นอนว่าด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์เหล่านี้ ไม่น่าทำเชียนจีเกลียดมนุษย์ได้มากนัก
เพราะนางไม่เคยสัมผัสสิ่งเหล่านี้มาก่อน
แต่นางถูกมนุษย์ทำร้ายและลูกสาวของนางก็ถูกเขาขโมยไป
เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นางเกลียดมนุษย์จนถึงกระดูกดำ
เจียโรวรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนี้
ปรากฏว่าท่านแม่เกลียดเผ่าพันธุ์มนุษย์มาก
“แล้วจับตัวผู้ชายคนนั้นได้รึเปล่า?” เชียนจีถาม
เจียโรวพยักหน้า “ข้าจับเขาได้”
“งั้นก็ไม่เป็นไร ฆ่าเขาซะ” เชียนจีกล่าวช้า ๆ “เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านั้นหรอก”
นางไม่สนใจเกี่ยวกับชีวิตของเผ่าพันธุ์มนุษย์
เจียโรวพยายามสงบสติอารมณ์และพูดว่า “ช้าก่อนท่านแม่ ข้าคิดว่าเรื่องมันจำเป็นต้องจัดการ”
ทันทีที่เสียงส่งออกไป แสงก็แยกจากกันและหญิงสาวงามคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ผู้หญิงคนนี้มีความสง่างามและไม่มีฝุ่นเกาะแม้แต่เม็ดเดียว เช่นเดียวเทวทูตทั้งเก้ารวมกัน สวยงามจนชวนหายใจไม่ออก
“เจ้าหมายความว่ายังไง?” เชียนจีและเจียโรวมองหน้ากัน เสียงของนางเย็นชาเล็กน้อย
หัวใจของเจียโรวสั่นเมื่อนางรู้สึกถึงดวงตาที่ไร้ขอบเขตราวกับทะเลแห่งดวงดาว
มันน่ากลัว
แค่คลื่นอารมณ์เล็กน้อยก็ทำให้ผู้คนไม่สบายใจอย่างมาก
เจียโรวเงียบไปครู่หนึ่งและตอบอย่างเย็นชาว่า “ท้ายที่สุดแล้วข้ายังมีเลือดมนุษย์อยู่บ้าง”
ดวงตาของเชียนจีอ่อนโยนลงเล็กน้อย และส่งสัญญาณให้เจียโรวพูดต่อไป
“แม้ว่าสายสัมพันธ์ของความทรงจำจะถูกตัดออกไป แต่ก็ยังมีความข้องใจในชะตา สับสนในเหตุและผล เมื่อได้ยินว่า เผ่ามนุษย์จะถูกทำลาย ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ข้าค่อนข้างรู้สึกว่ามันไม่ดี” เจียโรวกล่าว
“งั้นรึ?” เชียนจีขมวดคิ้วเล็กน้อย
เหตุและผลของโชคชะตานั้นลึกลับ
ไม่มีทางอธิบายได้เลย
แม้แต่นางก็ไม่กล้าพูดว่านางมองเห็นชะตากรรมได้ นางเพียงอยู่แค่ในขั้นที่สัญชาตญาณของนางแม่นยำมากเท่านั้น
เจียโรวค่อนข้างนิ่งสงบ
นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดที่นางจะพูดเรื่องไร้สาระได้
ในเวลานี้ เชียนจีก็ถามขึ้นทันทีว่า “แล้วมนุษย์ที่บุกเข้ามาในวังภูติล่ะ?”
เมื่อพูดถึงลั่วอู๋ เจียโร่วยังคงนิ่งเงียบ “ข้าจับตัวเขาได้แล้ว ถ้าเขาคิดจะทำอะไรข้าจะจัดการเขา ตัดสายสัมพันธ์ที่เหลือให้หมด แต่ถึงอย่างนั้นก็อย่าทำร้ายเขาดีกว่า”
“ทำไมล่ะ?”
“ข้าคิดว่าถ้าเราต้องการตัดเหตุและผลให้หมดสิ้น กุญแจสำคัญอยู่ที่ร่างกายมนุษย์”
เจียโรวขัดขวางความคิดที่จะจัดการลั่วอู๋ของเชียนจีก่อน
แม้ว่าสีหน้าของนางจะเรียบเฉย แต่นางก็ยังกังวลเล็กน้อย
เชียนจีมองลึกไปที่เจียโรว “เจ้าตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร?”
“ข้าหวังว่าท่านแม่จะสามารถช่วยให้มนุษย์ผ่านวิกฤตนี้ไปและช่วยให้ลูกสาวของท่านตัดขาดจากเหตุและผลได้” เจียโรวพูดเบา ๆ
“เจ้าแน่ใจหรือว่ามนุษย์จะผ่านมันไปได้ และเจ้าจะสามารถตัดสายสัมพันธ์นี้ได้”
คำถามของเชียนจีทำให้เจียโรวสับสน
นางไม่คิดอะไรมากแล้วส่ายหน้าหนัก ๆ “ข้าแน่ใจ”
“งั้นข้าก็ให้สัญญาเจ้า”
การให้สัญญาอย่างมีความสุขของเชียนจีทำให้เจียโรวประหลาดใจ
มันไม่เป็นไรหรือ
นางคิดว่ามันคงจะต้องยากมาก และนางจะต้องผ่านคำถามหลายข้อ
แต่จู่ ๆ ร่องรอยของความอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเชียนจีและนางพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ข้าเป็นแม่ที่ไร้ความสามารถ ข้าไม่ได้อยู่กับเจ้าตั้งแต่เจ้ายังเป็นเด็ก ข้าเป็นหนี้เจ้ามากเกินไป”
ตอนนี้เชียนจีเป็นเหมือนแม่ธรรมดา ไม่ใช่ราชินีของภูติทั้งหมด
“ข้าอยากชดใช้ แต่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง” มีร่องรอยของความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเชียนจี
“และข้าก็เพิ่งได้เป็นแม่เป็นครั้งแรกด้วย ข้าไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่นัก”
เจียโรวรู้สึกตกใจ
ตรงหน้านาง ร่างผู้หญิงที่หลอมรวมจากแสงภูติหลายพันดวงค่อย ๆ กลายเป็นของจริงและใกล้ชิด และไม่มีความเหนือกว่าอีกต่อไป
“แม่ทำได้ทุกอย่างที่ลูกต้องการ” ดวงตาของเชียนจีเต็มไปด้วยความซับซ้อน “ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะเป็นในสิ่งที่เจ้าควรเป็น”
“ตอบแม่มาตามจริงเถอะ”
“หลังจากนี้ เจ้าจะตัดทุกสิ่งในอดีตทิ้งได้จริงหรือ?”
เจียโรวเข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจน
อีกฝ่ายก็มองนางออก
ราชินีภูติเห็นว่านางไม่ได้ตัดทุกอย่างไปจริง ๆ
“ข้า…” เจียโรวจำทุกสิ่งที่นางเคยประสบมาในโลกนี้ สูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ใช่ ข้าทำได้”
Comments for chapter "บทที่ 1007 แม่"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
