ไหปีศาจ - บทที่ 1023 ปราบปราม
บทที่ 1023
ปราบปราม
ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยตกตะลึงพร้อมกัน
ที่แห่งนี้ยังมีใครอื่นอยู่อีกหรือ
นอกจากนี้เสียงนี้ฟังดูคุ้นเคยมาก
ผู้บัญชาการหลิงหลงประหลาดใจ “ลั่วอู๋?”
เสียงสะท้อนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่ ข้าเอง”
ไกลออกไป คลื่นสีม่วงกระจายออก เผยให้เห็นร่างสองร่าง แต่พวกเขาไม่ได้เข้ามาใกล้ ๆ แน่นอนว่าจากสายตาของผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย พวกสามารถมองเห็นได้ว่าพวกเขาเป็นใคร
ลั่วอู๋ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้ ทำได้เพียงแค่มองจากระยะไกล
ทันทีที่เขามาถึงที่นี่ เขาก็รู้สึกถึงพลังงานที่น่าสะพรึงกลัว ไม่เพียงแต่พลังของผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงลมปราณของหยู่ด้วย
ผู้เรียบเรียง : Novel PDF
เขาก็เลยหยุดอยู่ตรงนั้น
เขาควรระมัดระวังกับสิ่งที่สามารถจับผู้บัญชาการ หลิงหลงและหลงเซี่ยได้
เห็นได้ชัดว่าความคิดของเขาถูกต้อง
เมื่อผู้บัญชาการหลิงหลงเห็นลั่วอู๋ ปฏิกิริยาแรกของนางคือการตะโกนว่า “เจ้าอย่าเข้ามาตรงนี้นะ”
“ข้าก็หยุดแล้วนี่ไง” ลั่วอู๋พูดอย่างไร้เดียงสา
“เฮ้อ” ผู้บัญชาการหลิงหลงโล่งใจและถามว่า “ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?”
“แน่นอกว่าข้ามาตามหาพวกเจ้า การรุกรานของนรก มนตราสิ้นสุดลงแล้ว แต่พวกเจ้าก็ยังไม่กลับมา ข้าเกรงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า!” นั่นคือสิ่งที่ลั่วอู๋พูด
ทำไมผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยไม่ยอมกลับมา? พวกเขาไม่ได้สนใจแม้แต่จะสำรวจผนึกอีกาซึ่งเห็นได้ชัดว่ามีต้นกำเนิดที่ยิ่งใหญ่ แน่นอนว่ามันเป็นเพราะการรุกรานของนรก มนตรา
พวกเขาก็อยากที่จะกลับไป
หลงเซี่ยก็หยุดหายใจเช่นกัน “โลกเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเรียบร้อยดี” ลั่วอู๋กล่าวว่า “ราชินีภูติได้ผนึกนรกมนตราอีกครั้งและวิกฤตการณ์ก็คลี่คลายลงแล้ว”
ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยโล่งใจ
ดีแล้ว
พวกเขากังวลว่าหากพวกเขากลับไปและพบว่าโลกล่มสลายไปแล้ว พวกเขาจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต
แล้วลั่วอู๋ก็พูดว่า “ตอนนี้ถึงตาข้าแล้วที่จะถามพวกเจ้า ทำไมพวกเจ้าถึงมาที่นี่ ทำไมพวกเจ้าไม่กลับไปยังมิติหลักแล้วมุ่งมาที่นี่แทนล่ะ”
ที่นี่มันค่อนข้างไกลจากมิติหลัก
ลั่วอู๋บินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเขาก็ยังต้องใช้เวลาสิบวันกว่าจะมาถึงที่นี่
“มันเพราะเจ้าไม่ใช่รึไง?” ผู้บัญชาการหลิงหลงพูดอย่างไม่ค่อยจะโกรธ
“เพราะข้า?” สีหน้าของลั่วอู๋สับสน “เราจะเริ่มจากตรงไหนดี?”
หลงเซี่ยเข้ามาอธิบายแทน “เรากำลังจะกลับไปยังมิติหลักหลังจากแยกทางกับเจ้าที่อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ แต่เราไม่คิดเลยว่าจะเจอภูติไหในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด”
“หา?” ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ
ไม่ใช่เรื่องที่ไม่คาดคิด แต่ก็ทำให้เขาประหลาดใจ
หลงเซี่ยกล่าวว่า “เราจำได้ว่าเจ้าบอกว่าเมื่อพบภูติไห ต้องฆ่าเขาทันที อย่าให้โอกาสเขาได้หายใจ”
“ใช่แล้ว”
“พวกเรามาตามหาภูติไหมาแต่เขาหนีไปได้หลายครั้ง” หลงเซี่ยส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “กว่าจะตามเขาทันก็มาถึงที่นี่แล้วก็ติดอยู่ที่นี่ด้วยพลังที่อธิบายไม่ได้”
ลั่วอู๋มองหลงเซี่ยอย่างสงสัย ตามเขา? ฟังดูไม่เหมือนสิ่งที่หลงเซี่ยจะทำเลย
จากนั้นเขาก็มองไปที่ผู้บัญชาการหลิงหลงอีกครั้ง
“เจ้ามองหาอะไร?” ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่พอใจ
“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร”
“ยังไงก็ตาม สถานการณ์เป็นอย่างที่เห็น ม่านพลังนี้แปลกมาก แม้แต่พวกเขาก็พังมันในเวลาสั้น ๆ ไม่ได้” หลงเซี่ยกล่าวขึ้นมาได้ทันเวลา
ลั่วอู๋มองไปที่ตราผนึกอีกาซึ่งดูเหมือนจะมีชีวิต ปลดปล่อยพลังต่อต้านออกมา และดูเหมือนจะขับไล่เขาออกไป
น่าเสียดายที่ขอบเขตพลังของมันเล็กเกินกว่าจะควบคุมลั่วอู๋ได้
“วิญญาณของหยู่ทรงพลังมากจริง ๆ” ลั่วอู๋กล่าว
ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่เข้าใจ “วิญญาณของหยู่คืออะไร?”
“เจ้าไม่รู้หรือ?” ลั่วอู๋ชี้ไปที่ผนึกอีกา “นี่คือวิญญาณของหยู่ส่วนสุดท้าย”
หลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลงรู้สึกประหลาดใจมาก
พวกเขาไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นสิ่งนี้ที่ขังพวกเขาไว้
“มีบางอย่างผิดปกติ” หลงเซี่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ต่อให้เป็นวิญญาณของหยู่ก็ไม่ควรมีพลังมากขนาดนี้”
ลั่วอู๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว
เพราะมันเป็นหนึ่งในสามของวิญญาณหยู่
ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz
ความแข็งแกร่งก็น่าจะคล้ายกับหวังเทียนหยู่และราชาผีดิบ
แม้ว่าระดับของต้นกำเนิดจะสูง แต่ความแข็งแกร่งควรจะเท่ากับระดับเพชรสูงสุด ทำไมมันถึงขังคนสองคนที่มีพลังระดับกึ่งจักรพรรดิได้
มันแปลกจริง ๆ
จู่ ๆ ลั่วอู๋ก็ถามขึ้นว่า “เจ้าเคยเห็นภูติไหไหม?”
“ไม่” ทั้งสองคนส่ายหัว
“เจ้าเคยเห็นอีกาเพลิงสีม่วงไหม? มันคล้ายกับตราผนึกนี้”
ผู้บัญชาการหลิงหลงประหลาดใจ “เคยเห็น ข้าคิดว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากผนึก ข้าไม่ได้สนใจมันมากนัก อีกาเพลิงสีม่วงจะหายไปหลังจากอยู่ได้ครึ่งวัน”
แน่นอน มันไม่ใช่การสลายไป แต่มันคือการจากไป
“ไม่ มันเป็นสิ่งมีชีวิตจริง ๆ และเกี่ยวข้องกับภูติไหมากมายเลย” ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับภูติไหและมันดูแปลกมาก
โดยพื้นฐานแล้วสามารถสรุปได้ว่าเป็นฝีมือของภูติไห
ลั่วอู๋รู้สึกไม่สบายใจ “ไม่ เราต้องถอนตัวก่อน”
“อย่าเพิ่งไป อยู่ต่อก่อนเถอะ”
เสียงที่ไม่แยแสค่อย ๆ ดังขึ้นจากท้องฟ้า
ลั่วอู๋ค่อนข้างคุ้นเคยกับมัน
ลั่วอู๋เงยหน้าขึ้นทันที เหนือท้องฟ้าสีม่วง มีไฟสีม่วงลุกโชน เห็นได้ชัดว่าเนื่องจากมีสีเดียวกันกับไฟรอบ ๆ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่อยู่เหนือหัวของเขา
ไฟสีม่วงตกลงมาอย่างช้า ๆ และกลายเป็นอีกา
และภูติไหก็นั่งบนหลังของมัน สงบและปลอดภัย
มันวิเศษมากที่สามารถหลบหนีเงื้อมมือของระดับกึ่งจักรพรรดิทั้งสอง และวางแผนดักจับพวกเขาได้ด้วย
“ภูติไห” ดวงตาของลั่วอู๋เปล่งประกายด้วยจิตสังหารอย่างดุร้าย
ยังไงก็ตาม ถ้าถูกเจอตัวแล้วก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนอีกต่อไป
ด้วยดาบเทพพิทักษ์ในมือ เขตแดนแห่งดาบกางออกอย่างรวดเร็ว และพลังปราณดาบสีดำก็ปกคลุมตัวเขา และพร้อมที่จะปลดปล่อยการโจมตีได้ทุกเมื่อ
“ฆ่าเขา” ภูติไหพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
อีกาเพลิงสีม่วงก็ส่องแสง พ่นลมหายใจออกมาเป็นเปลวไฟสีม่วงที่น่ากลัว
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลั่วอู๋ก็รีบกางม่านดาบขึ้นเพื่อป้องกัน
ลมหายใจสีม่วงนี้เปลี่ยนแปลงอย่างคาดไม่ถึง กลายเป็นกรงสีม่วง ปกคลุมร่างกายของลั่วอู๋และเฉินหมิงหยู่อย่างแน่นหนาพลังอันยิ่งใหญ่ตกลงมา
พวกเขารู้สึกราวกับว่ากำลังแบกยอดหนักหนึ่งพันตันไว้บนบ่าและไม่สามารถขยับได้เลย
“ทำไมไม่ฆ่ามัน?” ภูติไหถาม
อีกาเพลิงสีม่วงกล่าวว่า “พละกำลังของมนุษย์นี้ไม่สูงนัก แต่มันทำให้ข้ารู้สึกแปลก ๆ อยากจะฆ่าแต่ก็รู้สึกลำบากใจ ข้าไม่อยากเสียพลังมากเกินไป แค่ปราบมันลงก็เพียงพอแล้ว”
มันสัมผัสได้ถึงความลึกลับจากลั่วอู๋
ถ้าอยากจะฆ่าเขา มันจะสูญเสียพลังชีวิตของมัน ในกรณีนี้มันก็โง่มากที่จะเปลืองพลังไปกับการฆ่าคนคนเดียว
“ไม่เป็นไร” ภูติไหพูดแค่นั้น
เขาไม่ได้ลงมือฆ่าเอง
ลั่วอู๋ก็ไม่เคยเห็นภูติไหฆ่าสิ่งมีชีวิตใด ๆ ด้วยมือของตัวเขาเอง
บางทีนี่อาจเป็นข้อห้ามบางอย่างของเขา
“แต่เมื่อเราเสร็จสิ้นข้อตกลงแล้ว เจ้าต้องฆ่าพวกเขาทั้งหมด”
“แน่นอน” อีกาเพลิงสีม่วงพูดอย่างช้า ๆ “วิญญาณของหยู่อ่อนแอลงมาก มันไม่มีค่าให้ใช้ประโยชน์อะไรแล้ว”
Comments for chapter "บทที่ 1023 ปราบปราม"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
