ไหปีศาจ - บทที่ 1077 ยืนหยัด

  บทที่ 1077 ยืนหยัด

    ตู้ม!

    ในท้องฟ้าของนรกมนตรา ดาวสีดำเก้าดวงค่อย ๆ แยกย้ายกันไป

    คงเป็นเพราะพลังของปรมาจารย์ปีศาจกำลังออกไป

    ปีศาจนับไม่ถ้วนคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า ในเวลานี้ อารมณ์ที่คับแค้น โกรธเคือง และกระตือรือร้นออกมา ทำให้ทวีปแห่งความมืดนี้สั่นสะท้าน

    มีรอยแตกบนผนึก

    และในที่สุดพวกมันก็สามารถออกมาได้

    ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าใช้วิธีเหนือสวรรค์และทำให้พวกเขาออกจากนรกมนตราได้ก่อน แต่พวกมันทำไม่ได้ พวกมันยังต้องรอเวลาที่ผนึกจะพังลงอย่างสมบูรณ์

    โชคดีที่ช่วงเวลานั้นอยู่ไม่ไกล

    พลังของปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าอยู่ข้างนอกแล้ว ทำให้ผนึกอ่อนลงอย่างต่อเนื่อง

    ปราณปีศาจน่าเกรงขามมากขึ้นเรื่อย ๆ กำลังแผ่กระจายสู่โลกภายนอก

    ทวีปที่สวยงามซึ่งบางทีพวกมันอาจไม่เคยเห็นตั้งแต่เกิด แต่มันถูกจารึกไว้ในส่วนลึกของวิญญาณของพวกมัน บรรพบุรุษของพวกมันจารึกความปรารถนานี้ไว้ในสายเลือดของพวกมัน

    มนุษย์!

    มันจะต้องถูกทำลาย

    พวกมันจะสร้างยุคใหม่ขึ้นมา

    และนรกมนตราที่แห้งแล้งจะลาจากพวกมันไปตลอดกาล

    ปีศาจนับไม่ถ้วนกำลังมา พวกมันกำลังรออยู่ที่เชิงเขาเสาผนึกมนตรา พื้นที่กลายเป็นมืดขนาดใหญ่ ราวกับทะเลปีศาจ มีปีศาจที่ดุร้ายทุกชนิด

    ไกลออกไป มนุษย์กลุ่มเล็ก ๆ กำลังเฝ้าดูอยู่

    มีสีหน้าที่ซับซ้อนบนใบหน้าของพวกเขาทุกคน

    หัวหน้าเผ่าได้บอกพวกเขาทุกอย่างแล้ว

    ปรากฏว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นมนุษย์ เช่นเดียวกับผู้อุปถัมภ์ของพวกเขา หน้ากากที่ใส่ไม่ใช่เพื่อป้องกันตัวเอง แต่เพื่อปกปิดตัวตนว่าเป็นมนุษย์และป้องกันไม่ให้ถูกปีศาจโจมตีได้

    พวกเขาคือชาวแซค

    ที่เผ่าพันธุ์มนุษย์เรียกกันว่าคนบาป

    บรรพบุรุษของพวกเขาเคยทรยศต่อมนุษย์ซึ่งเกือบนำไปสู่การจบสิ้นของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ดังนั้นพวกเขาจึงถูกเนรเทศไปยังนรกมนตรา ทนทุกข์มาหลายชั่วอายุคนเพื่อทำการชดใช้

    แม้ว่าพวกเขาจะคุ้นเคยกับความโหดร้ายของนรกมนตรามานานแล้ว แต่หัวใจของพวกเขาก็เกลียดนรกมนตรา

    สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย

    พวกเขาก็ต้องการออกจากนรกมนตรา

    แต่สถานการณ์ปัจจุบันเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขา

    ผนึกแตกออก พวกเขาก็ออกไปได้ แต่ปีศาจจำนวนมากก็จะออกไปด้วย พวกมันจะบุกรุกแผ่นดินใหญ่ โลกจะยังคงเป็นของมนุษย์อีกหรือ?

    และเมื่อมนุษย์ล่มสลาย มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

    แม้ว่ามนุษย์จะยังอยู่ภายใต้การปกครองของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง แต่เราจะเป็นอะไร? ทาสที่ใกล้ชิดที่สุดของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง?

    เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ชาวแซคก็รู้สึกโกรธ

    คนบาป

    การทรยศ

    สองคำนี้ไม่เป็นที่ยอมรับของชาวแซค

    บางทีบรรพบุรุษของพวกเขาอาจทรยศต่อมนุษย์จริง ๆ

    แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะชอบมัน

    ผู้เฒ่าแซคเดินออกจากบ้านหินด้วยไม้ค้ำพร้อมใบหน้าที่อ่อนล้า เขาเคยดูดีขึ้นมากและดูอายุน้อยลง แต่หลังจากที่ชาวแซคกลายเป็น “นักโทษ” ของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง จิตใจและจิตวิญญาณของเขาก็แย่ลงเรื่อย ๆ เหมือนกับชายชราที่กำลังจะตาย

    “ระวังตัวหน่อยท่านผู้เฒ่า” ชาวแซคข้าง ๆ รีบเข้าไปช่วยพยุง

    เฒ่าแซคพยักหน้าและมองดูชาวแซคที่อยู่ตรงหน้าเขา “อา พวกเขาไม่ได้กลับมาเลย”

    ชาวแซค 50 คนที่ถูกปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงส่งออกไป

    และพวกเขาถูกบังคับให้ยกระดับ

    แต่เมื่อผนึกแตก พวกเขาก็ยังไม่กลับมา

    “หัวหน้า บางทีเราอาจจะได้เจอพวกเขาตอนที่เราออกไป” บางคนกล่าวว่า

    เฒ่าแซคไม่พูด เขามองความมืดที่อยู่ในระยะไกลและครุ่นคิดอยู่นาน จู่ ๆ เขาก็พูดว่า “ทุกคน ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเจ้าคืออะไร?”

    ทุกคนตกตะลึง

    ทุกคนอดคิดถึงภาพนั้นไม่ได้

    ชายหนุ่มผมสีเงินเข้ามาในเผ่าและนำเนื้อ น้ำ ผลไม้และผักที่สะอาดออกมาให้ทุกคนแบ่งปันกัน

    ในขณะนั้น ชาวแซครู้สึกว่าพวกเขาอยู่ในสวรรค์

    “หัวหน้า…หัวหน้า” เสียงของคนกลุ่มน้อยสั่นคลอนเล็กน้อย

    เฒ่าแซคพูดช้า ๆ ว่า “ข้าไม่ชอบที่นี่มาก มันมืดและหดหู่เกินไป ถ้าทำได้ แน่นอน ข้าหวังว่าจะได้กลับไปยังโลกและสัมผัสกับชีวิตของบรรพบุรุษของข้า แต่ตอนนี้มันไม่มีความแตกต่างระหว่างข้างนอกนั่นกับข้างในนี้”

    หลังจากนั้นเขาพิงไม้ค้ำและพยายามยืนตัวตรง

    ”ความปรารถนาสูงสุดของข้าคือการที่พวกเราสามารถมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ น่าเสียดายที่มีบางอย่างเกิดขึ้นในช่วงหลัง ๆ มานี้”

    “แต่เจ้าไม่สามารถตำหนิเขาสำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้”

    “เราเป็นคนทรยศและเป็นทายาทของอาชญากร แต่ข้าไม่ต้องการเป็นคนทรยศไปตลอดชีวิตของข้า และข้าไม่ต้องการให้ลูกหลานของข้าแบกรับชื่อที่น่าอับอายนี้”

    คนในเผ่าหลายคนพูดไม่ออกและร้องไห้อย่างขมขื่นเมื่อได้ยินเรื่องนี้

    พวกเขาซึ่งอาศัยอยู่ที่จุดต่ำสุดของนรกมนตราไม่มีคุณสมบัติที่จะมีชีวิตที่ดีเช่นนี้

    ผู้เฒ่าหายใจลำบากเล็กน้อย แต่เขาพูดอย่างลำบากว่า “ตอนนี้ข้ามีบางอย่างที่ข้าอยากจะทำ บางทีมันอาจจะไร้ประโยชน์ แต่ข้าต้องการทำให้ดีที่สุด”

    “พวกเจ้าจะเอาด้วยกับข้าไหม”

    ชาวแซคคำราม “พวกเราทำได้”

    แม้ว่าเสียงจะไม่สม่ำเสมอมาก แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้

    ……

    ……

    ”นักบุญอุปถัมภ์!”

    โลกก็ตกตะลึง

    แม้ว่าการมาของเฮาจะไม่ทำให้เกิดภาพเหลือเชื่อใด ๆ แต่รูปลักษณ์ที่เรียบง่ายของเขากลับทำให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

    “ท่านเจ้าสำนัก ในที่สุดท่านก็กลับมา” หลี่หวู่หยวนกล่าวอย่างสั่นเทา

    ผู้อาวุโสหลายคนหลั่งน้ำตา

    ในตอนแรก เฮาผู้เคยปราบปรมาจารย์ปีศาจและผนึกนรกมนตรานรกมนตราด้วยพลังขั้นสูงสุด ตอนนี้เขาได้กลับมาแล้ว

    ทันทีที่เขาได้ยินเสียงของเจ้าสำนัก ลั่วอู๋ก็รู้สึกตัวสั่น

    ในที่สุดท่านก็กลับมา

    ถ้าท่านไม่กลับมา มนุษย์คงจะต้านไว้ไม่ไหว

    อย่างไรก็ตาม เขาก็เริ่มกังวลด้วยว่าถ้าผนึกนรกมนตราไม่แตก ทุกอย่างจะจัดการได้ง่าย ๆ แต่ตอนนี้ ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าได้ทำลายผนึกเพื่อหนีออกมาแล้ว เจ้าสำนักคนเดียวจะยืนหยัดได้หรือไม่?

    “ท่านผู้พิทักษ์” ผู้อาวุโสของตระกูลเจียงโค้งคำนับอย่างสุภาพ ซึ่งเกินคำบรรยาย

    เล่ยเซิ้นเห็นเจ้าสำนักปรากฏตัว ทั้งตัวก็ผ่อนคลายและทิ้งตัวนอนบนทรายสีเหลืองที่ทอดยาว ราวกับว่าไม่มีปัญหาอะไรอีกต่อไปแล้ว

    นี่คือความเชื่อของคนสำนักเฉียนหลง

    ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยก็มองไปที่เฮา และคิ้วของพวกเขาก็คลายตัวลงในที่สุด

    ในที่สุดเขาก็กลับมา

    พวกเขาพยายามที่จะยื้อเวลาไว้

    ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่ากำลังยื้อเวลาเพื่ออะไร

    แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว

    พวกเขากำลังรอปาฏิหาริย์ครั้งใหม่

    เฮาดูเหมือนชายวัยกลางคนธรรมดา ๆ ที่มีความประณีตเล็กน้อยและดูมีความพากเพียรเป็นของตัวเอง เขาเฝ้าดูทุกอย่างบนโลกอย่างเงียบ ๆ แล้วก้าวช้า ๆ

    เมื่อก้าวออกมา เขาก็ตรงไปที่ร่างเงาของท่านหม่าเฉิน

    ”ข้ากลับมาแล้ว” เฮาพูดเบา ๆ

    น่าเสียดายที่ร่างเงาท่าหม่าเฉินไม่มีจิตสำนึกที่แท้จริงและไม่สามารถตอบสนองกับคำพูดนี้ได้

    ”เจ้ายืนหยัดได้ดีเหมือนเคย” เฮาบอกกับเขาว่า “ยืนหยัดเสมอ เหมือนเมื่อก่อน ไม่ว่าเราจะสู้กันกี่ครั้ง เจ้าก็ไม่เคยล้ม”

    ในขณะนี้ เงานั้นดูเหมือนจะแข็งตัวแล้ว

    รัศมีของแสงตกลงมาอย่างช้า ๆ

    ร่างเงาของท่านหม่าเฉินเต็มไปด้วยรอยแตก ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประกายแสง และค่อย ๆ กระจายออกไป