ไหปีศาจ - บทที่ 1078 กิเลน!

    บทที่ 1078 กิเลน!

    เกิดความเงียบขึ้น

    ทุกคนมองไปที่ร่างกายที่ตั้งตรงของท่านหม่าเฉิน มีเพียงความเคารพและความซาบซึ้งที่ไม่มีที่สิ้นสุดในใจของพวกเขา

    แต่ไม่ใช่กับปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า

    สีหน้าของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมืดมน และเปลวไฟสีทองอันน่าสยดสยองก็ลุกโชนบนร่างกายของเขาอีกครั้ง “เป็นเจ้านั่นเอง!”

    พลังแห่งการลบล้างนั้นทำให้ใจเขาสั่น

    แต่เมื่อเขาเห็นเฮา หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธอีกครั้ง เป็นเพราะชายผู้คนนี้ เขาจึงถูกผนึกไปอีกพันปี

    เฮาต้านเปลวไฟปีศาจมหึมานั้นด้วยตัวคนเดียว

    เขาไม่มีทักษะที่เปลี่ยนตัวเองเป็นเทพสงครามที่ยิ่งใหญ่เหมือนท่านหม่าเฉิน ร่างกายของเขาเป็นเพียงคนธรรมดา และดูตัวเล็กมาก

    แต่เขายืนนิ่งอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่าเขาเทียบได้กับปีศาจ

    ดวงตาของเฮาที่ไม่มีคลื่นใด ๆ ค่อย ๆ กลายเป็นเย็นชา

    ทุกคนในสำนักเฉียนหลงรู้ดีว่าท่านเจ้าสำนักเป็นคนอ่อนโยนมาก เขาไม่ค่อยโกรธและไม่พูดอะไรด้วยความโกรธแม้เพียงเล็กน้อย

    แต่เวลาที่เขาโกรธจริง ๆ

    และโลกทั้งใบจะสั่นสะเทือน

    “เจ้าเป็นหัวขโมยที่ขโมยศาสตรา เจ้ากล้าดูถูกเทพสงครามแห่งมนุษย์ เจ้าสมควรตาย!” เฮากล่าวประโยคนี้อย่างเย็นชา

    สวรรค์และโลกเปลี่ยนสี

    สถานการณ์เดือดพล่าน

    เมื่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงได้ยินเช่นนี้ เขารู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยาม เขาคำราม “ข้าเป็นสายเลือดของจักรพรรดิ ข้าคือผู้ควบคุมศาสตร์ทุกแขนง กล้าพูดว่าข้าเป็นขโมย”

    “ถ้าเจ้าไม่ได้ฝึกฝนพลังเหนือธรรมชาติ ใช้ประโยชน์จากจักรพรรดิและขโมยพลังของคนอื่น เจ้าจะถูกเรียกว่าเจ้าแห่งศาสตร์ทุกแขนงหรือ?” เฮาพูดอย่างเย็นชา

    ร่างกายของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงสั่นสะท้านและความโกรธของเขาท่วมท้น

    โลกกำลังสั่นสะเทือน

    ลั่วอู๋ดูเหตุทั้งหมดนี้จากระยะไกลและตกตะลึง

    เข้าใจแล้ว

    นี่จะบอกเราว่าทำไมปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงถึงทรงพลังและสามารถใช้ทักษะพิเศษได้มากมาย ต่อให้จะเป็นทักษะที่ยากแค่ไหน แต่ถ้าเราลองคิดดูดี ๆ เขาไม่มีทักษะพิเศษของตัวเองจริง ๆ

    เขาใช้การจุติ การเกิดใหม่ ความเป็นอมตะ วงล้อมแห่งดาบที่ไร้ที่สิ้นสุด แสงแห่งพระโพธิสัตว์และทักษะอื่น ๆ อีกมากมาย

    แต่ไม่มีทักษะไหนที่เป็นของเขาเอง

    ลั่วอู๋เข้าใจแล้ว

    “ต้องเป็นฝีมือภูติไหแน่ ๆ” เขาพึมพำกับตัวเอง

    ภูติไหช่วยให้ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงได้รับพลังวิเศษในการยืมความสามารถของคนอื่นมาใช้ได้

    มิฉะนั้นทำไมเขาถึงกลัวภูติไห

    เพราะเมื่อเขาสูญเสียพลังวิเศษนี้ไป เขาเป็นจักรพรรดิที่ไม่มีอะไรที่สมกับมิติวิญญาณของเขา คาดว่าระดับกึ่งจักรพรรดิคนไหนก็สามารถเอาชนะเขาได้

    “ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า” ดูเหมือนว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจะเสียสติ เขาปล่อยพลังของตัวเองออกมาอย่างบ้าคลั่ง พลังมังกรหลั่งไหลออกมา

    เฮาพูดช้า ๆ “ให้ข้าได้สะสางเรื่องเมื่อพันปีที่แล้วเถอะ”

    เฮาค่อย ๆ บินขึ้นไป บนร่างกายปล่อยลมปราณที่กว้างใหญ่ไพศาล

    เงาสัตว์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นข้างหลังเขา

    หัวสิงโต เขากวาง เกล็ดมังกร และหางมังกรกำลังลุกไหม้ด้วยพลังที่น่าหวาดกลัวราวกับไฟชำระ ดวงตาของมันเป็นสีม่วงไม่แยแสเหมือนราชาผู้ลึกลับอยู่เบื้องบน

    “นี่มันกิเลน! สัตว์วิญญาณในตำนานที่มีชื่อเสียงพอ ๆ กับมังกรแก่นแท้และนกเพลิงอมตะนี่นา”

    มีคนตะโกนด้วยความตกใจและน้ำตาไหลด้วยความตื่นเต้น

    นักบุญอุปถัมภ์ได้รับสัตว์วิญญาณในตำนานมาแล้ว

    ลั่วอู๋ก็มีความสุขเช่นกัน

    ว่ากันว่าตอนแรกนักบุญผู้อุปถัมภ์ไม่มีสัตว์วิญญาณตัวที่หก เพราะมันยากที่จะตามหาสัตว์วิญญาณระดับจักรพรรดิ และเป็นการยากยิ่งกว่าที่จะทำให้มันยอมจำนน สิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดินั้นมักจะหยิ่งเกินไป

    แม้แต่ราชาหมอกซานเหริน ก็ยังต้องใช้ดาบต้านสวรรค์เพื่อปราบคุน

    โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุนยังไม่ได้รับการแปลงร่างเป็นนกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในตำนานอย่างสมบูรณ์ และความแข็งแกร่งของมันยังไม่ใช่ระดับจักรพรรดิที่สมบูรณ์

    แต่เงากิเลนที่อยู่ข้างหลังประธานสำนักคือรูปแบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด

    กิเลนก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดในระดับเดียวกันอีกด้วย จัดอยู่ในกลุ่มที่ทรงพลังที่สุดด้วย มันไม่เหมือนสัตว์วิญญาณระดับจักรพรรดิตัวอื่นที่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง กิเลนนั้นชอบที่จะไปทุกที่

    มันจึงเป็นสัตว์วิญญาณที่มีอยู่แค่ในตำนาน น้อยคนนักจะเคยเห็น การจะทำสัญญากับมันนั้นยากยิ่งกว่ายาก

    “ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าสำนักถึงไปต่างมิติและไม่กลับมาเลย ปรากฏว่าเขาแค่พยายามไปจับกิเลน”

    ลั่วอู๋เข้าใจทันที

    เหตุใดทั้ง ๆ ที่เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมากมาย แต่เจ้าสำนักก็ไม่ยอมกลับมาเสียที

    เพราะเขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ

    ในช่วงทศวรรษสุดท้ายของชีวิต ท่านหม่าเฉินอยู่ในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งและไม่ออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว จุดประสงค์คือเพื่อศึกษาพลังแห่งความเชื่อ รวบรวมพลังความเชื่อ เพื่อต่อสู้กับนรกมนตรา

    แม้กระทั่งหลังความตาย เขาก็ยังสามารถออกมาต่อสู้กับนรกมนตราให้มนุษย์ได้

    ส่วนเฮาก็มีวิธีอื่น

    เขาต้องการที่จะทำสัญญากับสัตว์วิญญาณที่มีพลังมากที่สุดแล้วปิดบัญชีกับนรกมนตราด้วยพลังที่แข็งแกร่งที่สุด

    เฮาซึ่งยังไม่ได้สัตว์วิญญาณตัวที่หก ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าก็ยังกลัวเขามา แล้วเขาในตอนนี้ล่ะ?

    ”แม้ว่าเราจะเลือกเส้นทางที่แตกต่างกัน แต่ข้าจะทำตามความประสงค์ของเจ้า” เฮาพูดเบา ๆ กลางอากาศ โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังคุยกับใคร

    โฮก!

    กิเลน คำราม

    ทุกสิ่งล้วนเกรงกลัวมัน

    เฮาเป็นเหมือนพระเจ้า ส่งพลังที่ทำให้โลกทั้งโลกสั่นสะท้านออกมา

    ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงอยากก้าวไปข้างหน้า แต่ความกลัวโดยสัญชาตญาณทำให้เขาต้องถอยกลับ พลังนี้น่ากลัวมากจนแทบจะฆ่าเขาได้

    มังกรมนตราโบราณค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่กิเลน “ก็แค่กิเลน ไม่มีอะไรต้องกลัว พลังของมังกรแก่นแท้ยังสามารถต่อสู้กับศัตรูทั้งหมดในโลกนี้ได้”

    ทันทีที่สิ้นเสียง

    ปรมาจารย์ปีศาจตัวอื่น ๆ ก็เดือดพล่าน

    พวกมันไม่ใช่เสาหิน สิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดินั้นเย่อหยิ่งและไม่อาจอ่อนข้อต่อใครได้ จะเห็นได้จากข้อเท็จจริงที่ว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง จักรพรรดิเทียม ก็ยังต้องเคารพต่อมังกรมนตราที่แข็งแกร่งที่สุดเล็กน้อย

    พวกเขาเคยเกรงกลัว

    แต่ตอนนี้ไม่มีทางที่พวกเขาจะเกรงกลัวแล้ว

    เพราะพวกเขาไม่ต้องการให้สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีที่แล้วเกิดขึ้นอีก

    ในที่สุด ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าก็ปรากฏตัวขึ้น

    ในความมืดมิด ร่างที่น่าสยดสยองค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ร่างโครงกระดูกขนาดใหญ่ที่มีหัวแกะวิญญาณ ร่างของผีดิบ ร่างที่เกิดจากการรวมกันงูและแมงป่อง ร่างของผีเสื้อประหลาดยักษ์ที่ทำให้ต้องมนต์สะกด ร่างของลิงที่ทรงพลังที่สุด ร่างของกระต่ายมนตรา และร่างของจิ้งจอกมนตรา

    แต่ละร่างล้วนมีชื่อเสียงระดับตำนาน

    พวกเขาเป็นตำนานที่มีชีวิต

    หากอ่านหนังสือโบราณ ก็จะพบบันทึกเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น เพราะมันเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดในโลก

    แต่พลังมนตราเปลี่ยนพวกเขาไป

    พวกเขาสูญเสียรูปลักษณ์ดั้งเดิม อารมณ์ของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่ได้ลดลง

    ”ตอนแรกยังมีคนเถื่อนนั่นอยู่ข้างกายเจ้า แต่ตอนนี้ เจ้าเหลือตัวคนเดียว” มังกรมนตราโบราณคำราม “เจ้าก็แก่แล้ว รับมือพวกเราไม่ได้หรอก”

    “เพื่อสะสางความแค้นนับพันปี ข้าจะให้เจ้าชดด้วยเลือดของเจ้า”

    “พวกมนุษย์ต้องถูกทำลาย มันแค่ช้าไป 8,000 ปีเท่านั้น”

    ”ทุกอย่างต้องถึงจุดจบ!”

    “ทำลายล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ ให้วิญญาณแค้นชั่วนิรันดร์ได้พักผ่อนอย่างสงบสุข”

    นอกจากปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงแล้ว ปรมาจารย์ปีศาจอีกแปดตนก็มีความเกลียดชังต่อมนุษย์อย่างมาก พวกเขากลายเป็นเผด็จการและต้องการทำลายทุกอย่างเกี่ยวกับมนุษย์

    “ใช่ ข้าแก่แล้ว”

    เฮายอมรับเรื่องนี้โดยตรง

    แม้ว่าเขาจะดูเหมือนชายวัยกลางคน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีชีวิตอยู่มานานกว่าพันปีแล้ว ซึ่งเป็นชีวิตที่ยืนยาวสำหรับผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณ

    “แต่เจ้าคิดผิดอยู่เรื่องหนึ่ง” เฮาค่อย ๆ ยื่นมือออกมา พลังลึกลับที่มองไม่เห็นซึ่งรวบรวมมาจากสวรรค์และโลก อยู่ในมือของเขา “ข้ายังมีเพื่อนที่จะต่อสู้เคียงข้างข้า”

    พลังนั้นทำให้ปีศาจทั้งเก้ารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

    ราวกับว่ามีดวงตาคู่หนึ่งอยู่เหนือสวรรค์และโลก มองดูทุกสิ่ง ควบคุมทุกสิ่ง

    ดวงตาของเฮาเย็นชา และเขาพุ่งไปยังความมืดอันน่ากลัวด้วยท่าทีที่ไร้เทียมทานอย่างแน่นอน

    พลังแห่งจักรวาลตกลงมา

    ทำลายทุกอย่าง