ไหปีศาจ - บทที่ 1079 โชคชะตา

 บทที่ 1079 โชคชะตา

    เฮาและปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าต่อสู้กัน

    ฟ้าก็มืด พระอาทิตย์และพระจันทร์ก็สลัว

    ท่ามกลางหมู่เมฆที่พลุ่งพล่าน

    ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าระวังตัว คอยระวัง ”เพื่อน” ที่เฮาพูดถึง แต่ก็ไม่พบมนุษย์อื่นใด

    “ถงเทียนจือ” เฮาใช้ท่าสังหารที่ทรงพลังของเขาทันทีที่ลงมือ นี่เป็นทักษะที่มีชื่อเสียงของเขา มันควบแน่นรัศมีของสวรรค์และโลกไว้ที่จุดหนึ่ง และจากนั้นก็ระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์ มันเป็นทักษะระดับ SS

    เฮาได้เพิ่มอัตราความสำเร็จของทักษะนี้เป็น 100% แล้ว พลังระเบิดก็สามารถพูดได้ว่าน่าทึ่ง

    แสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกไป

    ท้องฟ้าและโลกมืดมน ทำลายแก่นแท้ของมิติทั้งหมดโดยตรง ราวกับว่าทุกสิ่งเป็นเพียงแสงสว่าง

    มิติบิดเบือนราวกับว่ามิตินั้นไม่ใช่มิติอีกต่อไป

    ร่างของปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าถูกบิดเบือน

    ปีศาจแห่งมิติ กระต่ายมนตรา มันเปล่งแสงสีขาว ราวกับเป็นผู้ครอบครองมิติ มันรักษามิติให้เสถียรในทันที และสร้างแก่นแท้แห่งมิติขึ้นใหม่

    ในระดับนี้ การปลดปล่อยและการควบคุมเป็นกุญแจสำคัญ

    แต่ถึงแม้มิติจะเสถียร พลังแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ยังอยู่ และพลังมหาศาลยังคงสั่นคลอน

    เป้าหมายของเฮาชัดเจนมาก เขาเล็งเป้าไปที่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง

    เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะฆ่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง

    ”แก่นแท้ทั้งหมดจงถูกทำลาย” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงคำรามและปล่อยพลังทั้งหมดของเขา แก่นแท้ระหว่างสวรรค์และโลกล้วนสั่นสะเทือน ในขณะนั้นดูเหมือนว่าพวกเขาจะหลอมรวมเข้าด้วยกัน

    ด้านหนึ่งมีม่านพลังที่กว้างเท่าฟ้าและดินปรากฏขึ้น

    แต่ม่านพลังนี้ไม่สามารถหยุดถงเทียนจือไว้ได้

    เฮาไม่มีความเศร้าหรือความสุขบนใบหน้าของเขา เขาพุ่งลงมาจากฟากฟ้าเหมือนพระเจ้าที่ไม่มีใครต้านทานได้ เขาตรงผ่านม่านพลังและกำลังจะโจมตีปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง

    ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงสั่น “ช่วยข้าด้วย!”

    หากถูกโจมตีด้วยหมัดนี้ เขาจะตาย

    ช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งนั้นใหญ่เกินไป

    เขามีพลังน้อยกว่าเฮามาก ตอนนี้การกลับมาอย่างแข็งแกร่งของเฮานั้นยังมีสัตว์วิญญาณระดับจักรพรรดิมาด้วย พลังของเขาทำให้มังกรมนตราโบราณหวาดกลัว

    ราชาปีศาจอมตะออกมา และทันใดนั้นร่างของเขาก็ขยายขึ้นสูงถึง 100,000 เมตร ซึ่งน่าตกใจอย่างยิ่ง ร่างเขาสูงเสียดฟ้า และงาที่น่ากลัวของเขาก็ดูเหมือนจะแทงทะลุสวรรค์

    “ร่างอมตะ!” ราชาปีศาจอมตะคำรามขึ้นไปบนฟ้า

    แสงศักดิ์สิทธิ์ของถงเทียนจือพุ่งใส่เขา

    ตู้ม!

    ร่างของราชาปีศาจอมตะถูกทะลวงและฉีกขาดโดยตรง ราวกับถูกแรงนิ้วบดขยี้

    แต่ในวินาทีต่อมา ร่างกายของเขาบิดเบี้ยว และกลับคืนสู่สภาพเดิม

    เฮาขมวดคิ้ว

    นั่นคือสิ่งที่น่ารำคาญเกี่ยวกับพวกผีดิบ

    พลังโดยธรรมชาติของเขาสามารถดูดซับการโจมตีของผู้อื่นโดยไม่มีเหตุผลและแบกรับความเสียหายไว้เอง แต่เขานั้นเป็นอมตะ

    แม้แต่พลังแห่งการลบล้างก็ไม่อาจลบล้างมันได้

    ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ปรมาจารย์ปีศาจอย่างน้อยสามในเก้าตนคงจะตายไปเมื่อพันปีก่อนแล้ว

    “เฮ้อ…” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงมองทั้งหมดนี้ด้วยความหวาดกลัว

    ราชาปีศาจอมตะเงียบไปครู่หนึ่ง “มันเจ็บมากนะ ระวังตัวหน่อย นอกจากมังกรโบราณแล้ว ไม่น่ามีใครทนกับระเบิดนั่นได้หรอก”

    พวกปรมาจารย์ปีศาจก็หวาดกลัว

    แน่นอนว่าความแข็งแกร่งของเฮาพัฒนาขึ้นมากเกินไป

    “อย่าให้เฮาโจมตีอีก”

    โซ่ทองคำจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏบนเขา หนาราวแขน พันกันบนท้องฟ้าและกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ เหมือนกับการมาถึงของเทพเจ้า

    พลังอันน่าสะพรึงกลัวมหาศาลก็ตกลงมา

    มันเหมือนกับการฆ่าล้างโลก

    เฮาโลภมากจนต้องการโจมตีปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าด้วยทักษะที่โจมตีเป็นวงกว้าง

    ”เจ้าสามารถทนได้แค่ไหนกันเชียว?”

    “ต่อให้เจ้าไม่ตาย ข้าก็จะกำจัดเจ้าให้สิ้นซาก และปล่อยให้เจ้าตกอยู่ในความมืดมิดและความเงียบงันอย่างแท้จริง!” เฮามองขึ้นไปบนท้องฟ้าและคำราม

    ราชาปีศาจอมตะกละกลัวเกินจะเคลื่อนไหว

    การโจมตีของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งระงับพลังมนตราของเขาอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีขนาดใหญ่เช่นนี้จะคงอยู่เป็นเวลานานซึ่งจะทำให้เขาเหมือนตายตลอดเวลา

    ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะเขาตกอยู่ในความเงียบงันอย่างแท้จริง

    แต่มันก็เป็นไปได้จริง ๆ ว่าเขาอาจจะตายไปแค่สองสามวัน

    ซึ่งเขาไม่ต้องการลองแม้ว่าเขาจะไม่ตายก็ตาม

    แต่ในขณะนั้น มังกรมนตราปรากฏขึ้นในความมืดพร้อมดวงตาสีแดงขนาดใหญ่ มันคำราม พลังแห่งการทำลายล้างปั่นป่วน และมิติทุกตารางนิ้วก็พังทลายลงสู่ความว่างเปล่า ทุกสิ่งดูเหมือนจะถูกทำลายล้างไปอย่างไม่รู้จบ

    ลมหายใจมังกร

    ตาข่ายขนาดใหญ่บนท้องฟ้าถูกเป่าออกจนเป็นรู

    จากนั้นก็ปรมาจารย์ปีศาจอีกสามตนก็ลงมือพร้อมกัน

    ปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกและพุ่งเข้าไปในก้อนเมฆ จากนั้นเขาก็เรียกทุ่งสายฟ้าให้ผ่าลงมาจากท้องฟ้าราวกับความหายนะของสวรรค์

    ปรมาจารย์ปีศาจที่เป็นโครงกระดูกดุร้ายที่เขาแกะ ปล่อยแสงแห่งความโกลาหลที่เจาะทะลุวิญญาณได้โดยตรง

    ปรมาจารย์ปีศาจที่ดูแปลกประหลาดที่สุด ซึ่งดูเหมือนงูและแมงป่องรวมร่างกัน มันรวมเข้ากับสวรรค์และโลกโดยตรงและควบคุมสวรรค์ ทำลายพลังวิญญาณรอบตัวเฮา ทำให้พลังของตาข่ายอ่อนแอลงอย่างมาก

    ในที่สุดตาข่ายแสงก็ค่อย ๆ สลายไป

    “ถ้าเป็นแบบตัวต่อตัว เราอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า แต่เจ้าไม่สามารถเอาชนะพวกเราได้ และพวกเราจะชนะในท้ายที่สุด”

    ทำให้มังกรมนตราพูดคำที่ “อ่อนหวาน” เช่นนั้นได้

    หลายอย่างก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว

    แต่เฮาไม่พูดอะไรเลย และเงากิเลนที่อยู่เบื้องหลังเขาก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และความหวาดกลัวก็แผ่ออกมา

    “ผนึกกิเลน!”

    ในที่สุดเฮาก็เริ่มใช้พลังของกิเลน

    นี่คือทักษะ SSS ของกิเลน

    ทุกสิ่งระหว่างสวรรค์และโลกเริ่มพังทลายลงทีละน้อย

    มังกรมนตราโบราณได้กลิ่นอันตรายเล็กน้อย แต่มันหยิ่งราวกับว่ามันไม่ได้อ่อนแอไปกว่ากิเลน “พลังของกิเลนก็แค่นั้น ข้าเป็นมังกรแก่นแท้ ข้าไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น!”

    “ก็แค่มังกรปลอม” เฮาพูดออกมาสั้น ๆ

    เฮาบอกว่ามันเป็นมังกรปลอม

    เฮาบอกว่ามันเป็นสัตว์ไร้ยางอายที่ขโมยพลังของมังกรแก่นแท้ไป

    แต่ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่ามังกรมนตราโบราณสามารถเทียบกับมังกรแก่นแท้ได้

    เฮาไม่ได้พุ่งเข้าใส่อีกต่อไป แต่กลับขึ้นไป และกิเลนก็ปรากฏตัวขึ้นในความว่างเปล่า เขาถูกอาบด้วยไฟต้นกำเนิด ศักดิ์สิทธิ์และสูงส่ง โชติช่วงไม่รู้จบ

    ตู้ม!

    แผ่นดินแตกแยก

    ดวงดาวกำลังสั่นคลอน

    ดวงดาวนับไม่ถ้วนพังทลายเพราะพลังของกิเลน

    โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดาวสีดำทั้งเก้าดวงสั่นไหวด้วยพลังของกิเลน

    ในที่สุดกิเลนก็พุ่งลงมาและกลายเป็นพลังเพื่อทำลายทุกสิ่ง

    เป้าหมายคือมังกรมนตราโบราณ

    “โฮก!” มังกรมนตราโบราณคำรามด้วยความโกรธ

    เขาโกรธที่อีกฝ่ายเมินเขา

    ในเวลานี้ ราชาปีศาจอมตะก็ออกมาอีกครั้ง

    เขายังคงใช้ทักษะเดิมของเขา “ร่างอมตะ” เขาต้องการรับพลังผนึกไว้เอง ต่อให้จะแข็งแกร่งเพียงใด มันก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้

    ด้วยความช่วยเหลือของพลังมนตรา ผนึกกิเลนถูกดูดไปจริง ๆ

    ตู้ม!

    ผนึกกิเลนกระแทกกับราชาปิศาจอมตะอย่างแรง

    เฮาถอนหายใจ ไม่รู้ว่าทำไม

    วินาทีถัดมา พลังลึกลับบนตัวเขาค่อย ๆ หายไป และปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้ารู้สึกว่าดวงตาจากสวรรค์ที่มองลงมาดูเหมือนจะหายไปในขณะนั้น

    ราชาปีศาจอมตะเบิกตากว้างและหน้าเสีย

    ทั้งที่ผนึกกิเลนโจมตีเขา แต่ร่างกายของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาไม่ได้ใช้พลังอมตะของเขาเลย

    ”อ๊าก”

    ในเวลานี้ ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงที่อยู่ห่างออกไปก็ส่งเสียงร้อง

    เขามองดูร่างกายของเขาด้วยความกลัว ร่างกายของเขาสลายไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้ สลายไปและกลายเป็นฝุ่นละเอียด ซึ่งหายไปอย่างรวดเร็วในความว่างเปล่า

    ไม่

    ไม่

    ข้าเป็นราชาแห่งมวลมนุษย์และเป็นเจ้าแห่งศาสตร์ทุกแขนง ข้ายังคงมีความปรารถนาดีที่จะต้องบรรลุ ข้าจะตายไม่ได้ จะตายไม่ได้

    ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงคำรามอย่างฝืนทน แต่ไม่มีทางเปลี่ยนอะไรได้

    แม้แต่การใช้พลังมนตราของราชาปีศาจอมตะอย่างบ้าคลั่ง ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ได้

    ราวกับว่ามันถูกกำหนดไว้แล้วและไม่สามารถย้อนกลับได้

    เมื่อมองดูฉากนี้ เฮาคิดเงียบ ๆ ว่า “นี่คือพลังแห่งโชคชะตางั้นหรือ ซวนชิงหยู่ เจ้าทำสำเร็จแล้วจริง ๆ”