ไหปีศาจ - บทที่ 1080 ตายก็ตาย

 บทที่ 1080 ตายก็ตาย

    ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

    เป็นที่ชัดเจนว่าผนึกกิเลนอยู่บนปีศาจอมตะ

    ทว่า ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงได้รับความเสียหายอย่างหนัก ร่างกายของเขาก็ทรุดโทรม และแม้แต่แก่นวิญญาณของเขาก็ค่อย ๆ จางหายไป หนึ่งในเก้าดาวมนตราบนท้องฟ้า ตอนนี้กลายเป็นดาวตกไปแล้ว

    สวรรค์และโลกสั่นสะเทือน

    บนท้องฟ้ามีเลือดโปรยปรายอย่างน่าสยดสยอง

    นิมิตที่น่าเศร้านับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นทีละภาพ เต็มไปด้วยความรู้สึกของโศกนาฏกรรม

    สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงกำลังจะสลายไป

    ”ช่วยข้าด้วย”

    ”ช่วยข้าด้วย!”

    น่าเสียดายที่อีกแปดตนไม่สามารถทำอะไรได้เลย พวกเขาสามารถทำได้แค่ดูเท่านั้น

    ผู้ที่ร่ายมนตร์ให้เสามนตราที่ลอยฟ้าอยู่ประหลาดใจมาก “เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”

    มันเป็นสุนัขจิ้งจอก

    ในบรรดาสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิ มันถูกมองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมดา ไม่แข็งแกร่ง

    มันมักจะหาเรื่องกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงและมักจะเยาะเย้ยอีกฝ่าย

    แต่เมื่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงตายลงต่อหน้ามัน มันกลับไม่มีความสุข มีแต่ใจที่เย็นชา

    เพราะมันไม่เข้าใจทักษะของเฮา

    มันไม่เข้าใจว่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงตายได้อย่างไร

    ไม่มีการโจมตีไหนที่ถึงตัวเขา

    ปีศาจตนอื่น ๆ ก็ตกใจเช่นกัน

    พวกเขาทั้งหมดเป็นระดับจักรพรรดิ พวกเขาก็ตระหนักถึงอำนาจสูงสุดของสวรรค์และโลก แต่พวกเขาไม่เข้าใจสถานการณ์นี้เลย

    ความกลัวมักมาจากความไม่รู้

    มังกรมนตราโบราณปรากฏอยู่ในความมืดคู่กับสายฟ้า ดวงตาที่น่าเกรงขามของเขาดูเหมือนจะเข้าใจ “มันเป็นพลังแห่งโชคชะตา เขาตัดความจริงที่กำหนดไว้ของการถ่ายโอนความเสียหาย”

    ชะตาที่ราชาปีศาจอมตะกละดูดกลืนผนึกกิเลนนั้นถูกลบไป

    ดังนั้นผนึกกิเลนจึงโจมตีเข้าที่ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงตามเส้นทางเดิม

    ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงจึงตาย

    มันเรียบง่ายเช่นนั้น

    การโจมตีที่ทรงพลังที่สุดที่รวมพลังทั้งหมดของเฮา ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไม่อาจทนได้ ฝนเลือดตกลงมา และโลกทั้งใบดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยชั้นของหมอกเลือด

    เมื่อระดับจักรพรรดิตาย สวรรค์และโลกจะรู้สึกบางอย่าง

    ”โชคชะตา?” ราชาปีศาจอมตะกละเริ่มสั่นเทา “เขาเข้าใจพลังนี้แล้ว เราจะต่อสู้กับเขาได้อย่างไร?”

    โชคชะตา พลังแห่งความลึกลับ

    ตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดควบคุมพลังนี้ได้

    เพราะความลับของสวรรค์ไม่สามารถเปิดเผยไปได้ เมื่อสิ่งมีชีวิตชนิดที่เข้าถึงมันเกิดขึ้น สวรรค์จะฆ่ามันเสีย

    ราชาปีศาจอมตะกละไม่กลัวสิ่งใดเลย

    แต่เขากลัวพลังนี้

    โชคชะตาสามารถปฏิเสธการมีอยู่ของเขาได้โดยตรง ไม่ว่าจะเป็นอมตะหรือไม่ก็ตาม

    “ไม่ต้องตกใจ เต็มที่เขาก็สามารถใช้ได้ครั้งเดียว” มังกรมนตราโบราณพูดช้า ๆ “และนี่ไม่ใช่พลังของเขา แต่เป็นพลังวิเศษที่ยืมมาจากระยะไกล”

    ดวงตาอันน่ากลัวของมันมองไปยังทิศทางของเมืองหลวง

    มีชายชราคนหนึ่งที่ถูกสายลมพัดอยู่รอบกาย เขามองดูเหตุการณ์อย่างสงบโดยไม่มีการเปลี่ยนสีหน้าใด ๆ ราวกับจักรวาลอันกว้างใหญ่

    “มีจักรพรรดิมนุษย์อยู่อีกหรือ?”

    “ทำไมเราถึงไม่รู้สึกเลย”

    “สิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิที่ควบคุมชะตากรรมได้มีอยู่จริงหรือ?” พวกปีศาจก็หวาดกลัว

    ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจความหมายประโยคที่เฮาบอกว่าต่อสู้เคียงข้างกับเพื่อน

    ปรากฏว่าเผ่ามนุษย์ยังมีคนที่สามารถมีอิทธิพลต่อสถานการณ์สงครามได้

    มังกรมนตราโบราณคำราม “เขาไม่ใช่ระดับจักรพรรดิ และเขาไม่ได้ควบคุมชะตากรรมจริง ๆ นี่เป็นทางตันแล้ว ชายคนนี้ไม่สามารถเป็นระดับจักรพรรดิได้! เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้พลังนั้นได้อีกครั้ง”

    เขาเห็นความจริงในชั่วพริบตา

    ดวงตาของเฮาค่อย ๆ เย็นลง “เจ้าจะลองเดิมพันก็ได้!”

    เขาเรียกพลังของกิเลนออกมาอีกครั้ง และไฟต้นกำเนิดเผาไหม้ และเงาเสมือนของกิเลนก็ปรากฏบนท้องฟ้า ซึ่งตกลงมาในทันที คราวนี้ เป้าหมายที่เขาเลือกคือปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกมนตรา

    ปรมาจารย์ปีศาจพยายามอย่างเต็มที่ที่จะต่อต้าน

    คราวนี้ราชาปีศาจอมตะกละลังเล

    “เจ้าจะลังเลทำไม! เจ้ากลัวงั้นรึ? มันไร้สาระ” มังกรมนตราโบราณคำรามและพลังของมังกรก็สั่นสะเทือนซึ่งกลบพลังบางส่วนของกิเลน

    ปรมาจารย์ปีศาจทั้งหลายตอบสนอง

    ไม่ว่าผนึกกิเลนจะแข็งแกร่งเพียงใด หากปราศจากการแก้ไขชะตากรรม มันก็จะไม่เป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อพวกเขา

    พวกเขาร่วมมือกันและใช้ทักษะต่าง ๆ

    สวรรค์และโลกสั่นสะเทือน

    มีรอยแตกกระจายในความว่างเปล่า และทุก ๆ ที่ก็เต็มไปด้วยพลังงานที่น่ากลัว หากเข้าใกล้แม้เพียงนิดเดียวก็จะสะเทือนราวกับถูกฆ่าตาย

    เสามนตราทั้งแปดทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าและสร้างพายุ

    “ระเบิดวิญญาณ!” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งวิญญาณลงมือ

    แสงสีขาวซึ่งเป็นตัวแทนของวิญญาณนั้นพุ่งไปทุกหนทุกแห่ง เมื่อมันจับเหยื่อได้มันก็จะฉีกวิญญาณและบิดทั้งร่างกายและจิตใจออกเป็นชิ้น ๆ

    และเฮากำมัดแน่นและคำราม

    “ดาบกิเลน!”

    ดาบแห่งความว่างเปล่าที่ห่อหุ้มด้วยไฟต้นกำเนิดปรากฏขึ้นระหว่างสวรรค์และโลก

    มีสัญลักษณ์กิเลนที่น่ากลัวอยู่ด้วย

    ตู้ม!

    ดาบกวาดออก กวาดตรงไปยังปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปด

    ในเวลานี้ มังกรมนตราทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า และพลังมนตราอันยิ่งใหญ่ก็ระเบิดออกมาในพริบตา “มังกรกระโจน!”

    เสียงของมังกรทำให้ทุกสิ่งสั่นสะเทือน

    เงามังกรดำที่น่าสยดสยองดูเหมือนจะเป็นจักรวาลที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

    ดาวสีดำทั้งแปดดวงสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ดวงดาวในจักรวาลสลัวลง และลมปราณอันตระหง่านไหลเวียน ซึ่งทำให้ทั้งดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวสั่นสะท้าน

    พลังงานที่รั่วไหลผสมกัน

    แสงและเงาถูกบิดเบือนจนมองไม่ชัด

    ไม่มีใครสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้

    อย่างไรก็ตาม มีนิมิตระหว่างสวรรค์และโลกมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งทำลายแก่นแท้นับไม่ถ้วน ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่เป็นระเบียบ เฉพาะผู้ที่แยกจากกฎสวรรค์โดยสิ้นเชิงเท่านั้นที่สามารถต่อสู้ในสภาพแวดล้อมนี้ได้

    “นี่คือการต่อสู้ของระดับจักรพรรดิ?” ผู้บัญชาการหลิงหลงตาเป็นประกาย ใจสั่นโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก

    ทั้งสี่คนรู้สึกถึงมันอย่างละเอียด

    เป็นการดีสำหรับพวกเขาที่จะดูการต่อสู้เช่นนี้

    การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

    แต่สถานการณ์ดูไม่ค่อยจะดี

    การปราบปรมาจารย์ปีศาจได้ตนหนึ่งก็ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่

    แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

    เฮารู้ว่ามันไม่ง่ายที่จะฆ่าปรมาจารย์ปีศาจในการสู้แบบหนึ่งต่อแปด

    ยิ่งการต่อสู้ยืดเยื้อก็ยิ่งอันตราย

    ในด้านกำลังคน เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

    นักบุญอุปถัมภ์ก็เป็นมนุษย์เช่นกัน เขาไม่ใช่พระเจ้าผู้มีอำนาจเหนือทุกอย่าง

    ลั่วอู๋มองการต่อสู้อย่างเป็นกังวล

    ทุกคนมาที่นี่

    ทั้งฉูจงฉวน เหวินเสี่ยวทั้งสอง หยู่เฮา หลินยูหลัน หลี่หยิน และเจียโรว

    แต่ทุกคนไม่พูดอะไร แค่เฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ

    การรอคอยอาจเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้

    หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน

    ในที่สุด สวรรค์และโลกค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสว่างอันบริสุทธิ์ ทุกคนมองเห็นทุกสิ่ง

    เฮาลอยอยู่ระหว่างสวรรค์และโลก เขาอยู่ยงคงกระพันเหมือนพระเจ้า แต่เสื้อผ้าของเขาเลอะนิดหน่อยและลมปราณของเขาก็ไม่ค่อยคงที่

    ”เจ้าไม่สามารถชนะได้หรอก” มังกรมนตราโบราณคำราม

    เฮาเงียบไปครู่หนึ่ง “ก็ใช่”

    เขาไม่สามารถเอาชนะได้

    แม้ว่าเขาจะได้กิเลนมา แต่เขาก็ไม่สามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดแปดตัวพร้อมกันได้

    “แต่เจ้าก็ไม่สามารถชนะข้าได้เช่นกัน” เฮาค่อย ๆ กางมือออก และเสาผนึกขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้น

    เสาผนึกมนตรา

    “เสาผนึกมนตราอีกแล้ว!” มังกรมนตราโบราณคำรามอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ผนึกมันแตกไปแล้ว เจ้าคิดจะผนึกพวกเราด้วยตัวคนเดียวรึไง?”

    ผนึกของนรกมนตราถูกสร้างขึ้นโดยพลังของมนุษย์ทั้งหมดในขณะนั้น

    ตอนนี้ไม่มีเงื่อนไขหรือคุณสมบัติเหมือนในยุคนั้น

    จู่ ๆ เฮาก็หัวเราะและโพล่งออกมาอย่างภาคภูมิใจ “ข้าอาจจะผนึกพวกเจ้าเป็นเวลาหลายพันปีเหมือนกับบรรพบุรุษเหล่านั้นไม่ได้ แต่ถ้าจะผนึกพวกเจ้าสักสิบปีก็คงไม่มีปัญหา”

    “แต่ทำแบบนั้นเจ้าก็จะตายเหมือนกัน” ปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดคำรามพร้อมกัน

    “ตายก็ตาย”

    เฮาพูดเบา ๆ

    เสาผนึกลอยอยู่บนท้องฟ้าซึ่งมีลวดลายของกิเลนนับไม่ถ้วน เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และสูงส่ง ครู่ต่อมามันก็ขยายขึ้นไปหลายเท่าและตกลงมาอย่างหนักหน่วง