ไหปีศาจ - บทที่ 1081 โลกจงน้อมรับความเมตตาของเขา

  บทที่ 1081

    โลกจงน้อมรับความเมตตาของเขา

    

    ในวัง

    หลี่ซวนซงกำลังตรวจสอบเอกสารที่ฝ่ายต่าง ๆ เสนอมาอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการบังคับเกณฑ์ทหาร จึงเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในสถานที่ต่าง ๆ และเขาต้องใช้เวลามากในการทำให้สถานการณ์สงบ

    

    “บัดซบ ข้าต้องการรักษาชื่อของข้าไว้ตลอดไป ถ้าเป็นเช่นนี้ต้องมีคนวิจารณ์ข้าเสีย ๆ หาย ๆ แน่”

    

    หลี่ซวนซงโกรธมาก

    

    นรกมนตราบัดซบ

    

    พังผนึกทีหลังไม่ได้รึไง?

    มันจะคงลงตัวถ้าจะให้เวลาข้าอีกสักหน่อยในการรวบรวมกองกำลังจากแผ่นดินใหญ่เพื่อทำลายล้างนรกมนตราในคราวเดียว แล้วจากนั้นก็เข้ายึดครองโลกและรวมอำนาจไม่ใช่รึไง? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

    

    กิจการพลเรือนและการทหารของราชวงศ์มังกรเร้นกายก็ยุ่งเหยิงเช่นกัน ทุกคนพยายามที่จะแก้ปัญหาของราชวงศ์มังกรเร้นกาย

    

    ในเวลานี้ เสียงฟ้าผ่าอันน่ากลัวก็ดังขึ้นระหว่างสวรรค์และโลก

    

    แสงสีขาวส่องอยู่บนท้องฟ้า และสว่างเป็นเวลานาน ราวกับว่ากำลังจะสลายความมืดทั้งหมดไป

    

    ราวกับว่าหลี่ซวนซงรู้สึกถึงบางอย่าง เขาก็เงยหน้าขึ้นทันที และมีร่องรอยของความขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “เจ้ามาถึงขั้นนี้แล้วหรือ?”

    

    เขาวางเอกสารในมือลง

    เอกสารใหม่ก็ถูกส่งมาอย่างต่อเนื่อง

    

    ”ไม่ต้องแล้ว” หลี่ซวนซงพลิกคว่ำโต๊ะตรงหน้าเขา

    

    คนรับใช้ตกใจ “ฝ่าบาท แต่ฝ่ายขุนนาง…”

    

    ”มันใช่เวลามาพิจารณาเอกสารหรือไง?” หลี่ซวนซงมองคนรับใช้อย่างเย็นชา “คุกเข่าลงเสีย”

    

    คนรับใช้กลัวมากจนคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดและเหงื่อออก พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาทำผิดอะไรและทำให้จักรพรรดิโมโหกัน

    

    แต่แล้วก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้นว่า “ไม่ใช่คุกเข่าให้ข้า”

    

    ทุกคนในห้องประชุมต่างสับสนและมองขึ้นอย่างระมัดระวัง ทว่า พวกเขากลับได้เห็นใบหน้าที่ซับซ้อนของ หลี่ซวนซงที่มองออกไปไกล ๆ และเสียงของเขาก็ฟังดูเหงา “นักบุญกำลังร่วงหล่นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ทุกคนในโลกควรคุกเข่าและรับความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของเขา”

    เหนือห้องโถงศาลหลี่ซวนซงเข้ามาในร่างมังกรทอง ส่องแสงเจิดจ้า และเสียงของมังกรก็ดังก้องไปทั่วเมืองหลวง

    

    “เมื่อนักบุญร่วงหล่น ทุกคนในโลกควรคุกเข่ารับความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของเขา”

    

    เจ้าหน้าที่ พลเรือน และทหารทุกคนตกตะลึง

    

    ด้วยการถอนหายใจยาว เฒ่าเฉินโยนไม้ค้ำยันและคุกเข่าลงบนพื้นอย่างแรง เขาร้องไห้ “ขอแสดงความยินดีกับท่านนักบุญอุปถัมภ์”

    

    คนอื่น ๆ เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและทุกคนก็คุกเข่าลง

    

    อารมณ์แห่งความอาวรณ์แผ่ซ่านไปทั่วเมืองหลวงของจักรวรรดิ

    

    ผู้คนนับไม่ถ้วนคุกเข่าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

    

    ”แด่ท่านนักบุญอุปถัมภ์”

    ลมพัดมาจากวัง

    

    ซวนชิงหยู่ลอยอยู่ในความว่างเปล่า เขายังคงไร้ที่ติ เพียงไม่รู้ว่าทำไมถึงดูแก่ลงมาก ดวงตาลึกล้ำซ่อนอยู่ในความเหนื่อยล้าอย่างหนัก

    

    “ยังไม่พออีกรึ?”

    

    ในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง

    

    ชาวอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งทั้งหมดละทิ้งความแตกต่างทางเผ่าของพวกเขา

    

    พวกเขาคุกเข่าไปทางทิศเดียวกัน

    

    แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นนักบุญอุปถัมภ์ของราชวงศ์ มังกรเร้นกาย แต่ในตอนนี้ เขาเป็นพระเจ้าของมนุษยชาติทั้งมวล

    

    ……

    ……

    อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

    

    มีวังภูติอันงดงามในสถานที่ที่แสงภูติไม่มีที่สิ้นสุดมารวมกัน

    

    เชียนจีมองไกลออกไปด้วยใบหน้าซับซ้อนเล็กน้อย นางกระซิบกับตัวเอง “เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเลยรึ?”

    

    หลี่ชิไม่เข้าใจ “เกิดอะไรขึ้นรึหยู่หลง?”

    

    “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า คุกเข่าลงไปซะ”

    

    หลี่ชิยังคงคุกเข่าอยู่นอกวังภูติ แต่สถานการณ์ดีขึ้นมาก เชียนจียอมออกมาเป็นครั้งคราวเพื่อมาพบเขาและพูดกับเขาเล็กน้อย

    

    หากเป็นยามปกติ หลี่ชิจะไม่กล้าพูดอะไรกลับไป

    

    แต่วันนี้ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ ดวงตาของเขาเขม็งขึ้นทันที และเสียงของเขาก็ต่ำ “เกิดอะไรขึ้น มีอะไรผิดปกติกับมนุษย์รึเปล่า?”

    

    “เฮาตายแล้ว” เชียนจีกล่าวเบา ๆ

    

    หลี่ชิตกใจ

    

    ครู่ต่อมาเขาก็ยืดตัวตรงและลุกขึ้นยืน

    

    เชียนจีขมวดคิ้ว “เจ้ากำลังทำอะไร?”

    

    “เผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องการข้า” หลี่ชิพูดอย่างจริงจัง “ข้าต้องกลับไป”

    

    ”งั้นก็กลับไปเถอะ”

    

    เชียนจีโบกมือ แสงภูติก็มารวมกันราวกับว่าจะแยกวังภูติทั้งหมด หลี่ชิรู้ว่าอีกฝ่ายโกรธ แต่เขาจะมาใส่ใจมากนักไม่ได้

    “เมื่อชะตากรรมของมนุษย์ผ่านพ้นแล้ว ข้าจะมาขอโทษเจ้าอีกครั้ง” โดยปราศจากความคิดถึง หลี่ชิหันหลังและจากไปด้วยรูปร่างที่ยิ่งใหญ่และแน่วแน่

    

    ……

    …..

    ระหว่างสวรรค์และโลก ฟ้าแลบและสายฟ้า เมฆทะมึน

    

    เสียงคำรามอันน่าสยดสยองของมังกรและสัตว์ร้ายดังก้องไปทั่วเมฆ

    

    ทุกคนรู้สึกใจสั่น

    

    “เฮา! เจ้าทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร?” มังกรมนตราโบราณคำราม “เจ้าขังพวกเราไปได้อย่างมากก็ไม่เกินสิบปี แล้วจะได้อะไร มนุษย์จะไม่มีจักรพรรดิคุ้มครองแล้ว”

    

    มันดิ้นรนและบิดเบี้ยว ร่างมังกรขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในความมืด และเสามนตราอันน่ากลัวก็ส่องแสงและห่อหุ้มมันไว้

    

    และมีแสงสีขาวสว่างขึ้นบนท้องฟ้า

    

    เฮายืนอยู่กับที่อย่างเงียบ ๆ

    

    ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะกลายเป็นแสง และเงาของกิเลนก็อยู่ข้าง ๆ เขา ลวดลายกิเลนแผ่ขยายไประหว่างสวรรค์และโลกและลงผนึกที่น่ากลัว

    

    ”สิบปีก็พอแล้ว” เฮาเพียงแค่ยิ้ม เขาหันไปมองพวกผู้บัญชาการหลิงหลง หลงเซี่ยทั้งสี่คน ครู่ต่อมา เขาหันไปมองพวกลั่วอู๋ที่อยู่ห่างไกล

    

    พวกลั่วอู๋สัมผัสได้ถึงแววตาของเจ้าสำนัก หัวใจหนักอึ้ง มีความเศร้าแบบที่บรรยายไม่ได้

    

    ”อนาคตของมนุษย์นั้นสามารถคาดเดาได้เลย สิบปีต่อจากนี้ จะถึงเวลาที่เจ้าจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์”

    

    เฮาพูดแบบนี้

    ”เจ้ากำลังฝันรึไง!” ปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว โลกสั่นสะเทือน “มนุษย์จะถูกกวาดล้าง”

    

    ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงตายไปแล้ว

    

    ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเก็บพื้นที่อื่นไว้ให้สำหรับมนุษย์

    

    เผ่าพันธุ์มนุษย์ควรจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์

    

    เฮาไม่พูดอะไร ร่างกายของเขาโปร่งใสมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ามันกำลังจะหายไป เขามองดูเงาของกิเลนที่อยู่รอบตัวเขา “ขอบคุณที่ช่วยข้า ตอนนี้เจ้าไปได้แล้ว”

    

    กิเลนพยักหน้าและหายเข้าไปในกลุ่มเมฆแห่งแสงและเงา

    

    ดูเหมือนทุกอย่างจะจบลงแล้ว

    

    เสาผนึกมนตราตกลงไปอย่างช้า ๆ มันเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ราชาหมอกซานเหรินทิ้งไว้ มันมีพลังที่น่ากลัวมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันมีผลในการสะกดพลังปราณปีศาจ

    

    ภายใต้แสงของเสาผนึกมนตรา ปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดไม่สามารถหลุดพ้นออกไปได้เลย

    

    แต่มันก็ทำได้แค่ผนึกไว้ไม่ได้ฆ่า

    

    ดาวสีดำทั้งแปดกำลังจางหายไป

    

    พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนท้องฟ้าราวกับเป็นสัญลักษณ์ของการล่มสลายของความมืด

    

    “คิดว่ามันจบแล้วรึ!” มังกรมนตราโบราณเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เสียงหัวเราะ และความขมขื่น “ผนึกถูกทำลายแล้ว ปีศาจนับร้อยล้านจะเข้ามาในโลก เจ้าคนเดียวจะรับมือได้อย่างไร?”

    

    ”ไม่มีเวลาถึงสิบปีหรอก!”

    “มนุษย์จะพินาศตั้งแต่ตอนนี้ แม้ว่าเจ้าจะผนึกพวกเราทั้งแปดไปก็ตาม”

    

    ”ฮ่า ฮ่า ปีศาจหลายร้อยล้านตนก็เพียงพอแล้วที่จะฆ่ามนุษย์ทั้งหมด”

    

    ในบรรดาปีศาจหลายร้อยล้านตนในนรกมนตรามีปีศาจระดับกึ่งจักรพรรดิจำนวนมาก

    

    มนุษย์ไม่สามารถต้านทานได้

    

    อย่างน้อยก็ไม่ใช่สำหรับตอนนี้

    

    สีหน้าของเฮาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “แย่แล้ว”

    

    สายไปแล้ว

    

    เขาก็มองข้ามไปว่าไม่ได้มีแค่ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าเท่านั้นที่ถูกผนึกไว้ แต่ยังมีปีศาจอีกหลายร้อยล้านที่ถูกผนึกไว้ในขุมนรกมนตรามานานกว่า 8,000 ปี พวกมันกำลังรอให้ผนึกคลายอย่างสมบูรณ์

    

    ตอนนี้เขาไม่มีเวลาและไม่มีพลังที่จะผนึกปีศาจเหล่านั้น

    

    ตู้ม

    

    ตู้ม

    

    สายฟ้าที่มืดมิดแล่นผ่านสวรรค์และโลก

    

    โลกกำลังสั่นสะเทือน

    

    พลังอันยิ่งใหญ่สั่นสะเทือนใต้ผืนดิน

    

    มนุษยชาติจบสิ้นแล้ว

    

    ปีศาจหลายร้อยล้านตนกำลังมา