ไหปีศาจ - บทที่ 1082 การกลับมาของมหาสงคราม

 บทที่ 1082

    การกลับมาของมหาสงคราม

    นี่คือสิ่งที่ไม่มีใครคิด

    ราวกับว่าสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ระหว่างสวรรค์และโลกคือเสียงคำรามของปีศาจที่เดือดพล่าน

    ปราณมนตราจำนวนมากพุ่งออกมาจากโลก

    ดาวสีดำทั้งแปดดวงนั้นสลัวลง แต่ถูกแทนที่ด้วยหมอกสีดำทั่วท้องฟ้า ซึ่งราวกับว่าจะกลืนกินทุกสิ่ง และลมปราณแห่งความตายก็แผ่ซ่านไปทั่ว

    โฮก!

    แม่มดอินทรีย์ปีกกระดูกระดับกึ่งจักรพรรดิกระพือปีกออกมา เท้าที่มีปีกกระดูกอันน่าสยดสยองของมันกว้างนับพันเมตร และดวงตาสีเข้มของมันดูเหมือนจะบ่งบอกถึงการมาถึงของความตาย

    ปีกที่เหี่ยวแห้งซึ่งเต็มไปด้วยสารกัดกร่อนกำลังกระพือ ซึ่งทำให้โลกละลายได้โดยตรง

    วินาทีต่อมา ร่างที่น่าสยดสยองก็ปีนขึ้นมาจากพื้นดิน มันคือยักษ์ราตรีระดับยอดเพชร มันสูงตระหง่านราวกับภูเขา มันหลอมไปด้วยทองและหิน มีตาโตที่น่าสยดสยองราวกับหลุมดำ

    เพียงเหวี่ยงแขน แรงสะเทือนแห่งการทำลายโลกก็ถูกส่งออกมา

    นอกจากนี้ยังมีจักจั่นสีดำแห่งวันโลกาวินาศซึ่งร่างกายมีขนาดเท่าฝ่ามือ แต่แค่กระพือปีกเล็กน้อย มันก็สามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนได้ มันบินนำฝูงของมันพุ่งออกมาจากพื้นและบดบังดวงอาทิตย์

    เสือโคร่งอสูรที่มีตาที่สามอยู่ตรงกลางคิ้วของมันหายใจออกมาก็ทำแผ่นดินครึ่งหนึ่งทรุดลง ปลดปล่อยพลังระดับกึ่งจักรพรรดิของมันอย่างบ้าคลั่ง

    นี่แค่ปีศาจชั้นยอดเท่านั้น

    ยังมีปีศาจจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นด้วย

    มีแต่กลุ่มของปีศาจ

    ปีศาจร้ายที่มีบันทึกไว้ในหนังสือปรากฏขึ้นทีละตัวต่อหน้า มนุษย์ตกอยู่ในความสับสนและตื่นตระหนกอย่างมาก แม้ว่าแสงสีขาวของนักบุญอุปถัมภ์ยังคงอยู่ พวกเขาไม่สามารถยับยั้งความกลัวไว้ได้

    ไม่ว่าเฮาจะทรงพลังมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะขจัดพลังปีศาจเหล่านี้ได้

    ”โลกเอ๋ย! เรากลับมาแล้ว”

    ”ถึงเวลาแล้วที่มนุษย์จะได้ลิ้มรสสิ่งที่เราต้องทนทุกข์ทรมานตลอดหลายปีที่ผ่านมา”

    “ข้าได้กลิ่นเนื้อและเลือดที่แสนอร่อย มันเป็นอาหารอันโอชะที่นรกมนตราไม่เคยได้ลิ้มรส”

    ”ที่นี่คือโลกมนุษย์หรือ? มันเทียบไม่ได้กับนรกมนตราเลย”

    “ผนึกกำลังจะสลายไป และเราจะเป็นอิสระอย่างแท้จริง ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

    ปีศาจนับไม่ถ้วนคำราม

    เสียงนั้นผสมไปด้วยความโกรธและความตื่นเต้น

    หลงเซี่ยใจสั่น และแสงสีทองอันน่าสยดสยองก็ส่องประกายในดวงตาของเขา “ไม่ได้การ เราต้องปราบปีศาจเหล่านี้ไม่เช่นนั้นพวกมันจะกระจายออกไปและมนุษย์จะถูกสังหาร”

    พวกผู้บัญชาการหลิงหลงอีกสามคนก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหานี้ได้

    แม้ว่าพลังวิญญาณของพวกเขาจะกำลังขาดแคลนในขณะนี้ แต่พวกเขาก็ยังถูกบังคับให้ต้องต่อสู้อย่างหนัก ต่อให้พวกเขาจะเผาทะเลแก่นวิญญาณไปส่วนหนึ่ง พวกเขาจะสามารถฟื้นพลังต่อสู้ได้แค่ในเวลาสั้น ๆ เท่านั้น

    หลงเซี่ยพุ่งขึ้นไปเป็นคนแรก

    หมัดแห่งความโกลาหลพุ่งออกไปและมิติขนาดใหญ่ก็พังทลายลง แก่นแท้การพังทลายและการแตกสลายนั้นเข้ามารวมกับเขาในทันที เจตจำนงแห่งหมัดนั้นเหนือสวรรค์ และพุ่งไปยังหมอกสีดำทั่วทั้งท้องฟ้า

    ตู้ม!

    ตู้ม!

    หมัดอันน่ากลัวทำลายปีศาจจำนวนมากในทันที

    “โฮก!” ทันใดนั้น พยัคฆ์เพลิงโลกันตร์ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมดวงตาสีเหลืองอำพัน แต่กลับไร้ซึ่งอารมณ์ มีเพียงแต่ความโหดร้ายและอำมหิต “ผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์รึ? ให้ตายเถอะ”

    มันออกมาจากอากาศและต่อสู้กับหลงเซี่ย

    ผู้บัญชาการหลิงหลงก็พุ่งขึ้นไปพร้อมกับดาบของนาง ฝนดาบตกลงมา แต่จักจั่นสีดำก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับฝูงของมันนับไม่ถ้วนมาสกัดกั้นฝนดาบโดยตรง

    ร่างกายของพวกมันแข็งแกร่งพอ ๆ กับโลหะที่แข็งที่สุด และพวกมันก็สกัดฝนดาบไว้ได้อย่างมั่นคง

    ”บ้าเอ๊ย” ผู้บัญชาการหลิงหลงฉีกชุดเกราะโลหิตที่แตกไปแล้วบนร่างกายของนางออกโดยตรง ผมยาวของนางสยาย วิญญาณพยัคฆ์ขาวของนางก็โพล่งออกมา และพลังปราณดาบของนางก็พุ่งออกมาราวกับสายรุ้ง “เข้ามา ให้ข้าดูหน่อยว่าเจ้าจะป้องกันได้มากสักแค่ไหน?”

    ในพริบตา ดาบนับไม่ถ้วนก็ลอยอยู่บนท้องฟ้า ราวกับว่าทางช้างเผือกกลายเป็นทะเลดาบไปแล้ว

    ผู้บัญชาการหลิงหลงและกลุ่มจักจั่นดำต่อสู้กัน

    ในขณะเดียวกัน บรรพบุรุษของตระกูลเจียงและเล่ยเซิ้นก็เข้าต่อสู้กับปีศาจที่ทรงพลังที่สุด โลกระเบิดพลังอันน่าอัศจรรย์ และสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง

    แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถกำจัดปีศาจเหล่านี้ได้ แต่ก็ชะลอการปรากฏตัวของพวกมันได้อย่างมาก

    เนื่องจากความผันผวนพลังงานที่รุนแรงที่นี่ ปีศาจที่ยังคงอยู่ในนรกมนตราก็ไม่กล้าแสดงตัวออกมาอย่างประมาท พวกมันทั้งหมดยังอยู่หน้าเสาผนึก รอโอกาสต่อไป

    ลั่วอู๋เห็นแบบนี้ก็หายใจเข้าลึก ๆ

    นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น

    ”กลับไปที่เมืองหลวงของจักรวรรดิกันเถอะ” ลั่วอู๋รีบพูด

    ฉูจงฉวนถาม “จะให้จักรพรรดิทำอะไร?”

    “ไปหากองทัพสยบมังกรและหน่วยรบค่ายกลสังหาร ให้หลี่ซวนซงส่งทหารมา! หากปีศาจเหล่านี้แพร่กระจายออกไป พวกมันจะทำให้มนุษยชาติจบสิ้นจริง ๆ” เสียงของลั่วอู๋สั่นคลอน

    ภาพนี้สะเทือนใจเหลือเกิน

    วันนี้ราวกับว่าได้ประสบกับวันโลกาวินาศหลายครั้ง

    ”ได้” ฝูงชนพยักหน้า

    พวกเขารีบกลับไปที่เมืองหลวงอย่างเร่งรีบ และเจอกับมนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขาจำนวนมาก พวกเขากำลังล้อมรอบป่าหวงชาและพยายามฆ่าปีศาจที่หลบหนีออกมา

    แต่พวกปีศาจมันมีมากเกินไป

    เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งมนุษย์ไม่ได้อยู่ที่นี่ทั้งหมด แต่เหล่าปีศาจร้ายในนรกมนตราล้วนอยู่ที่นี่

    ต่อให้จะไม่เอาไปเปรียบเทียบกับพวกที่ความแข็งแกร่งสูงสุด แต่มนุษย์ก็ยังพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์เพียงเพราะปีศาจที่แข็งแกร่งระดับกลางและระดับล่างที่จำนวนเพิ่มขึ้น

    คงจะต้านได้ไม่นาน

    ในเวลานี้ กองทัพมนุษย์เป็นความหวังเดียวที่จะสกัดกั้นกองทัพนรกมนตราได้

    ระหว่างทาง ลั่วอู๋รู้สึกแปลก ๆ และพลังแห่งสัญญาในทะเลแก่นวิญญาณเริ่มสั่นสะเทือนอย่างลึกลับ ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น

    ”โฮ่ง…”

    เสียงเห่าที่คุ้นเคยดังก้องอยู่ในใจของลั่วอู๋

    ต้าหวง?

    ลั่วอู๋ตกตะลึง

    ไม่คิดว่าต้าหวงจะตื่นในตอนนี้หลังจากหลับไปนานขนาดนี้

    เขาไม่รู้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างในต้าหวง

    อย่างไรก็ตาม จากความรู้สึกจากสัญญาเพียงอย่างเดียว ต้าหวงมีประสิทธิภาพเพิ่มอย่างมาก

    แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาศึกษาความเปลี่ยนแปลงของ ต้าหวงแล้ว ลั่วอู๋ส่งกระแสจิตไปว่า “ต้าหวง เด็กดี เล่นในไหไปสักพักก่อน ตอนนี้ข้ามีสิ่งที่สำคัญมากต้องทำ”

    ”โฮ่ง โฮ่ง”

    ต้าหวงเชื่องจริง ๆ หลังจากเห่าสองสามครั้งมันก็ไปวิ่งเล่นด้วยตัวเอง

    ลั่วอู๋เรียกตวนซีออกมาทันที ตวนซีจุติมาในร่างกระต่ายมนตรา พลังแห่งมิติปรากฏขึ้นบนตัวลั่วอู๋ ปล่อยลมปราณอันน่าสะพรึงกลัว

    เต็มไปด้วยพลังฉีกมิติ มันเป็นการยากที่จะยืมพลังของกระต่ายมนตรามาได้

    แต่นั่นเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

    ผิวหนังของเขามีเลือดไหลออกมา แต่ลั่วอู๋ก็ใช้พลังของเขาต่อไปโดยไม่คำนึงถึงมัน

    ”ครอบครองมิติ!”

    โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก

    ลั่วอู๋ฉีกมิติเปิดออก เผยให้เห็นช่องมิติที่มืดมิด และกระแสมิติที่หนาแน่นและน่าทึ่งไหลเวียน แต่เขาไม่กลัว และนำผู้คนเข้าไป

    แสงและเงาสั่นไหว

    ครู่ต่อมาพวกเขาก็ตรงไปที่เมืองหลวงของจักรวรรดิ

    พวกเขาเดินทางหลายพันกิโลเมตรได้ในทันที

    ผู้คนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นลั่วอู๋ ไม่รู้ว่าเขาเชี่ยวชาญทักษะแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

    แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาถาม

    ตวนซีเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมและสูญเสียพลังของกระต่ายมนตรา ในที่สุดลั่วอู๋ก็หลุดจากสภาวะที่ทรมาน และพลังวิญญาณในเส้นปราณก็หมดลง

    “หลี่ซวนซง” ลั่วอู๋รีบเข้าไปในวังและคำราม

    ในขณะนี้หลี่ซวนซงกำลังจัดการกับเรื่องยุ่ง ๆ พอได้ยินเสียงคำรามนี้เขาโกรธในใจ “เจ้าจะตะโกนชื่อของข้าทำไม? เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าไม่ว่าง”

    “ส่งทหารไปเดี๋ยวนี้! ทุกหน่วย ต้องส่งไปเดี๋ยวนี้…”

    “เจ้าล้อเล่นรึไง? กองทัพยังคงวุ่นวาย กองทัพที่กำลังตื่นตระหนกและมีทหารที่เกณฑ์เข้าร่วมกองทัพใหม่จำนวนมากนั้นไม่มีความเสถียรภาพเลย มีเฉพาะหน่วยสยบมังกรและหน่วยรบค่ายกลสังหารเท่านั้นที่ยังต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ” หลี่ซวนซงจ้องเขม็ง

    ”มันสายไปแล้ว” ลั่วอู๋คำราม “ผนึกแตกไปแล้ว เทพผู้พิทักษ์ทำได้เพียงสะกดปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าไว้เท่านั้น แต่ปีศาจอื่น ๆ ทั้งหมดพุ่งออกมาแล้ว”

    หลี่ซวนซงรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

    นี่มันแย่มาก

    เขาตบโต๊ะอย่างโกรธจัด และโต๊ะแหลกเป็นชิ้น ๆ เขาสั่งทันที “กระจายคำสั่งของข้าออกไป และกองทัพทั้งหมดจะโจมตีป่าหวงชา ผู้ที่ไม่เชื่อฟังกองทัพจะต้องโทษประหาร! ผู้ที่ออกคำสั่งให้ล่าถอยก็ต้องโทษประหาร! ผู้ที่ไม่กล้าต่อสู้ก็ต้องโทษประหาร! ข้าจะต่อสู้กับพวกปีศาจ”