ไหปีศาจ - บทที่ 1083 เดินทัพ

    บทที่ 1083

    เดินทัพ

    

    หลี่ซวนซงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาส่งกองทัพออกไปตอนนี้

    

    มันจะเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ที่สุด!

    

    ขวัญกำลังใจของกองทัพนั้นไม่มั่นคงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมยังมีทหารใหม่จำนวนมากที่ยังไม่ได้รับการฝึกอบรม มีเพียงทหารของหน่วยรบค่ายกลสังหารกับหน่วยสยบมังกรที่สามารถรับประกันพลังการต่อสู้ที่แท้จริงได้

    

    แต่ตอนนี้เป็นสถานการณ์เร่งด่วน ไม่มีทางเลือกแล้ว

    

    ทั้งหมดที่เขาทำได้คือพยายามทำให้สถานการณ์มีเสถียรภาพที่สุด

    

    นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

    

    แม้แต่จักรพรรดิก็ออกไปรบที่แนวหน้า ใครจะกล้าพูดอะไรอีก?

    

    “ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่ควรทำเลย” บรรดาขุนนางต่างตกตะลึง

    

    ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน สิ่งที่ราชวงศ์ต้องประสบส่วนใหญ่เป็นเพียงการต่อสู้ขนาดเล็กที่ไม่มีอันตรายใด ๆ แม้ว่าจะมีกรณีพิเศษ แต่จักรพรรดิก็จะไม่ขึ้นไปสู้ที่แนวหน้าเพื่อเป็นขวัญกำลังใจ

    

    แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจักรพรรดิต้องการออกไปต่อสู้โดยตรง

    

    วิธีนี้จะได้ผลได้อย่างไร

    

    “ฝ่าบาท มังกรแก่นแท้จะสามารถเผชิญกับสถานการณ์อันตรายเช่นนี้ได้อย่างไร?” ขุนนางบางคนดูสับสน คุกเข่าและตักเตือนเขา

    

    ”หุบปาก” ปราณมังกรแก่นแท้ของหลี่ซวนซงบานสะพรั่ง และเหล่าขุนนางของเขาก็ใจสั่น “ถ้าจักรพรรดิไม่ปกป้องประเทศ เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ตกอยู่ในอันตราย ต้องจักรพรรดินั่นจะต้องเหม็นเน่าขนาดไหน! และถ้าเผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่มีอยู่แล้ว การเป็นจักรพรรดินั้นจะมีประโยชน์อย่างไร”

    

    พวกขุนนางก็เถียงไม่ออก

    

    เกิดความเงียบงันในห้องโถงศาล

    

    เฒ่าเฉินเดินออกมาเป็นคนแรก ฝีเท้าของเขาไม่คงที่เล็กน้อย แต่เขาเดินอย่างมั่นคง เขาคุกเข่าลงอย่างช้า ๆ และกล่าวว่า “จักรพรรดิทรงพระเจริญ”

    

    บรรดาขุนนางคุกเข่าลงทีละคนและกล่าวตาม “ทรงพระเจริญ”

    ในไม่ช้าคำสั่งก็ถูกส่งออกไป

    

    เดิมที กองทัพที่ยังคงสับสนอลหม่าน แต่หลังจากเจอคำสั่งที่เด็ดขาดและเลือดเย็นอย่างไม่สมเหตุผล ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา

    

    มีศพไร้หัวหลายศพบนพื้นที่ฝึกซ้อมของแต่ละกองทหาร และเลือดก็นองอยู่เต็มพื้น

    

    เสียงกรีดร้องกินเวลาเพียงครู่หนึ่งและหยุดลง

    

    ไม่ว่าจะเป็นความภักดีหรือความกลัว มันก็เป็นวิธีที่ดีในการทำให้กองทัพมีเสถียรภาพ

    

    ยิ่งกว่านั้น แม้แต่จักรพรรดิก็ยังไปที่แนวหน้าเพื่อต่อสู้กับปีศาจ

    

    ไม่มีอะไรจะต้องพูดอีกแล้ว

    ลั่วอู๋มองไปที่จักรพรรดิที่สร้างเสถียรภาพชั่วคราวนี้ขึ้นมา “ถ้าเรื่องนี้จบลง จักรวรรดิจะต้องตกสู่ความโกลาหลอย่างแน่นอน”

    

    “ความโกลาหลก็คือความโกลาหล มันดีกว่าการถูกทำลาย” หลี่ซวนซงตอบไปเบา ๆ

    

    แน่นอนว่าลั่วอู๋รู้ดี

    

    “ข้าไม่เคยคิดว่าจะต้องร่วมมือกับเจ้าในสักวันหนึ่ง” ลั่วอู๋กล่าว

    

    “ข้าก็ไม่คิดเช่นกัน” หลี่ซวนซงก็จ้องไปที่ลั่วอู๋ “เมื่อเรื่องนี้จบลง ข้าก็ยังจะฆ่าเจ้าอยู่ดี”

    

    “งั้นข้าจะรอเจ้ามาฆ่าข้าแล้วกัน”

    

    ถ้าเรื่องนี้จบลง

    

    จะอะไรก็ได้

    ในเวลานี้ เสียงของยามสั่นและร้องออกมาว่า “ฝ่าบาทกลับมาแล้ว”

    

    หลังจากได้ยินคำนี้ หลี่ซวนซงพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าก็อยู่ที่นี่มาตลอด อะไรกลับมากัน?”

    

    “เขาไม่ได้พูดถึงเจ้า”

    

    เสียงทุ้มดังมาอย่างช้า ๆ

    

    หลี่ชิฉีกมิติและก้าวออกมาอย่างสงบและมั่นคง ทรงพลังและยากจะต้านทาน ปราณมังกรที่น่ากลัวเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี

    

    “เจ้า” นัยน์ตาของหลี่ซวนซงหดตัว

    

    ทั้งราชวงศ์มังกรเร้นกายรู้สึกประหลาดใจ

    

    ลั่วอู๋ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน เขาไม่คิดว่า จักรพรรดิหลี่ชิจะกลับมาจากอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

    

    แต่ในไม่ช้าผู้คนก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

    

    เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

    

    ตอนนี้มีจักรพรรดิสองคน

    

    “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้มาเพื่อชิงบัลลังก์ในตอนนี้” หลี่ชิกล่าวเบา ๆ ว่า “ทุกเรื่องเอาไว้หลังที่ความโกลาหลของนรกมนตราสงบลงก่อน”

    

    หลี่ซวนซงพ่นลมหายใจ “คิดว่าข้ากลัวว่าเจ้าจะมาชิงบัลลังก์คืนขนาดนั้นเลยรึ?”

    

    คนสองคนยืนอยู่ด้วยกัน

    

    คนแก่และคนหนุ่ม

    

    พวกเขามีกลิ่นอายเกือบจะเหมือนกัน

    

    เพียงแค่ว่าจักรพรรดิหลี่ชิมีพลังมากกว่า

    แต่อารมณ์ของพวกเขาคล้ายกันเกินไป พวกเขามีความมั่นใจและยากจะต้านทาน และเป็นจักรพรรดิผู้ควบคุมโลกที่แสดงความเฉียบขาดและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล

    

    พวกเขาราวกับเป็นพ่อลูกกัน

    

    บรรดาขุนนางถอนหายใจในใจ ถ้าเพียงสองคนนี้เป็นพ่อลูกกันจริง ๆ

    

    “ตำแหน่งสั่งการกองทัพต้องเป็นของข้า” หลี่ซวนซงกล่าวอย่างเย็นชา

    

    หลี่ชิพยักหน้า “ข้าขอแค่หน่วยรบสยบมังกร”

    

    หน่วยรบสยบมังกรนั้นยอมรับเฉพาะผู้บัญชาการ หลิงหลงและหลงเซี่ย

    

    แต่หลี่ชิเคยเป็นจักรพรรดิมาหลายสิบปีแล้ว และเขาเป็นเพียงคนเดียวในโลกที่สามารถสั่งการหน่วยรบสยบมังกรแทนผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยได้

    “ตกลง หน่วยรบสยบมังกรจะอยู่ภายใต้คำสั่งของเจ้า” หลี่ซวนซงคิดและตกลง

    

    จักรพรรดิและองค์ชายจะต่อสู้ร่วมกัน

    

    ไม่มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นมาเป็นเวลานับหมื่นปีแล้ว

    

    แต่มันก็เกิดขึ้นในวันนี้

    

    กองทัพออกรบอย่างเข้มแข็ง ทุกคนในหน่วยรบสยบมังกรเป็นเหมือนเสือ และแรงกดดันก็เหมือนสายรุ้ง จิตวิญญาณที่น่ากลัวปรากฏบนท้องฟ้าราวกับว่ามันจะแตกออกมาเมื่อใดก็ได้

    

    พวกเขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังไปสู้ที่แนวหน้า

    

    เพราะพวกเขาคือหน่วยรบสยบมังกร กองทัพที่ทรงพลังที่สุดในโลก

    

    พวกเขาใช้อาวุธและชุดเกราะที่ดีที่สุด มีเงินเดือนสูงที่สุด และได้รับการดูแลอย่างที่ดีที่สุด ดังนั้นเมื่อเกิดวิกฤติ พวกเขาจะต้องเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา

    

    นี่คือความสำคัญของการมีอยู่ของหน่วยรบสยบมังกร

    

    หลี่ชิกำลังขี่ม้ามังกรแห่งเฉินจุนและปราณมังกรแก่นแท้หลายตัวกำลังบินอยู่บนท้องฟ้าทำให้เกิดแรงกดดันที่หาที่เปรียบมิได้ เมื่อรวมกับจิตวิญญาณที่น่ากลัวของหน่วยรบสยบมังกร มันก็เหมือนกับกองทัพที่จะทำลายทวยเทพ

    

    ”ไปกันเถอะ!” เสียงลึกของหลี่ชิก้องกังวานผ่านเมฆ

    

    ทหารของหน่วยรบสยบมังกรทั้งหมดชักดาบของพวกเขาออกมา

    

    ดาบเลือดเดือด

    

    ทุกคนมีดาบเดือดเลือดเป็นของตัวเอง

    สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือแม้แต่เล่มที่ระดับต่ำที่สุดก็ยังเลื่อนไปถึงระดับปฐพี และมันมีพลังมหาศาล

    

    ไม่มีใครรู้ว่าผู้บัญชาการหลิงหลงพาพวกเขาไปสังหารโจรและอสูรกี่ตัวเพื่อให้ได้กองทัพที่น่าตื่นตาตื่นใจเช่นนี้

    

    ดาบเลือดเดือดห้าพันเล่มชี้ขึ้นไปบนฟ้า

    

    แม้แต่ท้องฟ้าก็ถูกย้อมเป็นสีแดง

    

    ในทางกลับกัน หลี่ซวนซงที่ดูแลของกองทัพและหน่วยรบค่ายกลสังหารก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน พวกเขานำโดยหนิงเจี่ยหยู่ผู้นำหนุ่มของตระกูลหนิงและทุกคนมองมาที่เขาราวกับว่าพร้อมที่จะตาย

    

    ศึกครั้งนี้จะต้องชนะ!

    

    “ลั่วอู๋ ถึงคราวของเจ้าแล้ว” หลี่ซวนจงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

    

    ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ

    

    มีผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรสิบคนยืนอยู่ข้างเขา เสาหลักทั้งหมดของตระกูลในเมืองหลวง

    

    ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรทั้งสิบเหล่านี้ได้รับการคัดเลือกมาเป็นพิเศษ

    

    มีเพียงมาตรฐานเดียวสำหรับการคัดเลือก นั่นคือ อย่างน้อยต้องเข้าใจในแก่นแท้แห่งมิติในระดับที่รู้แจ้ง

    

    ”ขอยืมมือหน่อย” ลั่วอู๋กล่าว

    

    ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรพยักหน้า “นายท่าน โปรดเริ่มได้เลย”

    

    พวกเขารู้คร่าว ๆ ว่าพวกเขากำลังจะทำอะไร

    

    แต่พวกเขาก็ยังไม่เชื่อ

    

    มีพลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดที่สามารถขนกองทัพนับล้านออกไปได้โดยตรงหรือ?

    

    ลั่วอู๋ค่อย ๆ ปล่อยพลังแห่งมิติที่แข็งแกร่ง และในวินาทีต่อมา กระต่ายมนตราตัวใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขา แก่นแท้แห่งมิติผสานกับเขา

    

    เหล่าผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรตกตะลึง

    

    นี่คือสิ่งมีชีวิตชนิดใดกัน?

    

    ทำไมถึงมีพลังควบคุมมิติเช่นนี้

    

    ”ครอบครองมิติ!”

    

    ในขณะนั้น ดูเหมือนว่าลั่วอู๋จะกลายเป็นพระเจ้าที่ควบคุมสวรรค์และโลก นิ้วของเขาชี้ไปยังความว่างเปล่า จู่ ๆ มิติขนาดใหญ่ก็พังทลายลงและกลายเป็นช่องมิติขนาดมหึมา

    

    เหล่าผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรตกใจและยังไม่ลืมว่าจะต้องทำอะไร

    

    พวกเขารวมตัวกันรอบ ๆ ลั่วอู๋เพื่อระงับผลข้างเคียงของเขา ถ่ายเทพลังวิญญาณทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายของลั่วอู๋ และถ่ายทอดการรับรู้มิติจำนวนมาก

    

    ลั่วอู๋ขมวดคิ้วและดูย่ำแย่ มันไม่ใช่สัญญาณที่ดี

    

    แต่เขาไม่ได้หยุดมือและยังคงเปิดมิติต่อไป

    

    พลังแห่งมิติพุ่งสูงขึ้น

    

    ท้องฟ้าและโลกมืดลง เหลือเพียงแก่นแท้แห่งมิติที่ผสานกันในความว่างเปล่า

    

    ”ไปเลย” เสียงอ่อนของลั่วอู๋ดังขึ้น

    

    กองทัพก้าวออกไป กองทัพอันยิ่งใหญ่ได้พุ่งตรงไปยังช่องมิติที่สร้างโดยลั่วอู๋และหายตัวไป