ไหปีศาจ - บทที่ 1087 จากนี้จะไม่มีคนบาปอีกต่อไป

    บทที่ 1087

    จากนี้จะไม่มีคนบาปอีกต่อไป

    ผนึกคำรามอย่างรุนแรง

    เจตจำนงที่มองไม่เห็นกำลังเติบโต

    นั่นคือเจตจำนงที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ พวกเขาประสบกับช่วงเวลาที่โกลาหลและเลวร้ายที่สุด เจตจำนงที่แข็งแกร่งกว่าทองคำและหินนั้นแข็งแกร่งมากจนโลกต้องอับอาย

    ตู้ม!

    แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน

    ผนึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

    ในเวลาที่เจตจำนงของบรรพบุรุษปรากฏขึ้น ผนึกก็เริ่มผลิบานด้วยแสงสีแดงพร่างพราย ในขณะนี้ พลังของผนึกก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และรอยแยกต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ หายเป็นปกติ

    “โฮก!” มังกรราตรีทมิฬคำรามอย่างโกรธจัด

    ร่างกายของมันพันกันและฉีกขาดด้วยพลังของผนึก และค่อย ๆ สูญเสียการควบคุม

    ปีศาจนับไม่ถ้วนคำราม

    ”ทำไมกัน?”

    “มนุษย์มาจากไหน”

    ”ข้าเกลียดมัน”

    ”ข้าอุตส่าห์ออกมาได้แล้ว”

    ”ผนึกบ้าเอ๊ย”

    “สักวันหนึ่งข้าจะทำให้ดินแดนมนุษย์ชุ่มไปด้วยเลือด” วิญญาณกระหายเลือดคำรามและดิ้นรน ขนทั้งหมดของมันมีไฟนรกลุกขึ้นมา ราวกับพยายามจะหลุดพ้นจากพันธนาการของผนึก

    ความดุร้ายและวิญญาณชั่วร้าย แผ่ซ่านไปทั่วสวรรค์และโลก

    แต่พลังของผนึกนั้นจะสะกดปราณปีศาจของพวกมันอย่างไม่สนเหตุผล

    มีปีศาจบางตัวที่ไม่มีปราณปีศาจที่แข็งแกร่ง ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่พวกมันจะสามารถหลบหนีจากแรงกดดันของผนึกได้ แต่พวกมันก็ต้องเผชิญกับผู้ที่แข็งแกร่งด้วยที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

    ปราณปีศาจระหว่างสวรรค์และโลกพังทลาย ปีศาจนับไม่ถ้วนตกลงจากท้องฟ้า และตกลงไปในผนึกอีกครั้ง

    “ขอบคุณสำหรับที่เจ้าดูแลเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา ขอบคุณที่มอบสิ่งล้ำค่าที่สุดให้กับเรา ตอนนี้เป็นเวลาที่เราจะตอบแทนเจ้าแล้ว” แสงสีเลือดจากลงและเงานั้นก็กระจายเสียงอีกครั้ง

    เพียงแต่เสียงนั้นกำลังจางหายไป

    จากนั้นเงาเสมือนสีเลือดก็ถูกพลังปราณชั่วร้ายกลืนกิน และทุกสิ่งก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป

    ร่างกายของลั่วอู๋สั่นสะท้าน และหัวใจของเขาดูเหมือนจะถูกบางสิ่งเหนี่ยวรั้งไว้ เขาทุกข์ระทมจนหายใจลำบาก และดูเหมือนมีระเบิดระเบิดอยู่ในหัวของเขา

    นี่คือภาพที่เหลืออยู่ของชาวแซค

    แต่เงาที่เหลืออยู่นั้นถูกปราณปีศาจกลืนกินไปแล้ว ซึ่งบ่งบอกว่าพวกเขาถูกวิญญาณปีศาจที่โกรธจัดฉีกเป็นชิ้น ๆ

    ”ไม่!” นารุน้อยดูเหมือนจะเสียสติไป เขาล้มลงร้องไห้อยู่บนพื้น เปล่งเสียงคำรามอย่างปวดใจ “ผู้เฒ่า! ท่านป้า ท่านลุง! ไม่

    เขาร้องไห้ออกมา

    ผู้แข็งแกร่งของมนุษย์กำลังจ้องมองที่ฉากนี้

    ”พวกเขาเป็นใคร?” บางคนมองท้องฟ้าที่เงาสีเลือดค่อย ๆ กระจัดกระจายออกไป อดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้

    ”พวกเขาคือคนบาป” มีคนตอบออกมา

    ผู้แข็งแกร่งของมนุษย์ทุกคนจำได้

    ในตอนแรก เมื่อปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงปรากฏตัวในโลกและสร้างความหวาดกลัว ร่างของคนบาปก็ปรากฏขึ้นเช่นกันและพวกเขาก็ยอมจำนนต่อปรมาจารย์ปีศาจแห่ง หว่านเซียง

    ในขณะนั้นการเรียกชื่อเหล่าคนบาปได้แพร่กระจายไปจริง ๆ

    สิ่งที่บรรพบุรุษของพวกเขาทำเป็นที่รู้จักกันดี

    การทรยศต่อมนุษย์นำไปสู่การสังหารหมู่กองทัพมนุษย์และการเกือบสูญสิ้นของมนุษย์ทั้งหมด

    มันเป็นอาชญากรรมที่แย่มาก

    ดังนั้นคนบาปจึงถูกขับไล่ไปยังนรกมนตราและต้องทนทุกข์ตลอดกาล

    ปราชญ์โบราณได้ทิ้งคำกล่าวไว้ว่า ผู้การทรยศต้องถูกโยนลงแม่น้ำ ไหลตกไปยังนรกมนตรา ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันจนกว่าสวรรค์และโลกจะดับสูญ

    เราสามารถเห็นความโกรธที่มีต่อคนทรยศได้จากประโยคนี้

    ในเวลานั้นลูกหลานของคนบาปกลับไปอยู่กับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงอีกครั้ง ซึ่งทำให้ผู้คนในเผ่าพันธุ์มนุษย์เกลียดชังคนบาปมากยิ่งขึ้นไปอีก พวกเขาคิดว่าคนทรยศนั้นก็เป็นคนทรยศจริง ๆ เหมือนกับแสดงความเกลียดชัง

    แต่ตอนนี้ทุกคนเงียบ

    และคำพูดของหัวหน้าคนบาปก็ยังอยู่ในหูของทุกคน

    เผ่าพันธุ์มนุษย์จะไม่มีวันดับสูญ

    ปลุกเจตจำนงของบรรพบุรุษด้วยเลือดของคนบาป

    เป็นเรื่องน่าขันที่จะบอกว่าลูกหลานของคนบาปได้ปลุกเจตจำนงของบรรพบุรุษที่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อต่อต้านนรกมนตราด้วยเลือด แต่มันก็ไม่ได้ไร้สาระเลย

    ”เป็นคนบาปที่ช่วยเราไว้…” ใครบางคนพูดอย่างรู้สึกซับซ้อน

    “ไม่” ลั่วอู๋ลุกขึ้นยืน เขาเงียบไปนาน เขาส่ายหัวและพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า “พวกเขาเรียกว่าชาวแซค พวกเขาอาศัยอยู่ในนรกมนตรา พวกเขาเป็นมนุษย์”

    ไม่มีใครปฏิเสธ

    ต่อให้ปราชญ์จะพูดอะไรไว้ในตอนนั้น แต่ในเวลานี้ ต่อให้ปราชญ์จะฟื้นคืนชีพ พวกเขาก็ไม่สามารถทำลายความเงียบนี้ได้

    เสียงคำรามของปีศาจระหว่างสวรรค์และโลกเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆ

    ผู้แข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ล้มตัวลง

    ทั่วทั้งแผ่นดิน บรรยากาศอันน่าสลดใจคงอยู่เป็นเวลานานกว่าจะจางหาย

    ผนึกระเบิดแสงสีแดงและปีศาจนับไม่ถ้วนถูกดูดซับเข้าไป ในที่สุดเจตจำนงอันน่ากลัวจากบรรพบุรุษก็สงบลงและกลับสู่ผนึก

    ไฟสีแดงบนผนึกกะพริบ แต่ก็ไม่หยุดนิ่ง ราวกับว่ามันจะแตกได้ทุกเมื่อ

    หลี่หวู่หยวนอ้าปากค้างและยืนขึ้น “ผนึกสามารถอยู่ได้นานเพียงไม่กี่เดือน แม้ว่าจะได้รับการเสริมกำลัง แต่ก็ไม่สามารถอยู่ได้นานเกินไป สักวันหนึ่งมันจะแตกอีก”

    ”อย่างไรก็ตาม ผนึกของปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดจะคงอยู่ได้นานถึงสิบปี สงครามจะเกิดขึ้นได้เสมอ” หลี่ชิที่ร่างเต็มไปด้วยเลือดกล่าว แต่ร่างของเขายังตั้งตรงราวกับภูเขา

    ปราณปีศาจสลายไปและท้องฟ้าก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น

    รังสีของแสงแดดส่องผ่านเมฆ

    ราวกับว่ายุคหนึ่งได้ผ่านไป

    เรายังคงต้องต่อสู้

    แต่ตอนนี้เราสามารถหารือถึงสิ่งที่จะทำในอนาคตได้

    “พักผ่อนกันก่อนเถอะ มันเป็นการต่อสู้ที่หนักหน่วงมาก เราไม่ควรมากังวลอีกต่อไปแล้ว” หลี่หวู่หยวนกล่าว

    ทันทีที่คำพูดนี้ออกมามนุษย์ที่ทรงพลังจำนวนมากก็หมดสติไปทันที

    พวกเขาใช้พลังเกือบหมด

    มันเป็นการต่อสู้ในอึดใจเดียว

    และในที่สุดเราก็สามารถพักผ่อนได้แล้ว

    ทว่าบางคนก็หมดสติและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย พวกเขาดึงพลังออกมามากเกินไปจนไม่สามารถฟื้นคืนได้และเสียชีวิต

    แต่ตอนนี้ ลั่วอู๋ยืนขึ้นและมองไปที่ผนึกสีแดง

    “เป็นอะไรไป เจ้าก็ควรจะพักผ่อนได้แล้ว” หลี่หวู่หยวนกล่าว

    สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ลั่วอู๋

    ลั่วอู๋ถึงขีดจำกัดแล้ว แต่เขาไม่เต็มใจที่จะพักผ่อน

    “ข้ามีเรื่องสำคัญอีกอย่างที่ต้องทำ” ลั่วอู๋บินขึ้นอย่าง ช้า ๆ

    มีคนอยากจะห้ามเขา แต่ถูกหลี่หยินหยุดไว้ นางพูดเบา ๆ ว่า “อย่าหยุดนายน้อยเลย ถ้าบางอย่างนั้นเขาไม่ได้ทำ นายน้อยก็จะไม่ยอมพักผ่อนโดยเด็ดขาด”

    ผู้คนไม่เข้าใจ

    ลั่วอู๋บินตรงไปที่ผนึก เขาลอยอยู่ในอากาศ มองดูแสงสีแดงและความว่างเปล่า แล้วบ่นว่า “รางวัลนี้หนักเกินกว่าที่ข้าจะรับไว้ได้ ตอนนี้ให้ได้ทำสิ่งสุดท้ายให้เจ้าเถอะ”

    อาทิตย์อัสดง พระจันทร์เต็มดวงเริ่มจางหายไป

    ”พระอาทิตย์กับพระจันทร์กลับด้าน”

    ลั่วอู๋โบกมือเพื่อปล่อยต้าหวงออกมา

    ต้าหวงสัมผัสได้ถึงเจตจำนงของลั่วอู๋ ดังนั้นมันจึงคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างกายของมันขยายขึ้นเป็นพัน ๆ เท่า กลายเป็นสุนัขยักษ์ ซ่อนตัวอยู่ในความมืด และอ้าปากของมัน

    มีหลุมดำขนาดใหญ่ระหว่างสวรรค์และโลก

    พลังวิญญาณบาง ๆ และไร้รูปร่างซึ่งมาจากสงครามหลั่งไหลมาอย่างบ้าคลั่ง ถูกหลุมดำกลืนหายไป ราวกับสวรรค์และโลกเหือดแห้ง

    หลุมดำที่น่าสยดสยองยังกลืนแสงแดดและท้องฟ้าก็มืดลงอีกครั้ง

    ผู้คนทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ต่างตกตะลึง

    เพราะพวกเขาแค่เห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่อ้าปาก แล้วดวงอาทิตย์ก็หายไป ราวกับว่าดวงอาทิตย์ทั้งดวงถูกกลืนหายไปและไม่มีอยู่อีกต่อไป

    เหมือนมันกินดวงอาทิตย์เข้าไป

    “ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์กลับด้าน สวรรค์และโลกก็ดับไป และแม่น้ำก็ไหลย้อนกลับ ข้า ลั่วอู๋ ขอสาบานกับบรรพบุรุษของเผ่าพันธุ์มนุษย์ว่านรกมนตราจะต้องพังทลายและหายไปจากสวรรค์กับโลก วันนี้ข้ากล้าบอกได้ว่าบาปของคนบาปได้รับการไถ่โทษแล้ว”

    “จากนี้จะไม่มีคนบาปอีกต่อไป มีแต่ชาวแซค”

    เสียงกังวานไปทั่วโลก

    ดังอยู่เป็นเวลานาน