ไหปีศาจ - บทที่ 1089 เทพผู้พิทักษ์ไม่มีวันเหนื่อย
บทที่ 1089
เทพผู้พิทักษ์ไม่มีวันเหนื่อย
“ท่านเทพผู้พิทักษ์!”
ทั้งสี่คนประหลาดใจ
เฮาส่ายหัวเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไรมาก
เวลามีค่าเกินไป
เขามองไปที่หลงเซี่ย “ดูเหมือนเจ้าจะมั่นใจน้อยลงนะ”
หลงเซี่ยตกตะลึงและร่องรอยของความขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “ได้โปรดชี้แนะข้าด้วย ข้ายึดมั่นในจิตใจที่ไร้เทียมทานของข้าบนเส้นทางสายนี้เสมอ แต่การต่อสู้กับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงทำให้ข้าสงสัยในตัวเอง”
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
คนอย่างหลงเซี่ยสงสัยในตัวเอง?
นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยคิด
“ยึดครองสวรรค์เป็นทักษะที่ทรงพลังที่สุดของศิลปะการต่อสู้แบบโบราณ เมื่อสำเร็จแล้ว มันจะไร้เทียมทานในหมู่ทักษะระดับเดียวกัน” เฮาพูดช้า ๆ ว่า “ท้ายที่สุดแล้ว ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็อยู่ในระดับจักรพรรดิ”
“ก็แค่จักรพรรดิเทียม ตามคำอธิบายของกงฟา ตอนนี้ข้าน่าจะมีพลังของเทพสงครามได้แล้ว” หลงเซี่ยถอนหายใจ
เขาเป็นเพียงกึ่งจักรพรรดิ
แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแค่จักรพรรดิเทียม แต่เขาก็ยังไขว้เขว
ตามมาตรฐานของโลก เป็นธรรมดาที่เขาจะสู้ไม่ได้
แต่หลงเซี่ยก็มีคำถามกับตัวเองเพราะเหตุนี้
เป็นเรื่องยากมากที่จะฝึกฝนทักษะการยึดครองสวรรค์ แต่หลงเซี่ยก็แทบไม่เคยล้มเหลว มีเฉพาะตอนที่เขาต่อสู้กับผู้บัญชาการหลิงหลงในตอนแรก เขาออมมือซึ่งนำไปสู่การทำลายร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่
เป็นเรื่องปกติที่หลงเซี่ยจะมีความคิดนี้
เฮากล่าวอย่างสงบว่า “ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงนั้นไม่ธรรมดา ข้ามีโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะยืมพลังแห่งโชคชะตา แต่ข้าก็ยังเลือกที่จะฆ่าเขาก่อนแทนที่จะเป็นมังกรมนตราโบราณ ซึ่งนั่นมันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว”
หลงเซี่ยตกตะลึงเล็กน้อย
“ไม่ใช่เพียงเพราะเขาหักหลังมนุษย์ แต่เป็นเพราะพลังมนตราของเขาเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่เกินไป เขาสามารถยืมทักษะทุกประเภทและใช้มันได้”
“ในความคิดของข้า ระดับภัยคุกคามของเขายิ่งใหญ่กว่ามังกรมนตราโบราณเสียอีก”
“ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงก็ทรงพลังเช่นกัน อย่าดูถูกเขา แม้แต่ระดับจักรพรรดิที่แท้จริงก็ยังไม่สามารถเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดาย”
“ที่เจ้าสู้เขาไม่ได้นั้นไม่ใช่เพราะเจ้าอ่อนแอ”
หลงเซี่ยดูผ่อนคลายเล็กน้อย
ปรากฏว่าเป็นเช่นนั้นเอง
“เจ้าคืออัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้โบราณที่มีพรสวรรค์ที่สุดในยุคของการฝึกฝนพลังวิญญาณ เจ้าควรจะไร้เทียมทาน และเจ้าต้องอยู่ยงคงกระพัน” เฮาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ราวกับว่าเขาหมายถึงอะไรบางอย่าง
ราวกับว่าพันธนาการในหัวใจของหลงเซี่ยหายไป เขากล่าวด้วยความเคารพ “ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะของท่าน”
เฮาพยักหน้า
เขามองไปที่ผู้บัญชาการหลิงหลงอีกครั้ง “เจ้าถูกรบกวนโดยวิญญาณพยัคฆ์ขาวหรือ?”
”ก็ประมาณนั้น” ดูเหมือนว่าผู้บัญชาการหลิงหลงจะเข้าใจอะไร คำตอบนั้นเรียบง่ายมากนางไม่คิดจะปกปิดมัน
“อันที่จริง วิธีที่ดีที่สุดคือการลอกวิญญาณของพยัคฆ์ขาวออกไป แต่เจ้าถูกพัวพันกับมันมานานเกินไป มันเป็นไปไม่ได้ที่จะตัดอำนาจของพยัคฆ์ขาวออกอย่างสมบูรณ์”
ตราบใดที่มีพลังอยู่เพียงเล็กน้อย ก็ยากที่จะกำจัดมันออกไปได้
“แล้วข้าต้องทำอย่างไร?” ผู้บัญชาการหลิงหลงถาม
เฮากล่าวว่า “ในเมื่อไม่สามารถลบไปได้อย่างสมบูรณ์ ก็ให้เลือกการรวมเป็นหนึ่งแทน”
”แต่ข้าหลอมรวมกับมันแล้ว”
“ไม่ เจ้ายังแค่รวมพลังของพยัคฆ์ขาวในฐานะมนุษย์”
นัยน์ของผู้บัญชาการหลิงหลงสั่น “ท่านหมายความว่า…”
“ข้าไม่แน่ใจว่าทางนี้จะได้ผลหรือไม่ แต่บางทีเจ้าอาจต้องลองเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นพยัคฆ์ขาวก็ได้” เฮากล่าว
ผู้บัญชาการหลิงหลงตกอยู่ในความเงียบ
นี่เป็นเส้นทางที่ไม่เคยมีมาก่อน
เฮาทำเพียงแค่ให้คำแนะนำในตอนนี้ และเขาก็เพิกเฉยต่อทุกสิ่งทุกอย่าง
จากนั้นเขาก็มองไปที่เล่ยเซิ้น
”ขอคารวะท่านเจ้าสำนัก” เล่ยเซิ้นกล่าวด้วยความเคารพ
ในสี่คนนี้ เขามีความเคารพต่อเฮามากที่สุด
เพราะเขาเองก็เป็นคนของสำนักเฉียนหลง และสามารถไต่เต้าจนมาถึงระดับปัจจุบันได้ เขาก็ยังต้องการคำแนะนำของเฮาในตอนแรก
“เจ้าไม่เด็ดเดี่ยวพอ เจ้าจึงไม่สามารถเป็นจักรพรรดิได้” เฮาแสดงความคิดเห็น
”ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร”
เล่ยเซิ้นถอนหายใจ
เขาไม่เคยเป็นคนที่โดดเด่น แต่ค่อย ๆ ไต่มาจนถึงระดับปัจจุบัน เขาได้รับคำแนะนำและอิทธิพลจากผู้คนมากมาย
ดังนั้นเขาไม่คิดว่าเขาจะเป็นจักรพรรดิได้
”ก็มีวิธีที่สุดโต่งอยู่” เฮากล่าว
”ขอคำชี้แนะด้วย”
”เจ้าต้องตัดความทรงจำทั้งหมดและค้นหาโอกาสจากความสับสนและความไม่รู้”
เล่ยเซิ้นตกใจ
เฮาพูดอย่างใจเย็น “บางทีการเป็นจักรพรรดิเทียมก็เป็นทางเลือกหนึ่งด้วย”
เล่ยเซิ้นยังคิดอยู่ลึก ๆ
ในที่สุดเฮาก็มองไปที่ผู้อาวุโสของตระกูลเจียง
“ข้าอยู่มาหลายพันปีแล้ว และข้าไม่คิดเจ้าจะยังไม่บรรลุขั้นจักรพรรดิ” ผู้อาวุโสของตระกูลเจียงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านนักบุญผู้อุปถัมภ์ไม่ต้องทำร้ายชายชราคนนี้หรอก”
เขาเป็นคนที่ผ่อนคลายที่สุดในการเผชิญหน้ากับเฮา
เป็นเพราะเขาอยู่นานเกินไป มีประสบการณ์มากเกินไป
เขากลายเป็นผู้มีชื่อเสียงก่อนเฮาเสียอีก
แต่ก็เพราะเขามีอายุยืนยาวเกินไป พลังปราณและเลือดลมของเขาก็แห้งเหือด ทุกฝ่ายต่างตัดสินแล้วว่าเขาไม่สามารถก้าวข้ามระดับของตัวเองได้ และไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เป็นจักรพรรดิเทียม
เฮาครุ่นคิด “ถึงจะยาก ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาส อย่าล้มแล้วไม่ยอมลุก เจ้าต้องล้มแล้วยืนหยัด”
บรรพบุรุษของเจียงพยักหน้า “มีเหตุผล”
สั่งสอนและชี้นำ
นี่คือจุดประสงค์ของเฮา
อนาคตหลังจากนี้ขึ้นอยู่กับพวกเขาทั้งหมด
ด้วยคำพูดเหล่านี้ เฮาจึงหันหลังและจากไปพร้อมลั่วอู๋
ลั่วอู๋ต้องการถามเจ้าสำนักว่าทำไมเขาถึงพาตัวเองมากับเขา แต่เขากังวลว่าเขาจะรบกวนเจ้าสำนัก เขาจึงไม่กล้าพูด
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงวัง
ไม่มีใครเห็นพวกเขา
มีเพียงชายชราผมหงอกนั่งไขว่ห้างที่อยู่บนยอดของเมืองหลวงเท่านั้น ราวกับรออะไรบางอย่าง
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ
เขาคือซวนชิงหยู่
ตอนนี้ซวนชิงหยูแตกต่างจากปกติ ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นและแก่ แม้ว่าเขาจะยังไม่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่เขาก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้า
แต่นัยน์ตาคู่นั้นยังคงนิ่ง เต็มไปด้วยความสงบนิ่ง
”เจ้ากลับมาแล้ว” ซวนชิงหยู่พูดช้า ๆ
เสียงนั่นผันผวนราวกับว่าผ่านโลกมานับพัน
เฮามองไปที่ซวนชิงหยู่ “ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้า หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากเจ้า ข้าก็ไม่สามารถฆ่าปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงและผนึกพวกมันได้”
“เจ้ากำลังจะตาย ยังจะขอบคุณข้าที่ยอมตายแค่ครึ่งเดียวหรือ?” ซวนชิงหยู่ยิ้ม
”แต่เจ้าทำให้รู้สึกว่ามันคุ้มค่าอยู่เสมอนี่”
พวกเขาเป็นเหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่เจอกันนาน
ลั่วอู๋จำได้ว่าซวนชิงหยู่และเจ้าสำนักแข็งแกร่ง แม้กระทั่งเป็นคู่ปรับในเวลาเดียวกัน แต่ต่อมาประธานสำนักได้กลายเป็นจักรพรรดิ ในขณะที่ซวนชิงหยู่เงียบหายไป
“ไม่คิดว่าเจ้าจะมาไกลขนาดนี้” เฮากล่าว
“แต่ยังไงก็ยังเป็นทางตันอยู่ดี” ซวนชิงหยู่ถอนหายใจ
“บางทีเจ้าก็หยิ่งเกินไป ถ้าเจ้าไม่เลือกโชคชะตาตั้งแต่แรก บางทีตอนนี้เจ้าอาจจะเป็นจักรพรรดิไปแล้วก็ได้”
”แต่ถ้าชนะไม่ได้ก็ไร้ความหมาย” ซวนชิงหยู่ส่ายหัวของเขา
เมื่อพวกเขาพูดถึงเรื่องนี้พวกเขาก็เงียบ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฮาก็พูดว่า “เจ้าเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน?”
”นานพอจะลงมือได้อีกครั้ง”
เฮายิ้มอย่างพอใจ “ดีมาก”
ดังนั้นเฮาจึงจากไปอีกครั้ง เขากลับไปที่สำนักเฉียนหลง เดินไปทุกมุม รู้สึกถึงความมีชีวิตชีวาของต้นไม้ทุกต้น
เขาไปที่อาณาจักรภูเขาแห้งแล้งอีกครั้งและหยุดอยู่ครู่หนึ่งที่หน้าเผ่าเทียนหวู่
จากนั้นเขาก็ไปที่เป่ยไห่และไปพบกับคุนด้วยตัวเอง
ในที่สุด เขาก็ไปยังอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง และทิ้งจดหมายไว้
เขาไปทุกซอกทุกมุมของแผ่นดินใหญ่ แต่อยู่ได้ไม่นาน และร่างของเขาก็จางลงเรื่อย ๆ ลั่วอู๋ตามเขาไป ราวกับว่าเขาได้ลิ้มรสความสุขและความเศร้าโศกทั้งหมดของโลก และหัวใจของเขาก็รู้สึกไร้ขอบเขต
ในที่สุดเฮาก็มองไปที่ลั่วอู๋
“รู้ไหมทำไมข้าถึงพาเจ้ามาด้วยตลอดทาง” เฮาถาม
ลั่วอู๋ส่ายหัว “ข้าไม่รู้”
“เพื่อต่อต้านนรกมนตรานั้น จะขาดเจ้าไปไม่ได้”
ลั่วอู๋รู้สึกประหม่าเล็กน้อย
เขาไม่รู้ว่าเขาสำคัญมากในความคิดของเจ้าสำนัก
”ผู้บัญชาการหลิงหลง หลงเซี่ย ซวนชิงหยู่ พวกเขาสามารถต่อสู้กับปรมาจารย์ปีศาจได้หนึ่งหรือสองตน แต่เจ้านั้นต่างกัน ความสามารถของเจ้าเพียงพอที่จะล้มล้างสงครามทั้งหมด” เฮาพูดอย่างช้า ๆ “และยังมีภูติไหที่เจ้าต้องจัดการ”
ลั่วอู๋รู้สึกสับสนเล็กน้อย
“เจ้าและคนรอบข้างกำลังเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่รู้ตัว”
”ยุคนี้จะผ่านไป”
”ยุคหน้าจะเปิดม่านขึ้นและไม่มีใครหยุดมันได้”
เฮามองลั่วอู๋อย่างเงียบ ๆ “สัญญากับข้าว่าจะทำให้มนุษย์ต้องรอดต่อไปได้”
ลั่วอู๋ตกใจมาก
เพราะเจ้าสำนักไม่ได้พูดถึงการเอาชนะนรกมนตรา
แสดงว่าเจ้าสำนักเองก็ไม่แน่ใจ
ลั่วอู๋พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าสัญญา”
เฮาแสดงรอยยิ้มอย่างมีความสุข
เมื่อมองลงไปที่พื้นโลก ร่างกายของเขาค่อย ๆ มืดลงและเกือบจะละลายไปกับแสงและเงา เมื่อมองดูผู้คนที่กำลังงานยุ่งอยู่ไกล ๆ เพื่อสร้างบ้านขึ้นใหม่ เฮาก็ยกปากขึ้นเล็กน้อย
”ท่านเจ้าสำนัก”
”มีอะไรรึ?”
“ท่านเหนื่อยไหมหลังจากหลายปีมานี้”
นับตั้งแต่เขามีชื่อเสียงในฐานะชายหนุ่ม เขาได้ต่อสู้กับนรกมนตราและทำงานอย่างหนัก เขาแบ่งร่างแยกวิญญาณดูแลเสาผนึกมนตรา ก่อตั้งสำนักเฉียนหลงและเดินทางไปต่างมิติเพื่อตามหากิเลน
ราวกับว่าเขาไม่เคยได้พักผ่อน
เฮาไม่ตอบทันทีราวกับคิดไว้แล้วว่า “เทพผู้พิทักษ์นั้นไม่มีวันเหนื่อย”
ลั่วอู๋เข้าใจความหมายของคำเหล่านั้นและก้มหัวลงด้วยความเคารพ “ท่านเจ้าสำนัก ขอบคุณที่เหนื่อยยาก”
เฮายิ้มอย่างมีความสุขแล้วสลายไป
ตัวตนทั้งหมดของเขาสลายไปเป็นผงธุลี
Comments for chapter "บทที่ 1089 เทพผู้พิทักษ์ไม่มีวันเหนื่อย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
