ไหปีศาจ - บทที่ 1097 แก่นแท้แห่งกาลเวลา

    บทที่ 1097

    แก่นแท้แห่งกาลเวลา

    

    เวลาไม่มีความหมาย

    

    มันเหมือนสถานที่แห่งนิรันดร์

    

    ไม่มีอะไรจะดับสูญลง เพราะไม่มีอะไรมีอยู่จริง

    

    ลั่วอู๋นั่งหลับตาราวกับว่าเขากำลังหลับอยู่

    

    เวลาผ่านไปทีละน้อย

    

    แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

    

    มันเงียบสนิท

    

    บางทีสถานที่ที่เหมือนไม่ใช่ความจริงแห่งนี้อาจเป็นที่ที่ดีที่สุดที่จะเข้าใจแก่นแท้แห่งเวทมนตร์

    

    ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ลั่วอู๋ถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

    

    ดวงตาของเขาเป็นสีม่วง ราวกับความฝัน และลึกราวกับโลกที่ว่างเปล่า หากมีใครจ้องตาเขาอย่างละเอียด จะเห็นภาพลวงตาที่จะถูกดูดคนทั้งตัวเข้าไป

    

    น่าเสียดายที่ไม่มีใครอื่น

    

    จึงไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลั่วอู๋

    

    มันง่ายมาก เขาได้ควบคุมแก่นแท้เวทมนตร์อย่างสมบูรณ์

    

    สภาพแวดล้อมปัจจุบันได้เป็นปุ๋ยที่ดีที่สุดสำหรับการทำความเข้าใจสำหรับเขา

    

    เขาทำความเข้าใจอยู่นานแค่ไหน?

    ลั่วอู๋ไม่รู้เลย อาจจะห้าปี อาจจะสิบปี หรือมากกว่านั้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีเวลาผ่านไปจริง ๆ ไม่ต้องนอน ไม่มีกิน ไม่มีรอยขีดข่วน

    

    ตอนนี้เขาสามารถทำให้คู่ต่อสู้ระดับเดียวกันเห็นฝันร้ายได้ เห็นเขาเป็นเหมือนความตาย

    

    “ภูติไห เจ้าตายแล้วหรือ?” ลั่วอู๋ตะโกน

    

    ภูติไหเปิดตาและเหลือบมองลั่วอู๋

    

    เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่แปลกใจ

    

    คนส่วนใหญ่หากต้องอยู่แบบนี้ก็จะต้องเสียสติในไม่ช้า

    

    น้อยคนนักที่จะอยู่ในโลกที่ว่างเปล่าเช่นนี้ได้

    

    แนวทางของลั่วอู๋นั้นเรียบง่าย

    

    เขาใช้ชีวิตในจินตนาการ!

    ใช้แก่นแท้เวทมนตร์เพื่อสร้างดินแดนแห่งความฝันที่แท้จริงในสมอง ทุกสิ่งในดินแดนแห่งความฝันนั้นเหมือนจริงและมีทุกสิ่ง ยิ่งมีจินตนาการมากเท่าไหร่ ดินแดนแห่งความฝันก็จะยิ่งน่าสนใจมากขึ้นเท่านั้น

    

    จินตนาการมาจากความรู้ความเข้าใจ และลั่วอู๋ได้ประสบกับโลกที่เจริญรุ่งเรืองแล้ว

    

    ดังนั้นเขาจึงสร้างดินแดนแห่งความฝันที่กว้างใหญ่ไพศาล ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะเหนื่อยกับมัน

    

    เมื่อใดก็ตามที่เขาเบื่อที่จะเข้าใจแก่นแท้ เขาจะเข้าสู่ภาพลวงตาที่ตนเองสร้างและพักผ่อน

    

    วิญญาณจะพังทลายได้อย่างไร

    

    เมื่อเห็นภูติไหลืมตา วิญญาณของลั่วอู๋ก็สั่นสะท้านและดวงตาของเขาเป็นสีม่วง “มองตาข้า”

    

    ในขณะนี้ เขาเปิดใช้เขตแดนเวทมนตร์

    ด้วยแก่นแท้เวทมนตร์ระดับฝ่ามือ ลั่วอู๋ก็มีความมั่นใจว่าสามารถลากจักรพรรดิมาสู่ภาพมายาได้ ตราบใดที่เขาไปถึงภาพลวงตาได้ เขาก็จะปิดฉาก

    

    แต่ภูติไหไม่ขยับเลย เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของลั่วอู๋ เขาก็พูดออกมาสั้น “เจ้าโง่”

    

    ทักษะดังกล่าวไม่ได้ผลกับเขา

    

    ภูติไหยังคงหลับตาต่อไป

    

    เขายังคงรอ

    

    รอให้มันจบลง

    

    ลั่วอู๋กัดฟัน ไม่เป็นอะไรเลยรึ?

    

    เมื่อเขาอารมณ์เสีย ลั่วอู๋ก็กลับไปยังดินแดนแห่งความฝันที่เขาสร้างขึ้น

    นี่คือมหานครที่เจริญรุ่งเรือง มีการจราจรจำนวนมากนอกหน้าต่าง มีการสร้างอาคารสูงในระยะไกล และนกกระเรียนขนาดใหญ่ก็ส่งเสียงครวญคราง ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกไม่คุ้นเคยและแปลกตา

    

    ห้องพักเงียบสงบด้วยผนังสีขาวราวหิมะ เตียงนุ่มสบายและเครื่องทรงสี่เหลี่ยมที่ส่องแสงสีฟ้า

    

    “ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะก็นะ”

    

    ลั่วอู๋รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

    

    เขาขอให้เขานอนหลับฝันดี

    

    เขานอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ รู้สึกสบายและผ่อนคลาย

    

    ความง่วงนอนท่วมท้นในใจเขา

    

    แต่ในขณะที่เขาจะหลับตา ใบหน้าที่คุ้นเคยสองสามหน้าก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา หลี่หยินที่รอการกลับมาของเขา เจียโรที่มีชีวิตชีวาและน่ารัก ฉูจงฉวนที่จริงจังและน่าประหลาดใจบ่อยครั้ง และหยู่เฮาเทพสงคราม

    

    ไม่มีทาง!

    

    เขานอนไม่ได้

    

    ลั่วอู๋ตื่นขึ้นอย่างมีไฟ

    

    เขาหลุดพ้นจากภาพลวงตา

    

    เขาไม่คิดเลยว่าเขาเกือบจะติดอยู่ในดินแดนแห่งความฝันของเขาเองและจมลงไป

    

    ดูเหมือนว่าภาพลวงตาจะไม่ได้ผล

    

    มันอันตรายเกินไป

    

    มันเกือบเล่นงานเขาตายเอง

    ภูติไหดูเหมือนจะคิดว่าจะเป็นแบบนี้มานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลเลย เขาไม่ได้ลืมตาเพื่อมองลั่วอู๋

    

    ”ไม่มีทาง” ลั่วอู๋กัดฟัน “ต้องทำอะไรสักอย่าง”

    

    เขาจ้องไปที่มิติว่างเปล่าตรงหน้าเขา

    

    มันเกิดขึ้นในสมอง

    

    ตอนนี้สิ่งที่สามารถทำได้ไม่ใช่แค่การรับรู้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการจำแนกด้วย

    

    แต่แก่นแท้ไม่ได้หมายความว่าเขาสามารถเข้าใจได้ด้วยความรู้สึก

    

    พลังแห่งความเข้าใจนั้นเกินจริงเหมือนกับของฉูจงฉวนและเพื่อให้เข้าใจแก่นแท้ของธาตุทั้งห้า เขาต้องไปที่จุดสูงสุดของพลังวิญญาณ ไม่ต้องพูดถึงลั่วอู๋เลย

    

    มันยากที่จะเริ่มต้น

    ”ไม่มีแก่นแท้ใดที่เหมาะสมที่จะเข้าใจสถานที่เช่นนี้เลย” ลั่วอู๋จมอยู่กับความคิด

    

    ในเวลานี้ หัวใจของเขาก็ตกตะลึงในทันใด

    

    เขาคิดถึงความเป็นไปได้

    

    แก่นแท้แห่งเวลา

    

    นั่นคือแก่นแท้ที่มีอยู่ในตำนาน ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ควบคุมเวลาได้ แม้ว่าจะมีสักตัวก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ควบคุมได้อย่างผิวเผินเท่านั้น

    

    มันเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่าแก่นแท้แห่งโชคชะตา

    

    ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะมองภูติไห

    

    เมื่อก่อนอาจจะไม่ใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่

    

    เขาสามารถสร้างรอยแยกเวลานี้ได้ บางทีภูติไหอาจเชี่ยวชาญส่วนหนึ่งของแก่นแท้แห่งกาลเวลา

    

    มันเป็นความคิดที่กล้าหาญ

    

    ลั่วอู๋ให้กำเนิดแนวคิดที่ว่า “ข้าเหนือกว่าความสามารถของข้าจริง ๆ” อย่างอธิบายไม่ถูก

    

    แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าอันสงบนิ่งของภูติไหแล้ว ลั่วอู๋ก็มั่นคงมากขึ้น

    

    การเข้าใจแก่นแท้แห่งกาลเวลาน่าจะทำให้หนีพ้นจากที่นี่ได้

    

    เขาไม่ต้องการที่จะพูดเกี่ยวกับมัน ลงมือทำมันเลยดีกว่า!

    

    ลั่วอู๋ทำเพียงจ้องไปที่จักรวาลลึกลับนิรันดร์ แม่น้ำแห่งดวงดาวอันกว้างใหญ่ และตกลงไปในความเข้าใจอันยาวนาน

    แก่นแท้แห่งเวลาแม้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นก็ถือว่าเป็นไปไม่ได้

    

    สิบปี?

    

    ยี่สิบปี?

    

    ร้อยปี?

    

    ลั่วอู๋มองผ่านช่องว่างด้านหน้าของเขา และไม่รู้สึกถึงแก่นแท้แห่งเวลาแม้แต่น้อย

    

    เหนื่อยก็พัก

    

    หากไม่ใช่ที่นี่ร่างกายของเขาคงเน่าเสียไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

    

    ความมุ่งมั่นสนับสนุนเจตจำนงของเขาและไม่เสียสมาธิ

    

    เขาเข้าและออกจากสภาวะไร้ตัวตน ออกมาแล้วก็เข้าไปอีก แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้า

    

    เวลาไม่มีความหมาย

    

    แต่ลั่วอู๋สัมผัสได้ถึงความผันผวนภายในและความชราภาพของเขาแล้ว

    

    เขาหดหู่มาก

    

    ”เจ้ากล้าที่จะเข้าใจแก่นแท้แห่งเวลารึ?” ในขณะนั้นเองก็มีเสียงเบา ๆ ที่เยาะเย้ยถากถางมาแต่ไกล

    

    ลั่วอู๋ตื่นขึ้นมาจากความเงียบ

    

    เขารู้สึกราวกับว่าเขาถูกฝังอยู่นับพันปี ทั้งแก่ หนัก และเสื่อมโทรม

    

    เกือบลืมไปเลยว่าใครอยู่ตรงหน้า

    ”แก่นแท้แห่งเวลานั่นอยู่เหนือการควบคุม” ภูติไหกล่าวว่า “ยังไงเจ้าก็ต้องล้มเหลว”

    

    ลั่วอู๋เงียบอยู่นาน “ถ้ามันเปล่าประโยชน์ก็เปล่าประโยชน์ไป อย่างน้อยก็มีสิ่งหนึ่งที่ข้าทำได้ซึ่งนั่นจะไม่เสียเปล่า นั่นคือแค่รั้งเจ้าไว้ก็พอ”

    

    ในความเห็นของเขาภูติไหนั้นจัดการยากกว่าปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าเสียอีก

    

    “เวลานี้คงที่ ไม่ว่าเจ้าจะรั้งข้านานแค่ไหน เวลาที่ข้าจะจากมาและเวลาเมื่อข้ากลับไปนั้นห่างกันเพียงครู่เดียว” ภูติไหกล่าว

    

    หัวใจของลั่วอู๋จมลง

    

    เป็นเช่นนั้นเอง

    

    งั้นทั้งหมดนี้ก็สูญเปล่า

    “เจ้าควรจะเหนื่อยมากแล้ว ยอมเสียเถอะ” เสียงภูติไหก็เหมือนกับเสียงของธรรมชาติในมิตินี้ที่ซึ่งไม่มีสิ่งใดเลย

    

    คำสั้น ๆ นี้ทำให้ลั่วอู๋รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

    

    อารมณ์นี้มันผิดปกติมาก

    

    แต่เขาก็ค่อย ๆ ควบคุมความคิดของตัวเองไม่ได้

    

    ทำไมเราไม่ปล่อยวางสักที

    

    ปล่อยไปเถอะ

    

    อย่าฝืนเลย มันเหนื่อยเกินไป

    

    เหนื่อยเกินไปแล้ว

    

    คงดีกว่าที่จะจมดิ่งลงไปในจินตนาการของตัวเอง ที่ซึ่งมีทุกอย่าง

    รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลั่วอู๋ราวกับว่าเขาผล็อยหลับไป

    

    ภูติไหรู้สึกโล่งใจในทันใด แต่เขาไม่รู้สึกผ่อนคลายนานก่อนที่เขาจะเห็นลั่วอู๋ลืมตาขึ้นและจ้องมองตัวเองในทันใด

    

    ลั่วอู๋บังคับตัวเองให้ร่าเริงและระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เจ้าเป็นฝ่ายเริ่มพูดกับข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าพูดแล้ว”

    

    ”แล้วไง?” ภูติไหไม่แยแส

    

    “หมายความว่าเจ้ากลัวไง” ร่างกายของลั่วอู๋สั่นเล็กน้อย และความบ้าคลั่งเล็กน้อยก็เข้ามาในดวงตาของเขา “เจ้ากลัว เจ้ากลัวว่าข้าจะลากเจ้าไปสู่ความตาย”

    

    ”ไร้สาระ”

    

    เมื่อเผชิญกับความรังเกียจของผู้เป็นภูติไห ดูเหมือนว่าลั่วอู๋จะฟื้นขึ้นมาในทันใด

    

    เขายังคงจ้องไปที่อวกาศและเข้าใจแก่นแท้แห่งเวลา

    

    แค่ฝืนต่อไปก็เป็นเรื่องใหญ่มากแล้ว

    

    แต่เขาเห็นความหวังริบหรี่ที่จะลากภูติไหไปสู่ความตายได้