ไหปีศาจ - บทที่ 1098 ไม่มีวันยอมแพ้

    บทที่ 1098

    ไม่มีวันยอมแพ้

    

    เวลาผ่านไปอย่างไม่อาจรู้ได้

    

    ลั่วอู๋หลับตาราวกับว่ากำลังหลับ

    

    หนึ่งความคิดดูเหมือนจะเป็นเวลานับร้อยปี

    

    เงียบสงัดและเยือกเย็น

    

    ในมิติเล็ก ๆ แห่งนี้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว มีเพียงเสียงหายใจที่แผ่วเบาของลั่วอู๋เป็นครั้งคราวเท่านั้น

    

    ภูติไหไม่ได้กังวลในตอนแรก

    

    เขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมนี้มาเป็นเวลานานแล้ว

    ล่องลอยไปในความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด รอคอยอยู่ในสถานที่เปลี่ยวเหงานี้

    

    สิบปี ร้อยปี พันปี ก็เหมือนกันสำหรับเขา

    

    เขามีร่างกายอมตะ

    

    แต่ตอนนี้เขารู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ไม่ได้หลับตาอีกต่อไป แต่จ้องมองที่ใบหน้าของลั่วอู๋อย่างเงียบ ๆ เป็นบางครั้ง ดูเหมือนจะมีความคิดบางอย่างอยู่ในหัวใจของเขา

    

    จู่ ๆ สถานการณ์กลับหัวกลับหาง

    

    ตรงกันข้าม ลั่วอู๋เป็นเหมือนชายผู้ไม่มีความกลัว

    

    รู้ชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้ที่ลั่วอู๋จะประสบความสำเร็จ แก่นแท้แห่งเวลานั้นไม่สามารถควบคุมโดยสิ่งมีชีวิตได้ เช่นเดียวกับโชคชะตา มันเป็นเรื่องเพ้อฝัน มีเพียงแก่นแท้แห่งสวรรค์และโลกเท่านั้นที่สามารถมีอำนาจสูงสุด

    

    ลั่วอู๋ค่อย ๆ ลืมเวลาไป

    

    ความฟุ้งซ่านทั้งหมดถูกลืม

    

    ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากำลังค่อย ๆ ฟื้นตัวในตอนนี้

    

    แต่เขาไม่สนใจ

    

    เขายังเงียบอยู่ในโลกของเขาเอง

    

    เวลา เขากำลังสัมผัสกาลเวลา

    

    หนึ่งวัน หนึ่งชั่วโมง หนึ่งนาที หนึ่งวินาที

    

    ความหยุดนิ่งของเวลานั้นชัดเจนมาก

    

    เพราะนี่คือรอยแยกของเวลา ไม่มีการไหลผ่านตามเวลาจริง

    

    ฟู่

    ฟู่

    

    เสียงหายใจออกของลั่วอู๋ดังขึ้นผ่านจิตสำนึกให้เขารู้สึกสบายใจ

    

    อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าเขายังมีชีวิตอยู่

    

    ด้วยวิธีนี้จิตสำนึกของเขาจะไม่สลายและตายไปในเวลาอันสั้น

    

    ตราบใดที่เขายังมีโอกาส

    

    แม้โอกาสจะน้อย แต่ก็เป็นโอกาส

    

    ในจิตสำนึก ไม่มีอะไรเลยนอกจากความคิดของลั่วอู๋ เป็นเพราะลั่วอู๋ยังคงคิดว่าเขารู้สึกว่าเขายังมีชีวิตอยู่

    

    เขาไม่รู้ว่ามันใช้เวลาไปนานเท่าไหร่

    

    ลั่วอู๋รู้สึกเหมือนเขามีชีวิตอยู่มาหลายพันปีแล้ว

    ไม่ว่าเจตจำนงจะชัดเจนเพียงใด ก็ไม่มีทางเลี่ยงการพังทลายของความว่างเปล่าอันยาวนานเช่นนี้ได้

    

    เขาอ่อนแออีกครั้ง

    

    ภูติไหมองไปที่ลั่วอู๋ด้วยความหมายที่อธิบายไม่ได้

    

    เขาไม่เข้าใจว่าทำไมลั่วอู๋ถึงอยู่ได้นานนัก

    

    มันเหนือจินตนาการของเขา

    

    หากต้องแปลงเป็นเวลาจริง นี่ก็ถือว่าผ่านไป 3,000 ปีแล้ว

    

    ไม่มีใครอยู่ที่นี่นานขนาดนั้น

    

    คนที่อยู่ได้นานที่สุดจิตก็สลายไปใน17 ปี

    

    สิ่งใดที่สนับสนุนลั่วอู๋ไว้?

    

    เวลาที่นานเช่นนี้ แม้เขาจะรู้สึกกังวลเล็กน้อย

    

    จากนั้นภูติไหก็พยายามเข้าใจแก่นแท้แห่งกาลเวลา แน่นอนว่าจุดจบคือความล้มเหลว

    

    แน่นอน เขาเคยลองทำแล้ว

    

    เขาเจอแต่ความล้มเหลว

    

    เขาเริ่มรู้สึกแปลกมากขึ้นเรื่อย ๆ ความล้มเหลวนับไม่ถ้วนเอาชนะเจตจำนงของลั่วอู๋ไม่ได้หรือ?

    

    สิ่งที่ภูติไหไม่รู้ก็คือมิติจิตสำนึกของลั่วอู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อยในขณะนี้

    

    เส้นใยเงินที่เบาบางมากกำลังลอยอยู่ในห้วงจิตสำนึก

    

    ในที่มืดมิด แสงสีเงินนี้พราวพร่างเป็นพิเศษ

    

    ลั่วอู๋ไม่รู้ว่านี่คืออะไร

    มันยากที่จะเข้าใจตั้งแต่จุดเริ่มต้น

    

    อย่าว่าแต่จะเข้าใจแก่นแท้แห่งเวลาเลย

    

    แต่เขาก็เข้าไปใกล้ด้ายเงินโดยสัญชาตญาณและรู้สึกถึงพลังที่พุ่งสูงขึ้น ในขณะนั้นเอง ดูเหมือนว่าเขาจะกลับสู่โลกไห ดินแดนแห่งนกร้องและดอกไม้มีกลิ่นหอมและสดใส

    

    “แก่นแท้แห่งกาลเวลา…” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง

    

    ในที่สุดร่างกายของเขาก็ตกใจ

    

    อยู่มาตั้งแต่เริ่มต้น

    

    แก่นแท้แห่งเวลาอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

    

    ความเร็วของเวลาภายในและภายนอกไหแตกต่างกันซึ่งเป็นศูนย์รวมของแก่นแท้แห่งเวลา

    

    เขาไม่เคยละทิ้งแก่นแท้แห่งกาลเวลา

    เห็นได้ชัดว่าด้ายสีเงินนี้เกิดจากลมหายใจของโลกไหบนร่างของลั่วอู๋ หลังจากสามพันปีแห่งความเข้าใจ ในที่สุดมันก็ปรากฏในห้วงแห่งจิตสำนึก

    

    สามพันปีไม่สูญเปล่า

    

    ลั่วอู๋เอื้อมมือไปคว้าเส้นใยสีเงิน

    

    ในที่สุดก็ได้สัมผัส

    

    มีการสั่นสะเทือนเล็กน้อยในมิติที่แคบและเป็นนิรันดร์ในขณะนี้

    

    แม้ว่าแรงสั่นสะเทือนจะไม่ชัดเจน แต่ก็มีอยู่จริง

    

    ภูติไหตื่นขึ้นมาจากความเงียบ และรู้สึกถึงร่องรอยของความกลัวอีกครั้งในรอบหลายหมื่นปี

    

    ความรู้สึกเมื่อครู่ไม่ผิดแน่

    

    รอยแยกเวลาสั่น

    

    เป็นไปไม่ได้

    

    ไม่มีใครสามารถเข้าใจแก่นแท้ของเวลาได้ ไม่มีทาง มันเป็นแก่นแท้ที่เป็นของเทพเจ้าโบราณ เป็นการสำแดงวิถีแห่งสวรรค์ เป็นสิ่งที่เนื้อและเลือดไม่มีวันเข้าใจ

    

    เทพโบราณไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริง ๆ แต่เป็นเหมือนตัวแทนของแก่นแท้ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากแก่นแท้

    

    ทั้งที่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้

    

    แต่มันกำลังเกิดขึ้น

    

    สิบปีต่อมา

    

    การสั่นสะเทือนครั้งที่สองปรากฏขึ้นในรอยแยกเวลา คราวนี้การสั่นสะเทือนชัดเจนขึ้น

    ห้าปีต่อมา

    

    รอยแยกแห่งกาลเวลาเกิดการสั่นสะเทือนครั้งที่สาม

    

    สามปีต่อมา

    

    ครั้งที่สี่

    

    ความถี่ของการสั่นสะเทือนเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ

    

    ต่อมาก็สั่นทุกสองสามเดือน

    

    ความไม่สบายใจภายในของตัวภูติไหนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

    

    เพราะเขาเห็นร่างของลั่วอู๋ปกคลุมด้วยแสงสีเงิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสิ่งนี้

    

    ในที่สุด วันหนึ่ง

    

    ลั่วอู๋ลืมตาขึ้น

    

    มีแสงสีเงินส่องออกมาจากดวงตาของเขาซึ่งค่อนข้างลึกและน่าเกรงขาม ร่างกายทั้งหมดของเขาสว่างไสวและมืดลงโดยฉับพลัน สลับไปมาระหว่างความเสมือนจริงและไม่เสมือนจริง และยังมีเงาปรากฏขึ้นหลายเงา

    

    เงาเหล่านี้เกือบจะเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะแตกต่างกันเล็กน้อย

    

    มันเหมือนกับลั่วอู๋ในช่วงเวลาที่แตกต่างกันและมิติทับซ้อนกัน

    

    “นี่คือพลังของแก่นแท้แห่งกาลเวลาหรือ?” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง

    

    มันเป็นพลังที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าเขาเชี่ยวชาญทุกสิ่งในโลก ในขณะนั้นเขารู้สึกราวกับว่าเขาได้เป็นเจ้าโลกทั้งใบ

    

    แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น

    เขาเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของแก่นแท้แห่งกาลเวลา

    

    แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไปต่อ

    

    แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

    

    “ข้าติดอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว” ลั่วอู๋ค่อย ๆ กางมือขวาออกช้า ๆ แสงสีเงินพันกันและหมุนไปเหมือนเมฆ และพื้นที่ทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

    

    มีรอยแตกในมิติ

    

    รอยแตกขยายออกเหมือนใยแมงมุม

    

    ตู้ม!

    

    ภูติไหยืนนิ่ง

    

    เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้

    

    ลั่วอู๋เข้าใจแก่นแท้แห่งเวลาจริง ๆ

    

    มันเป็นไปไม่ได้

    

    ลั่วอู๋ดูเหมือนจะมองผ่านจิตใจของภูติไห และพูดอย่างแผ่วเบา “แน่นอน ลำพังตัวข้าเองคงทำไม่ได้ แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าสุดท้ายข้าก็เป็นเจ้าแห่งไหปีศาจ?”

    

    แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเรียกไหปีศาจได้ในตอนนี้ แต่ตราและการเชื่อมต่อกับวิญญาณยังคงมีอยู่

    

    มันตัดขาดไม่ได้

    

    เปลือกตาของผู้เป็นภูติไหกำลังหลบตา และลมหายใจของเขาก็ดูแก่ลงเรื่อย ๆ เหมือนกับชายชราในยามพลบค่ำ วิญญาณของเขาว่างเปล่า และดวงตาของเขาค่อย ๆ ขุ่นมัว

    

    อย่างที่เขาบอก

    

    เป็นเพียงจิตสำนึกที่ติดอยู่ที่นี่

    สติของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนัก

    

    “เจ้าเป็นแค่คนโชคดี เจ้าไม่มีอะไรเลยหากไม่มีไหปีศาจ” ภูติไหคำราม

    

    ลั่วอู๋ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่หัวเราะ “หากไม่มีไหปีศาจเจ้าก็จะไม่มีอยู่จริง ดังนั้นข้าจึงดีกว่าเจ้า”

    

    ถ้าไม่มีอะไรแต่แรก จะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นได้ยังไง

    

    นี่เป็นข้อสันนิษฐานที่ไม่น่าจะต้องคิด

    

    ”ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้ว” จิตใจของลั่วอู๋ขยับ และไหเล็ก ๆ ธรรมดาก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

    

    รอยแยกเวลาได้หายไปและทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ

    

    จู่ ๆ ไหปีศาจก็ขยายตัว ปล่อยพลังดูดอันน่าสยดสยองออกมา

    ร่างของภูติไหถูกดึงเข้ามาอย่างควบคุมไม่ได้ และใบหน้าของเขาก็น่าเกลียดมาก แม้ว่าเขาจะเป็นวิญญาณของไหปีศาจ แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะกลับไปอีก

    

    เขามีสิ่งสำคัญอื่น ๆ ต้องทำ

    

    “ข้ายอมรับว่าเจ้าไม่ธรรมดาจริง ๆ” ร่างของภูติไหก็มืดลงอย่างฉับพลัน แต่ในขณะเดียวกัน วิญญาณของเขาก็ฟื้นคืนสภาพในทันที และเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์เดิม

    

    “แต่เจ้าจะต้องถูกทำลาย น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถเห็นมันด้วยตาของข้าเองได้”

    

    ”ในที่สุดชีวิตจะเป็นอิสระอย่างแท้จริง”

    

    ”สันติภาพที่แท้จริงจะมาถึง”

    

    ”และเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนมันได้”

    

    “ข้าจะจ้องมองเจ้าในความว่างเปล่า ดูเจ้าล้มเหลวและตายไป จนกว่ายุคใหม่จะมาถึง”

    

    ภูติไหพูดจนจบประโยคอย่างเกือบจะเหมือนกับการสวดมนต์ และในสายตาของเขาไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความเฉยเมย

    

    จากนั้นร่างของเขาก็สลายไปอย่างสมบูรณ์และกลับสู่ความว่างเปล่า

    

    เพื่อไม่ให้ถูกจับไป สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะทำลายตัวเอง

    

    แม้ว่าเขาจะตาย แต่เขาก็จะไม่ยอมแพ้