ไหปีศาจ - บทที่ 753 เจ้าเรียนรู้มันมาจากที่ไหน

บทที่ 753 เจ้าเรียนรู้มันมาจากที่ไหน

บทที่ 753

เจ้าเรียนรู้มันมาจากที่ไหน

หลังจากถอดหน้ากากผีแล้ว ใบหน้าของนารุก็ดูไม่แข็งแรงและซีดลง แต่มันก็ดูสะอาดและบอบบางมาก เขาเป็นเด็กน้อยที่สวยงามมาก

ไม่มีทางเหมือนกับวัยรุ่นหน้าตาบูดบึ้งคนนั้นได้

นารุถือดาบใหญ่ไว้ในมือ เขาแทบมองไม่เห็นว่าเขาเป็นอย่างไร เขาทำปากคุดคู้ราวกับว่านั่นคือทั้งหมด

มันไม่ดีอย่างที่เคยเป็น

ไม่นานนารุก็มาถึงบ้านพักของลั่วอู๋

“ถึงแล้ว” หลี่หวู่หยวนกล่าว

ที่นี่เป็นบ้านพักที่เงียบสงบ จะเห็นได้ว่าไม่มีใครเข้าออกมานานแล้ว มีชั้นฝุ่นอยู่หน้าประตูซึ่งค่อนข้างจะเย็นเล็กน้อย

นารุพยักหน้า

“ข้าไม่คิดว่าคนในสำนักฝึกอบรมของเจ้าจะให้คำแนะนำได้ ดังนั้นเจ้าต้องหาข้อมูลด้วยตัวเอง ” หลี่หวู่หยวน กล่าวว่า “บางทีเมื่อประตูลานเปิดในครั้งต่อไปข้าสามารถพาเจ้าไปหา หลินเจิ้งได้ อันที่จริงเขาเหมาะที่จะเป็นอาจารย์ของเจ้ามาก”

นารุส่ายหัว “ไม่ ข้าสามารถเดินไปตามทางของตัวเองได้ และข้ามีอาจารย์เป็นของตนเองแล้ว”

หลี่หวู่หยวนถึงกับพูดไม่ออก

หลิงเจิ้งเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก เจ้าไม่รู้ว่าเขาต้องการหรือไม่ แต่เจ้าปฏิเสธพวกเขา

“ถ้าเจ้ามีปัญหาใด ๆ เจ้าสามารถถามอาจารย์ได้ มีอาจารย์หลายคนในสำนักเฉียนหลง ถ้าเจ้าต้องการพบข้าสามารถไปหาทูตเฉียนหลงได้” หลี่หวู่หยวนกล่าว

เมื่อเขาจากไป

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นรองเจ้าสำนัก เขาจึงมีหลายสิ่งที่ต้องทำ

ข้ายินดีที่จะใช้เวลามากมายเพื่อพูดคุยกับนารุ ข้าแค่คิดว่าเด็กคนนี้แปลกและควรค่าแก่การให้ความสนใจ

หลังจากที่หลี่หวู่หยวนจากไปก็ไม่มีใครอยู่รอบ ๆ

ที่ตั้งของบ้านพักลั่วอู๋มีความลำเอียงเล็กน้อยและสำนักเฉียนหลงมีขนาดใหญ่มาก ตามธรรมชาติแล้วนั้นจะไม่มีบ้านพักของผู้อื่นอีก

นารุมองไปที่บ้านพักและกระซิบกับตัวเองว่า “อาจารย์เคยอยู่ที่นี่ใช่ไหม”

นอกจากการฝึกฝนแล้วเขายังมาพร้อมกับภารกิจ

หน้าที่ของเขาคือการฝึกฝนและกลายเป็นผู้นำระดับสูงของสำนักเฉียนหลงจากนั้นก็พาคนในเผ่าออกจากนรกมนตรา

มันค่อนข้างจะยากมาก

นารุไม่เข้าใจว่าทำไมพระเจ้าไม่ควรรับรู้เรื่องปีศาจ แต่คำพูดของผู้เฒ่าควรถูกต้อง ดังนั้นเขาจะไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขา

นอกเหนือจากงานแล้วเขายังต้องการไปเยี่ยมชมสถานที่ที่อาจารย์เคยอาศัยอยู่ด้วย

จริงๆแล้วเขาคิดว่าลั่วอู๋ได้ตายไปแล้ว

ถ้าลั่วอู๋ยังมีชีวิตอยู่ทำไมถึงไม่กลับมา

“ ทำไมเจ้าถึงไม่ดำดิ่งลงไปล่ะ ” ความคิดนี้ฉายผ่านความคิดของ นารุ

เขายังไม่แก่และเป็นลูกหมี นอกจากนี้เขายังไม่ได้รับการปลูกฝังเรื่องมารยาททางศีลธรรม ตั้งแต่ยังเด็กเขามักจะทำสิ่งต่างๆอย่างไร้หลักการ

อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาอยู่ในสำนักเฉียนหลงไม่ใช่ในนรกมนตรา

“ ข้าจะไม่โทษตัวเอง” นารุมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกผิดอยู่ในใจ จากนั้นก็เดินไปที่บ้านพัก

แต่แทนที่จะเข้าทางประตูเขากลับเลือกที่จะปีนข้ามกำแพง

ใครจะรู้ว่าจะมีข้อหักห้ามใด ๆ อยู่ที่ประตู หรือการปีนข้ามกำแพงจะเชื่อถือได้มากกว่า

“เฮ้เฮ้” นารุเต็มไปด้วยความคาดหวัง “บ้านพักของอาจารย์เป็นอย่างไรกันนะ หรือข้าจะอาศัยอยู่ที่นี่อย่างลับๆในอนาคตดี”

แต่ในขณะที่เขาปีนข้ามกำแพง ดาบสีเทาที่น่ากลัวก็ได้พุ่งลงมาจากฟากฟ้าอันไกลโพ้น

นารุสะบัดหัวขึ้น

เขาได้เรียนรู้ถึงความน่ากลัวของดาบ ดังนั้นเขาจึงกลัวว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ภายใต้ระดับทองขั้นสูงจะทนการจู่โจมนี้ไม่ได้

นารุถึงกับตัวสั่น

สำนักเฉียนหลงเป็นเสือหมอบมังกรซ่อนจริงๆ ด้วยจิตวิญญาณของดาบที่บริสุทธิ์เช่นนี้ คู่ต่อสู้จึงเป็นผู้ฝึกฝนดาบที่ทรงพลังมาก

หลายคนในโรงหมอมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วกลับไปทำงานของตนต่อ ราวกับว่าพวกเขาชินกับสิ่งเหล่านี้แล้ว

มันเป็นลิงเผือกที่บินอยู่บนดาบ

สำนักเฉียนหลงเป็นสถานที่ที่มีผู้คนที่โดดเด่นและมีจิตวิญญาณอันล้นเหลือ

เป็นเรื่องปกติที่จะมีสัตว์หายากบางชนิด

นอกจากนี้ลิงเผือกตัวนี้ยังมีคนหนุนหลังจะเป็นการดีกว่าที่จะไม่ยั่วยุโดยไม่ตั้งใจ ไม่มีใครอยากเตะแผ่นเหล็กนี้ เว้นแต่สัตว์ประหลาดเก่า ๆ ในลานบ้านจะถูกย้ายออกไป

ฟิ้ว

แสงของดาบสีเทาได้พุ่งมาอย่างกะทันหัน

ปีศาจและลิงเผือกยืนอยู่บนดาบที่ลอยอยู่บนอากาศ มันแยกเขี้ยวออกมาราวกับว่ามันกำลังเตือนนารุให้อยู่ห่าง ๆ

แน่นอนว่านี่คือเสี่ยวกง

เนื่องจากทุกคนที่ฝึกในสำนักเฉียนหลงจึงเป็นคนในสำนักด้วยเช่นกัน

เมื่อเบื่อจากการที่อยู่ในมิติไห องค์หญิงเจียโรวจึงเลือกที่จะให้ทุกคนออกไปเล่นในวันธรรมดา อย่างไรก็ตามนางจะไม่สร้างปัญหาใด ๆ

เสี่ยวกงเป็นที่รู้จักกันดีในสำนักเฉียนหลง ยังไงก็คงไม่มีใครที่ไม่เปิดใจและพยายาม “ยอมรับ” มัน

นารุไม่รู้จักเสี่ยวกง

แต่สามารถสัมผัสได้ถึงการคุกคามจากอีกด้านหนึ่ง

“ สัตว์วิญญาณระดับทองขั้นสูง ” หัวใจของนารุดิ่งลง ด้วยความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

สำนักเฉียนหลงแห่งนี้อันตรายเกินไป

ข้าเพิ่งเข้ามาตอนที่ถูกสัตว์ประหลาดตัวนี้โจมตี

เสี่ยวกงไม่ได้ยุ่งกับเขา ท้ายที่สุดมันไม่ได้รับอนุญาตให้โจมตีหากไม่ได้รับอนุญาตในสำนักเฉียนหลง ดังนั้นมันจึงคำรามอีกครั้งและออกคำเตือน : ห้ามเข้าใกล้ที่นี่

นารุเข้าใจความหมายของเสี่ยวกงและโกรธทันที “นี่คือบ้านพักของอาจารย์ของข้า ทำไมข้าไม่สามารถเข้าใกล้ได้” นารุจึงยกดาบขึ้น

ตามที่คาดไว้ ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ ไม่ต้องพูดถึงนารุนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าลูกวัวแรกเกิด เขาเป็นลูกหมี

“ ข้าจะเข้าไปใกล้ ๆ เจ้าจะทำยังไงล่ะ? ” นารุตะโกนด้วยความโกรธและเขาก็ก้าวเท้าไปยังบ้านพัก

บรรยากาศเริ่มไม่ดี

มันตัดสินใจที่จะสอนบทเรียนที่ดีให้กับเด็กชาย

มือเปล่าที่เล็กเหมือนคนถือดาบเงาเสมือนของดาบต้านสวรรค์และใช้พลังวิญญาณของเขา ปราณดาบสีเทายิงใส่ แน่นอนว่ามันไม่ได้ออกแรงทั้งหมด

แต่ถึงอย่างนั้นพลังของมันก็ไม่สามารถมองข้ามไปได้

นารุกลั้นหายใจและถือดาบดอกไม้ไว้ในมือ จากนั้นม่านดาบขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นและหยุดเขา

” ดาบแห่งการปกป้อง! ” นารุเรียกชื่อท่าของการเคลื่อนไหวดาบออกมา

แน่นอนว่าลั่วอู๋สอนเคล็ดลับนี้ให้เขา

เพียงแค่มีรูปร่างของตัวเองและไม่ได้หลอมรวมความคิดของดาบตัวเอง พลังของมันแตกต่างกันและแนวความคิดทางศิลปะก็แตกต่างกันมากเช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นท่าดาบที่เขาเรียนรู้หลังจากผ่านความเข้าใจอย่างหนักมาหลายปี การป้องกันของเขายังคงแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็ไม่มีฝ่ายตรงข้ามในระดับเดียวกันสามารถโจมตีได้

วิญญาณดาบสีเทาจางลงและหายไปในม่านดาบ

ม่านดาบสั่นสะท้านชั่วขณะ มันเหมือนกับก้อนหินที่ตกลงไปในทะเลสาบอันเงียบสงบ ระลอกคลื่นแตกกระจายและม่านดาบก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

เคล็ดลับนี้แบ่งเท่าๆกัน

แต่ในความเป็นจริงนารุถูกผลักไปหลายก้าวและก็นวดข้อมือของเขาด้วยความเจ็บปวด “ลิงตัวเหม็นนี้น่ากลัวแค่ไหน”

อย่างไรก็ตาม ด้วยความประหลาดใจของเขา วิญญาณดาบสีเทาก็เอ่อล้นออกมาทุกหนทุกแห่งและเสี่ยวกงก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาในทันทีพร้อมถลึงตาใส่เขา

นารุสะดุ้ง “แกกำลังจะทำอะไร?”

เสี่ยวกงระเบิดพลังวิญญาณที่น่ากลัวมากเพื่อปราบปรามนารุ มันแยกเขี้ยวและคำรามอย่างดุร้าย

แกเรียนรู้การเคลื่อนไหวของดาบนี้มาจากไหน !!

ความคิดถูกส่งผ่านคลื่นจิตวิญญาณ