ไหปีศาจ - บทที่ 756 ความเข้าใจ

บทที่ 756 ความเข้าใจ

บทที่ 756

ความเข้าใจ

ไม่นานฉูจงฉวนก็พานารุไปที่คฤหาสน์สุตรา

” นี่คือคฤหาสน์สุตราซึ่งเป็นสถานที่ที่สำคัญมากในสำนักเฉียนหลง ” ฉูจงฉวนกล่าวว่า “โดยทั่วไปเจ้าจะต้องจ่าย 10,000 คะแนนเพื่อเข้าสู่ คฤหาสน์สุตรา แต่เจ้าโชคดีที่เรามีความสัมพันธ์กันทำให้สามารถเข้าไปได้”

ด้านนอกคฤหาสน์สุตรามีชายชราคนหนึ่งนั่งอาบแดดอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่

ฉูจงฉวนเดินไปรอบ ๆ อีกด้านและเข้าไปในคฤหาสน์ สุตรา

ชายชราไม่มีเหตุผลที่จะห้าม

ฉูจงฉวนพานารุเข้าไปในคฤหาสน์สุตราและตรงไปที่ชั้นสี่

” หลี่หยิน! ” ฉูจงฉวนตะโกนเรียก

มีความผิดปกติ ณ พื้นที่ตรงหน้าของข้า พื้นที่ว่างเปล่าดูเหมือนจะมีการผันผวนของมิติ

นารุตกใจกลัวและก้าวถอยหลัง ” นี่คืออะไร ”

” ไม่ต้องกังวลมันเป็นเพียงมิติเล็ก ๆ ” ฉูจงฉวนยิ้ม ” อาจารย์หญิงของเจ้าได้เปิดมิติเล็กๆ ”

ดวงตาของนารุเบิกกว้าง

เปิดมิติของตนเอง!

เขาได้ออกจากนรกมนตรามาเป็นเวลานานแล้ว เนื่องจากเขาสามารถเข้าสู่สำนักเฉียนหลงได้ เขาจึงรู้สิ่งต่างๆมากมายโดยธรรมชาติ

เพื่อให้เข้าใจแก่นแท้แห่งมิติเป็นไปได้ที่จะเปิดมิติเล็ก ๆ ของตัวเองหลังจากไปถึงสถานะที่สี่ของ ” การหยั่งรู้ ” เท่านั้น

ความสามารถในการเข้าถึงระดับนี้หมายความว่าคุณจะสามารถเปิดพื้นที่ด้วยตัวเองและสร้างมิติใหม่ให้มั่นคง

แก่นแท้แห่งมิติเป็นสิ่งที่หลี่หยินหลงใหลมาโดยตลอด

“ อาจารย์หญิงแข็งแกร่งมาก ” นารุกระซิบ ” ข้าได้ยินมาว่าปรมาจารย์แก่นแท้แห่งมิติหลายคนไม่สามารถทำได้ ”

ฉูจงฉวนหัวเราะแต่ไม่ได้ตอบอะไร

หลี่หยินทำงานหนักมาตั้งแต่ห้าปีที่แล้วและแทบจะไม่ได้หยุดพักเลย ตอนนี้นางนั้นมีพลังเยอะที่สุด แม้แต่ฉูจงฉวนก็ยังไม่แน่ใจว่านางจะแข็งแกร่งแค่ไหน

ฉูจงฉวนพานารุเข้าไปในมิติที่บิดเบี้ยว

นารุเข้าไปและพบว่ามีความมืดอยู่ข้างหน้าเขาและจากนั้นก็มีอาการหนาวสั่น ดูเหมือนว่าจะมีปีศาจร้ายบางตัวกำลังจ้องมองมาที่เขา

เขาจับดาบใหญ่ไว้ในมืออย่างรวดเร็วและมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว

นี่คือมิติเล็ก ๆ ขนาดเท่าสนามหญ้า แสงสลัวและอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม่พึงประสงค์

อย่างไรก็ตามนารุมาจากนรกมนตราและลมปราณแบบนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรมากนัก

แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับทำให้เขาตัวสั่น

นางเป็นผู้หญิงที่อยู่ในส่วนลึกของความมืด รูปร่างของนางเปรียบได้ดั่งภาพลวงตา ชุดสีดำนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นหมอกหนาสีดำ มีใบหน้างดงามมากและผมของนางพลิ้วไหว ดวงตาไม่แยแสกับสิ่งใดและมีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง อารมณ์มืดที่เป็นเอกลักษณ์ของนางทำให้ผู้คนรู้สึกสดใส มันแปลกและลึกลับ

” สวัสดีหลี่หยิน ข้ามาหาเจ้าแล้ว ” ฉูจงฉวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

แต่หลี่หยินก็ไม่ได้ให้ความสนใจใด ๆ กับเขา

ฉูจงฉวนก็ไม่สนใจเช่นกัน เขาผลักนารุ ” ทักทายสิ ”

” โอ้ โอ้ ” นารุคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว ” สวัสดีอาจารย์หญิง ข้าชื่อนารุ ”

มีการสั่นไหวในดวงตาของหลี่หยิน

” เจ้าเป็นใคร? ” เสียงของหลี่หยินนั้นไร้ตัวตนมากราวกับเสียงจากยอดเขาหิมะเหนือเก้าวัน

ฉูจงฉวนเริ่มอธิบาย ” เด็กคนนี้หลังจากการตรวจสอบเราพบว่าเป็นศิษย์ของลั่วอู๋ที่อยู่ในนรกมนตรา ”

ในไม่ช้าฉูจงฉวนก็กล่าวถึงที่มาของนารุ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลี่หยินก็ได้พูดว่า ” แล้วนายน้อยไปไหน ”โนเวลพีดีเอฟ

“ เขาก็ไม่ทราบเหมือนกัน ” ฉูจงฉวนทำอะไรไม่ถูก

หลังจากฟังแล้วหลี่หยินก็หยุดพูด

ฉูจงฉวนมองไปด้วยความกังวล ตั้งแต่ที่ลั่วอู๋หายตัวไป หลี่หยินก็เริ่มพูดน้อยลงเรื่อย ๆ และนิสัยของนางก็ยากยิ่งที่ถอนตัว

เขากังวลจริงๆว่าหลี่หยินจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

ข้าคิดว่านารุนั้นบอบบางและสวยงาม เขาเป็นศิษย์ของลั่วอู๋ เขาสามารถดึงดูดความสนใจของหลี่หยินได้แม้ว่าความรักของมารดาที่หลี่หยินมีจะล้นออกมาเพียงเล็กน้อยก็ตาม

ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะล้มเหลว

” ไม่มีประโยชน์ ” ฉูจงฉวนจ้องไปยังนารุ

นารุดูไร้เดียงสา

ข้าเป็นอะไรไปเนี่ย

” อย่าอยู่แต่ในพื้นที่เล็ก ๆ เจ้ามองไม่เห็นดวงตะวันในที่มืดและบางครั้งเจ้าก็ต้องนอนอาบแดด ”

“ นักเรียนใหม่เพิ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ฉากการรับเข้าด้วยกันของพวกเรายังคงสดใสอยู่ในใจ ดูเหมือนว่าจะผ่านไปไม่นาน ข้าไม่คาดคิดว่าจะผ่านแล้วไปสิบปี ”

“ ต้าหวงขี้เซาขึ้นเรื่อย ๆ ไปดูเลย ”

” เฉินหมิงหยู่มาหาเจ้าเมื่อไม่นานมานี้ แต่นางไม่พบเจ้า นางจึงจากไปอีกครั้ง นางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้ามาก่อน ”

” เมื่อเจ้ามอบโลกใบเล็กให้กับองค์หญิงเจียโรว นางเหนื่อยมากที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตามมันก็คือสิ่งที่ลั่วอู๋ทิ้งไว้ข้างหลัง … ”

“ แม้ว่าลั่วอู๋จะไม่กลับมา แต่เขาก็ไม่อยากเห็นเจ้าเป็นแบบนี้ ”

ฉูจงฉวนพูดคุยครั้งแล้วครั้งเล่า อันที่จริงเขาพูดคำเหล่านี้หลายครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ครั้งนี้ไม่มีข้อยกเว้น

เขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และยืนขึ้น ” งั้นข้าไปก่อนนะ คราวหน้าจะพาหลินยูหลันและองค์หญิงเจียโรวมาพบเจ้า ”

ด้วยเหตุนี้ฉูจงฉวนจึงหันหลังให้กับนารุ

หลังจากนั้นไม่นานหมอกสีดำที่ลอยอยู่ในมิติล็ก ๆ หลี่หยินก็ค่อยๆลอยขึ้นความเฉยเมยในดวงตาในที่สุดก็กลายเป็นความเงียบ

ทันใดนั้นหมอกสีดำในมิติก็เดือดขึ้นลุกไหม้เหมือนเปลวไฟและมิติเล็ก ๆ เริ่มสั่นเหมือนกระจกมีรอยแตก

เดิมทีมันเป็นมิติเล็ก ๆ ตอนนี้ได้ถูกเปิดขึ้นโดยนางเองและตอนนี้มันง่ายที่จะทำลาย

ใช้เวลานานมากในการเลื่อนระดับแก่นแท้ของมิติเพื่อเข้าสู่ขอบเขตของการหยั่งรู้ แต่ก็ยังไม่มีวิธีใดที่จะเปิดมิติไปสู่นรกมนตราได้

ไม่เพียงเพราะไม่มีพิกัด แต่ยังเป็นเพราะพลังงานของนอกโลกกำลังวุ่นวายอย่างมากในขณะนี้

” สิ่งที่ต้องทำมากที่สุดคืออะไร? ”

หลี่หยินหลับตาลง

ในตอนนี้หลังจากการอดกลั้นมาตลอดห้าปี ข้ายังไม่สามารถช่วยอะไรได้

มิติถูกบดขยี้

เงาได้หายไป

……

……

ฉูจงฉวนพานารุออกจากคฤหาสน์สุตรา

นารุถามอย่างระมัดระวัง ” เอ่อ..ผู้อาวุโส ”

” เรียกข้าว่าท่านลุง คำว่าผู้อาวุโสดูเหมือนว่าข้าอายุมากแล้ว” ฉูจงฉวนไม่พอใจเล็กน้อย

นารุรู้ว่าชายคนนี้เป็นเพื่อนที่ดีของอาจารย์เขาจึงร้องเรียกว่า ” ท่านลุงฉูทำไมอาจารย์หญิงท่านนี้ดูแปลก ๆ ”

ฉูจงฉวนถอนหายใจ ” อย่าตำหนินาง เป็นเพราะเจ้านายที่ไร้ความรับผิดชอบ ”

นารุกำลังสูญเสีย

แต่ฉูจงฉวนขี้เกียจเกินไปที่จะอธิบาย

ในเวลานี้ชายชราที่นั่งอยู่กลางแสงแดดที่ประตูคฤหาสน์สุตราก็ลืมตาขึ้นและลมปราณที่น่าหวาดกลัวก็ระเบิดออกมาในทันที ” แย่แล้ว! ”

นารุสะดุ้ง

ชายชราคนนี้ก็น่ากลัวเช่นกัน ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ยังแห้งและผอมอยู่ ทันใดนั้นภูเขาและแม่น้ำก็ทำให้โลกสั่นสะเทือน

ฉูจงฉวนสะดุ้งเล็กน้อย ” นักฆ่าลัทธิเต๋ามีอะไรหรือ? ”

” แย่แล้ว หลี่หยินได้ทำลายกำแพงและแก่นแท้การฆ่าได้เข้าสู่ระดับที่ห้าอย่างเป็นทางการแล้ว มือของนักฆ่าลัทธิเต๋าสั่นเห็นได้ชัดว่ากระสับกระส่าย

มีเพียงห้าขอบเขตของการรับรู้แก่นแท้

มีความโดดเด่นด้วยการแนะนำความเข้าใจ ความเชี่ยวชาญและฝึกจนเชี่ยวชาญ

เมื่อเลื่อนระดับเป็นระดับที่ห้าแล้วมันจะขึ้นสู่ขอบเขตใหม่โดยสมบูรณ์ด้วยพลังที่ไม่มีที่สิ้นสุด คนหลายคนเสียเวลาไปกับการเลื่อนขั้นการหยั่งรู้ไปสู่ระดับห้า แม้แต่ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรเก่าแก่ในเมืองหลวงของจักรพรรดิก็มีเพียงไม่กี่คนที่ได้เลื่อนระดับการหยั่งรู้ของพวกเขาไปสู่ระดับที่ห้า

ข้าไม่ได้คาดหวังว่าหลี่หยินจะสัมผัสได้

“ นั่นเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่หรือ? ” ฉูจงฉวนงงงวย

” นี่จะเป็นสิ่งที่ดีได้อย่างไร ” นักฆ่าลัทธิเต๋าคว้าคอเสื้อของฉูจงฉวนด้วยความโกรธ ” ถ้าไม่มีจิตสังหารสูงสุดจะส่งเสริมการหยั่งรู้ได้อย่างไร เจ้ากล่าวอะไรกับหลี่หยิน ทำให้นางมีจิตสังหารที่น่ากลัวเช่นนี้ ”

ฉูจงฉวนอยากร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

ข้าไม่ได้กล่าวอะไรเลย