ไหปีศาจ - บทที่ 823 ถ้ำลึก

บทที่ 823 ถ้ำลึก

บทที่ 823

ถ้ำลึก

“กลิ่นที่คุ้นเคยอะไร?” ทุกคนต่างมองไปที่เหวินเสี่ยวด้านสว่าง

เหวินเสี่ยวด้านสว่างขมวดคิ้ว “ข้าไม่แน่ใจ มันรู้สึกน่าขนลุกอยู่ตลอดเวลาเลย”

ขณะนั้น เหวินเสี่ยวด้านมืดก็พูดจาเย้ยหยัน “เจ้าโง่”

“เจ้าคิดว่าอะไรกันล่ะ?” เหวินเสี่ยวด้านสว่างถาม แต่ก็ไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธแต่อย่างใด

“ต้องใช่แน่ ๆ”

“พูดมันมาเร็ว”

“ขอร้องมาสิ ข้าจะใช้ความเมตตาของข้าบอกกับเจ้าเอง”

“โอ้ ขอร้อง” เหวินเสี่ยวด้านสว่างดูเหมือนว่าจะเข้าใจนิสัยอีกฝ่าย จึงพูดแบบขอไปที

“เจ้า!”

ด้วยความคิดเช่นนั้น ทำให้เหวินเสี่ยวด้านมืดโกรธมาก

ไม่ว่าจะมองมุมไหน เหวินเสี่ยวด้านมืดก็ต้องการที่จะเหนือกว่าเหวินเสี่ยวด้านสว่าง แต่ช่างน่าเสียดายที่พวกเขานั้นเป็นหนึ่งเดียวกัน แค่แบ่งเป็นด้านแสงสว่างและความมืด เราจะบอกความแตกต่างได้ยังไง

ลั่วอู๋พูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าอย่ามาทะเลาะกันต่อหน้าข้า”

เหวินเสี่ยวไม่ไว้หน้าใคร

ยกเว้นแต่ลั่วอู๋ที่พวกเขาไว้หน้า

เพราะลั่วอู๋ได้ช่วยพวกเขาไว้จากวิกฤตของพระราชวังเป่ยหมิง และเขาก็ได้รู้ว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์นั้นสามารถทำให้พวกเขาแยกออกจากกันได้อย่างสมบูรณ์ สิ่งนี้คือบุญคุณอันยิ่งใหญ่

เหวินเสี่ยวด้านมืดกล่าวว่า “ข้าจะบอกเจ้าว่า กลิ่นที่คุ้นเคยนี้ มันคือกลิ่นของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์”

“จริงเหรอ” ลั่วอู๋ตกตะลึง

“ไม่ผิดแน่” เหวินเสี่ยวด้านมืดกล่าวอย่างหนักแน่น “ตั้งแต่เมื่อวิญญาณนี้ได้แยกจากกัน มันช่างเจ็บปวดอย่างมาก ลมปราณนี้มันยังคงตรึงอยู่ในความทรงจำของข้า”

เมื่อได้ยินดังนั้น เหวินเสี่ยวด้านสว่างก็เข้าใจ

ไม่น่าแปลกเลยว่าทำไมร่างกายถึงสั่นไหวอย่างอธิบายไม่ได้

กลิ่นของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ทำให้ร่างกายหวนนึกถึงแผลเก่าโดยไม่ได้ตั้งใจ บางเรื่องนั้นมันไม่สามารถช่วยอะไรได้

ทุกคนต่างดีใจอย่างมาก

ว่าจะต้องคิดถูกอย่างมากที่ติดตามคนเหล่านี้มา

ลั่วอู๋และคนอื่น ๆ เริ่มค้นหาภายในถ้ำ

ถ้ำนั้นโล่งมาก แต่อากาศดันอบอ้าว บรรยากาศขุ่นมัว เห็นได้ชัดเลยว่ามันไม่มีช่องระบายอากาศ เพราะมันเป็นพื้นที่ปิด

หินงอกหินย้อยขนาดใหญ่ ย้อยลงมาจากผนังถ้ำด้วยรูปร่างแปลกประหลาดแต่กลับมีความงดงามที่เกิดจากการกัดเซาะของน้ำ กำแพงหินหินรอบข้างเต็มไปด้วยร่องรอยหลุมและบ่อจำนวนมาก

ลั่วอู๋ชิมน้ำที่ไหลลงมา “อืม ไม่ใช่แหะ”

มันเป็นถ้ำที่มีความมืดมิด พวกเขาไม่สามารถใช้แสงสว่างในการนำทางได้ เพราะมันเสี่ยงเกินไปที่จะถูกพบ พวกเขาจึงควานหาทางตามความมืดนั้นไป

ในไม่ช้า ทุกคนก็เดินตามลมปราณไปจนถึงฝั่งที่แม่น้ำอันเหือดแห้งซ่อนอยู่

มันเป็นเรื่องที่น่าแปลกเพราะพื้นของแม่น้ำนั้นแห้งสนิท จนเป็นผืนดินที่แตกละเอียด จนไม่สามารถสกัดน้ำออกมาได้

และทางตอนเหนือของแม่น้ำนั้นมีแท่นที่สวยงามพร้อมกับแหวนลึกลับตั้งอยู่ แต่ตรงกลางนั้นกลับว่างเปล่า

เห็นได้ชัดว่า มันอาจจะมีอะไรบางอย่างในที่แห่งนี้

เพราะมันมืดมาก จนดูธรรมดาเกินไป

“มันไม่ได้อยู่ที่นี่” จิตใจของลั่วอู๋ดิ่งลง

ทั้ง ๆ ที่ตรวจสอบแล้ว

ถ้าไม่ใช่หลุมขนาดใหญ่ ข้าก็ไม่เห็นว่ามันจะมีน้ำอยู่ที่นี่เลย

เหวินเซียวด้านสว่าง “มันเหมือนว่าจะเคยอยู่ที่นี่”

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบสงัด

แม้พวกเราจะรู้ว่าทุกคนส่วนมากในสำนักหม่าเฉิน ว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในภูเขาแห้งแล้งนั้นจะเหือดแห้งไปเป็นเวลานานแล้ว แต่เราก็ไม่ได้คาดคิดว่ามันจะแห้งแล้งมากขนาดนี้

จะล้มเลิกจริง ๆ งั้นเหรอ?

หลี่หยินรู้สึกไม่สบายใจจึงพูดออกมา “หรือจะช่างมันก็ได้ ตราบเท่าที่ข้าได้อยู่กับนายน้อยมันก็ไม่เป็นอะไร”

“ไม่มีทางหรอก!” ลั่วอู๋ปฏิเสธกลับไป “ถ้าเรายังปล่อยโอกาสนี้ต่อไป วันหนึ่งมันอาจจะเกิดปัญหาที่คาดเดาไม่ได้ก็เป็นได้”

ใบหน้าของหลี่หยินบูดบึ้ง

ในแง่หนึ่งนางก็ยังหวังจะกลับไปเป็นแบบเดิม แต่ในทางกลับกันนางก็ไม่ต้องการให้คนอื่นมากังวลเกี่ยวกับนางมากนัก

ลั่วอู๋กัดฟันพูด “ขุดมัน! ข้าไม่เชื่อว่ามันไม่มีหรอก มันต้องมีอยู่แน่ในที่นี้”

ฉูจงฉวนและหยู่เฮาได้เรียกสัตว์วิญญาณภูตทะเลทรายออกมาในเวลาเดียวกัน

พวกมันมีความเชี่ยวชาญในด้านทักษะของผืนดิน ดังนั้น จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะขุดหลุมได้

ภูตทะเลทรายในร่างมนุษย์และในร่างของหินขนาดใหญ่ ตนแรกคือภูตสาวขนาดเล็กที่ถูกปกคลุมไปด้วยต้นกระบองเพชร ส่วนอีกตนมีเป็นร่างยักษ์ที่มีความสูง ร่างกายก็ถูกปกคลุมไปด้วยทรายและหินจำนวนมาก

มันช่างแตกต่างกันเสียจริง

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าพวกมันจะสนิทสนมกันมาก เพราะสุดท้ายแล้วพวกมันนั้นก็ถือกำเนิดมาจากแหล่งเดียวกัน

ภูตทะเลทรายทั้ง 2 ตนเริ่มการขุดเจาะ จนเกิดเป็นประกายแสงสีเหลือง พุ่งตรงไปยังแม่น้ำที่แห้งแล้งนี้ และขุดลงไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน พวกมันก็พุ่งออกมาจากผืนดิน

หลังจากการสื่อสารจบลง หยู่เอาและฉู จงฉวนก็ได้แสดงสีหน้าสิ้นหวังพร้อมกัน

“ไม่ มันไม่มีเลย มันมีแต่ลาวาพวกเราไม่พบน้ำเลย” ฉู จงฉวนกล่าวด้วยเสียงต่ำ

ความเป็นจริงมันช่างโหดร้าย

ลั่วอู๋รู้สึกผิดหวัง

ดูเหมือนว่าการเดินทางในครั้งนี้จะเปล่าประโยชน์

“ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ที่แห่งนี้มานาน อาจจะรู้ว่ามีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนบ้างก็ได้” องค์หญิงเจียโรวกล่าวอย่างกะทันหัน

ทุกคนต่างตั้งใจฟัง

ใช่แล้ว! มันก็มีความสมเหตุสมผลอยู่บ้าง

และในเหล่าผู้คนในแต่ละเผ่านี้อาจจะมีความลับอยู่ก็เป็นได้

จากนั้น ลั่วอู๋และทุกคนก็ได้เดินเข้าไปยังส่วนลึกของถ้ำ มีเพียงแค่เจียโรวที่ยังยืนอยู่ปากทางของแม่น้ำด้วยความมึนงงและสับสน

นางอาจจะรับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังเรียกนางก็เป็นได้

“เจียโรวมีอะไรงั้นเหรอ?” ลั่วอู๋ถาม

เจียโรวหลุดออกจากภวัง และก็พูดออกมาอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไร”

…

…

ลึกเข้าไปในถ้ำ ได้มีเสียงความขัดแย้งดังออกมา

“อย่าติดต่อกับโลกภายนอกเด็ดขาด นี่เป็นคำสั่งของท่านหม่าเฉิน! ในความคิดของข้า คนจากโลกภายนอกเหล่านั้นสมควรที่จะถูกสังหาร” ชายวัยกลางคนที่มีสายฟ้าปกคลุมทั่วร่างกล่าวด้วยความโกรธ

“นั่นไม่ดีแน่”

“ใช่แล้ว แม้ว่าท่านหม่าเฉินจะมีอำนาจสูงสุด แต่เขานั้นก็ได้หายไปกว่า 6 ปีแล้ว เจตจำนงแห่งน้ำแข็งจะเป็นผู้นำเรา…”

“หุบปาก! เราไม่ต้องการทำตามคำสั่งของเผ่าเจตจำนงแห่งน้ำแข็ง”

“เจ้ากำลังท้าทายเผ่าเจตจำนงแห่งน้ำแข็งงั้นเหรอ?”

“แล้วจะทำไมล่ะ?”

“โอ้ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ตอนนี้ ข้าต้องการพูดคุยถึงมาตรการรับมือ”

การทะเลาะกันก็ได้หยุดลงในไม่ช้า

“ท่านหม่าเฉินได้บอกเอาไว้ว่าเมื่อพลังของรูปสลักปรากฏขึ้นมาเมื่อไหร่ มันจะเกิดความโกลาหลอย่างมากแน่นอน”

“ถ้าเกิดว่าท่านหม่าเฉินยังคงอยู่ที่นี่นะ”

“เจ้าเคยคิดบ้างไหม?” ชายคนหนึ่งในชุดสีเขียวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่เวลานี้กัน?”

“เผ่าเจตจำนงแห่งสายลม อย่างแน่นอน!” ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน

“มีคนจากโลกภายนอกมา แต่ก็ดูเหมือนว่าพลังของท่านหม่าเฉินได้ขัดขวางพวกเราไม่ให้เข้าใจเกี่ยวกับโลกภายนอก”

ทันทีที่เข้าพูดออกมา ทุกคนต่างอยู่ในความสงบ

พวกเขายังไม่เชื่อตามสัญชาตญาณของพวกเขา

เพราะเทพเจ้าของชนเผ่าคนเถื่อนนั้นยิ่งใหญ่เกินไป สำหรับพวกเขานั้นมีเพียงรูปสลักของแต่ละเผ่าเท่านั้นที่แสดงถึงการดำรงอยู่ของพวกเขา

แต่ที่แห่งนี้ไม่มีใครโง่

เมื่อท่านคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง มันเผยให้เห็นความแปลกประหลาดไม่รู้จบ

เหตุใดกัน กำแพงกั้นระหว่างพวกเขากับโลกภายนอกถึงอ่อนกำลังลง หลังจากที่ท่านหม่าเฉินได้จากไป เหตุใดสัตว์ร้ายหรือผู้คนจากโลกภายนอกจึงเริ่มเข้ามารบกวนการดำรงชีวิตของพวกเขา

ท่านหม่าเฉินนั้นคอยปกป้องพวกเขาจริงงั้นหรือ?

มันเหมือนกับการกักขังเสียมากกว่า

พวกเขานั้นไม่ใช่คนโง่ที่สามารถขั้นเป็นผู้นำเผ่าของตัวเองได้ เมื่อเขาเริ่มคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้หลายต่อหลายครั้ง หลายสถานที่ก็ไม่สามารถตรวจสอบข้อเท็จจริงได้

“ถ้าเกิดว่าผู้นำของเผ่าเจตจำนงแห่งน้ำไม่ได้ตายไป พลังของรูปสลักที่ได้มารวมกัน เราสามารถอ้อนวอนต่อสรวงสวรรค์ด้วยความช่วยเหลือจากพลังของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์” จี๋โปถอนหายใจ

ทุกคนพยักหน้า

“น้ำพุศักดิ์สิทธิ์มีอยู่จริงอย่างงั้นสินะ!” เกิดเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ทุกคนในชนเผ่าต่างตกใจ

ว่าทำไมถึงมีเสียงคนจากโลกภายนอกกัน

——————————————————-