ไหปีศาจ - บทที่ 843 จงใจใส่ความ

บทที่ 843 จงใจใส่ความ

บทที่ 843

จงใจใส่ความ

ทะเลแห่งดาบได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ดาบหักและวิญญาณดาบจำนวนนับไม่ถ้วนลอยอยู่บนทะเลเมฆ ในตอนสิ้นสุดสงคราม ทะเลแห่งดาบก็ตกอยู่ในความเงียบงันเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ

การจากไปของชีวิตมักจะทำให้คนเรารู้สึกหนักอึ้งอยู่เสมอ

แม้ว่าวิญญาณดาบเหล่านี้จะดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิต แต่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาและความคิดโดยแท้จริง

พวกเขาต่อสู้เพื่อปกป้องทะเลแห่งดาบ

เมื่อเห็นฉากนี้ลั่วอู๋ก็มีความรู้สึกที่หลากหลาย มีผู้คนมากมายเสียชีวิตทั้งสองฝ่าย แต่ดูเหมือนทั้งสองฝ่ายจะไม่ได้อะไรเลย

“มันน่าเศร้าจริง ๆ” แม้แต่ฉูจงฉวนก็ไม่ทำตัวขี้เล่นอีกและดูจริงจังขึ้นมา

“นั่นสิ…”

เจียโรวที่อยู่ในโลกไหตอนนี้กุมหน้าอกของนางและรู้สึกแน่นหน้าอก แม้ว่านางจะอยู่ในโลกไห แต่นางก็ไม่สามารถตัดขาดการติดต่อกับโลกภายนอกได้

ลั่วอู๋กระซิบ “ซ่อนตัวก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเศร้า”

ฝูงชนพยักหน้า

การเสียชีวิตและการบาดเจ็บของทะเลแห่งดาบนั้นเลวร้ายมาก ตอนนี้เรากำลังจะไปถามทาง อย่าเพิ่งไปโดนปากกระบอกปืนเล็งเสียก่อน

แต่ในขณะที่พวกลั่วอู๋ ๆ กำลังจะจากไป

เสียงที่ทื่อ ๆ ก็ดังมา

“พอได้แล้ว”

ฝูงชนต่างตกใจ

เนื่องจากผู้พูดคือเงาในทะเลแห่งดาบซึ่งสูงหลายร้อยเมตรและเต็มไปด้วยแรงกดดันอันไร้ที่สิ้นสุด ไม่คิดว่าเขาจะพบตัวลั่วอู๋แล้ว

ลั่วอู๋โบกมือและนำคนทั้งหมดเข้าสู่โลกไหโดยตรง

เงานี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถต่อกรได้ แม้ว่าทุกคนจะหมดหวังจนมีแต่ทางตาย ก็ให้พวกเขาสู้ด้วยตัวเองจะดีกว่า

หลังจากส่งทุกคนเข้าโลกไหไปแล้ว ลั่วอู๋ก็หยิบดาบเทพพิทักษ์ออกมาโดยไม่ลังเลและบินออกไปด้วยความเร็วสูงที่สุด

เงามองดูทั้งหมดนี้ด้วยความสนใจ แต่มันไม่ได้หยุดเลย

ลั่วอู๋มีความสุขเล็กน้อย

เมื่อเขาคิดว่าเขากำลังหลบหนีจากทะเลแห่งดาบได้ เขาก็เห็นเงาโบกมือของเขาเบา ๆ และมิติก็แยกออกและลั่วอู๋ก็ตกอยู่ในความมืดมิด

เมื่อกลับมาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่เดิมอีกครั้ง

ลั่วอู๋เหงื่อแตก

นี่มันหมายความว่ายังไง

มันน่าทึ่ง

“อย่ากลัวไปเลย ถ้าข้าต้องการฆ่าเจ้า เจ้าคงถูกกลืนหายไปด้วยทะเลแห่งดาบทันทีที่เจ้าก้าวเข้ามาในนี้”

เสียงของเงาดังมาอีกแล้ว

ลั่วอู๋รู้สึกกังวลมากที่พวกเขาถูกพบตัวแล้ว

หลังจากรู้สึกกังวลอยู่ครู่หนึ่งเขาก็สงบลงเล็กน้อยและพูดว่า “แล้วทำไมเจ้าไม่ทำล่ะ? จุดประสงค์ของเจ้าคืออะไร?”

“จุดประสงค์รึ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็แค่เราไม่ฆ่ามนุษย์”

เงานั้นหัวเราะ

ทั้งทะเลแห่งดาบสั่นสะท้าน สัตว์วิญญาณในทะเลแห่งดาบนับไม่ถ้วนมองมาด้วยความหวาดกลัว เงานี้เป็นเจ้าผู้ปกครองเฉพาะของทะเลแห่งดาบ

หลังจากได้ยินคำนี้ลั่วอู๋ก็ตกตะลึง “เจ้าไม่ฆ่ามนุษย์รึ?”

อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะปฏิเสธบุคคลภายนอกมาโดยตลอด

เห็นได้จากทัศนคติของภูตลาดตระเวนที่เมื่อเขาเห็นมนุษย์เขาก็เลือกที่จะระเบิดตัวเองโดยตรง เห็นได้ชัดว่าเขาเกลียดมนุษย์มาก

ดังนั้นลั่วอู๋จึงประหลาดใจกับเงานี้

“เราไม่เหมือนกับสิ่งเหล่านั้น” เงานั้นส่งเสียงพึมพำอย่างเยือกเย็น

เห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านั้นที่เขาพูดหมายถึงแสงศักดิ์สิทธิ์และนายพลภูต

ลั่วอู๋ถามอย่างระมัดระวัง “ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?”

“หืม?” เงานั้นมองไปที่ลั่วอู๋ “มันไม่ใช่ธุระของเจ้า”

ลั่วอู๋หุบปากทันที

พวกเขาไม่ฆ่ามนุษย์

แต่มันก็เป็นไปได้ถ้าเขาจะฆ่าใครสักคนเพราะน่ารำคาญเกินไป

ในเวลานี้ดวงตาของเงาดำทอดลงมาบนดาบเทพพิทักษ์ ลั่วอู๋ไม่สามารถมองเห็นดวงตาของอีกฝ่ายได้ เขามองเห็นเป็นเพียงเงาดำขนาดใหญ่เท่านั้น

แต่รูปลักษณ์ที่มองไม่เห็นนั้นทำให้เขาตื่นตระหนก

“เลือดศักดิ์สิทธิ์?” เงาดำคิด “ข้าจำได้ว่าสาเหตุของการปิดล้อมและการปราบปรามครั้งนี้คือมีวิญญาณดาบบังคับให้ภูตลาดตระเวนระเบิดตัวเอง”

หัวใจของลั่วอู๋จมลง

จบสิ้นแล้ว

เขาโดนปากกระบอกปืนเล็งมาจนได้

เขาปะติดปะต่อทุกอย่างได้ในทันที ปรากฏว่าภูตลาดตระเวนที่ตามมาทีหลังคิดว่าเขาเป็นวิญญาณดาบจากทะเลแห่งดาบ ไม่น่าแปลกใจเลย

แต่แล้วเงาก็พูดว่า “เหตุผลเล็กน้อยแค่นั้น ก็ควรค่าพอให้คิดจะทำลายสิ่งต่าง ๆ แล้วรึ?”

พูดจบเงานั้นก็หันไปเฉย ๆ และดูเหมือนว่ากำลังจะจากไปแล้ว

ตอนนี้ใบหน้าของลั่วอู๋ดูแปลกมาก ๆ

อารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเขาทำให้เขาปรับตัวไม่ทัน

นั่นหมายความว่ายังไง?

ข้าเป็นคนทำให้เกิดสงคราม แต่กลับปล่อยข้าไป?

ลั่วอู๋งงงวยเขาจึงเสี่ยงตะโกนไปว่า “ช้าก่อนท่าน”

ใช่ ตะโกนหยุดตัวตนที่น่ากลัวนั่นไว้ ไม่เพียงแต่เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเพื่อถามถึงน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ด้วย

เนื่องจากอีกฝ่ายถือคติไม่ฆ่า จึงควรใช้โอกาสนี้ถาม

เงาดำหยุดลงจริง ๆ ร่างกายที่เหมือนภูเขาของเขาเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งที่หาที่เปรียบไม่ได้ แม้ว่าจะทำแค่หมุนตัวก็ตาม

มันทรงพลังมาก แต่กลับไม่ทำอะไรในสงครามที่เพิ่งผ่านไปเลย

ลั่วอู๋สามารถมั่นใจได้ว่าตราบใดที่อีกฝ่ายลงมือก็สามารถทำลายทูตสวรรค์และภูตเหล่านั้นได้อย่างแน่นอน ไม่มีใครสามารถต้านทานได้

เงานี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นตัวตนระดับกึ่งจักรพรรดิ

“มีอะไร?” เสียงของเงาดำดังมาเหมือนฟ้าร้อง

ลั่วอู๋นิ่งและถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมท่านดูไม่โกรธเลย”

“โกรธเรื่องอะไร?”

“ข้าเป็นคนทำให้เกิดสงคราม”

“แม้ว่าจะไม่มีเจ้าก็จะมีเหตุผลอื่นอีก อย่างสงสัยว่าพวกข้าจะลอบสังหารราชินีภูต หรือพวกข้ามีพลังดาบมากเกินไปซึ่งรบกวนการนอนหลับของนายพลภูตชั้นสูง หรือพวกข้าจะแอบวางแผนที่จะขโมยแหล่งพลังภูตเพื่อก่ออาชญากรรม เจ้าคิดว่าเจ้าสมควรเป็นต้นเหตุการต่อสู้ครั้งใหญ่เช่นนี้หรือ?” เงากล่าวอย่างเย้ยหยัน

ลั่วอู๋ตะลึง

ฟังประโยคนี้แล้ว หมายความว่าอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะกับทะเลแห่งดาบนั้นไม่เข้ากัน

“ข้านับไม่ได้ว่ากี่ครั้งแล้วที่ข้าโดนล้อมและปราบปรามทุก ๆ สองสามทศวรรษเพื่อที่จะทำให้พลังของทะเลแห่งดาบอ่อนแอลง ทุกครั้งก็จะมีเหตุผลต่าง ๆ นานา กัน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องแหกตา แต่เรื่องวางแผนจะแอบขโมยเซียนหยวนนั้นเป็น ความจริง มันเป็นข้ออ้างเมื่อ 300 ปีก่อน ตอนนี้ข้าทำให้มันเป็นจริงแล้ว ข้ารอที่จะได้เห็นสีหน้าของราชินีภูตจริง ๆ” เงาดำกล่าวอย่างมุ่งร้าย

เซียนหยวน?

ลั่วอู๋รู้สึกว่ามันฟังดูคุ้น ๆ

หากคิดดูดี ๆ แล้ว นั่นคือสิ่งที่หลงเซียมาอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเพื่อตามหาไม่ใช่รึ?

“ท่านรู้จักเซียนหยวนรึ?” ลั่วอู๋ดีใจมาก

หากเราตามหาหลงเซี่ยได้เราจะมีความปลอดภัยมากขึ้น

เงานั้นเหลือบมองไปที่ลั่วอู๋และพูดว่า “ระวังหน่อย ข้าอาจจะฆ่าเจ้าก็ได้”

ลั่วอู๋รู้สึกหนาวสั่นในใจ “ท่านอย่าทำแบบนั้นเลย”

“ฮึ่ม” เงาดำตะคอกอย่างเย็นชา “ข้าช่วยเจ้าไม่ได้”

ทันใดนั้นความน่ากลัวของดาบก็มารวมตัวกันบนท้องฟ้าราวกับจะถล่มท้องฟ้า

เพียงแค่ลมปราณนั้นก็ทำให้ลั่วอู๋รู้สึกไร้พลัง ชีวิตในขณะนั้นราวกับไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของตนเอง

ทันใดนั้นไหปีศาจก็สว่างขึ้น

เงาดาบถูกปล่อยออกมา

ดาบในท้องฟ้าหยุดชะงัก

เงาดำจ้องไปที่เงาดาบและพูดด้วยเสียงที่ต่ำมาก “เจ้าเอาดาบนี้มาจากไหน?”

ลั่วอู๋มองไปที่ดาบ

มันคือดาบของเสี่ยวกง

หรือก็คือเงาของดาบต้านสวรรค์