ไหปีศาจ - บทที่ 871 ซากปรักหักพัง

บทที่ 871 ซากปรักหักพัง

บทที่ 871

ซากปรักหักพัง

ไม่นานการรักษาก็จบลง

เมื่อรู้เรื่องสิ่งที่หยู่เฮาได้ ทุกคนก็พูดว่า ลั่วอู๋เจ้าคงไม่ลำเอียงหรอกใช่ไหม? เราเองก็อยากได้เหมือนกัน”

แน่นอนว่าฉูจงฉวนเป็นคนที่พูดออกมาหยาบที่สุด เขาพูดว่า “ให้ราชาแห่งน้ำของข้าตีตราทักษะ SS สิบแปดทักษะที ข้าอยากกวาดล้างสำนักเฉียนหลง”

ลั่วอู๋บอกเขาอย่างสุภาพว่า “อย่าฝัน”

ลั่วอู๋เล่ารายละเอียดให้ทุกคนฟัง หลังจากทุกคน “เข้าใจ” ข้อจำกัดของการตีตราทักษะแล้ว พวกเขาก็เริ่มคิดถึงสัตว์วิญญาณซึ่งใกล้เคียงกับคู่สัญญาของพวกเขา

แต่เป้าหมายหลักไม่สามารถล่าช้าได้

“ได้เวลาไปแล้ว ไปหาภูตพระโพธิสัตว์กันเถอะ”

ภายใต้การนำทางของภูตสงคราม ลั่วอู๋ก็บินไปยังตำแหน่งของภูตพระโพธิสัตว์อีกครั้ง

ยังมีภูตชั่วร้ายมากมายตลอดทาง แต่ไม่มีการต่อสู้

ขณะที่ลั่วอู๋เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก ภูตชั่วร้ายก็น้อยลงเรื่อย ๆ ลมแห่งความเกลียดชังบนท้องฟ้าหยุดลงและท้องฟ้าก็แจ่มใสและสดใส

จากนั้นเขาก็เห็นแสงสีเหลืองอบอุ่นในระยะไกล

เป็นแสงแห่งพระโพธิสัตว์

เพียงแค่มองจากระยะไกล ลั่วอู๋ก็ยังรู้สึกสงบใจ

มันยากที่จะอธิบายความรู้สึกนั้น

มันเหมือนกับว่าทุกอย่างจบลงในสภาพแวดล้อมที่อุ่นใจ

ลั่วอู๋ระวังตัว

ไม่ใช่เรื่องดีที่จะมีความรู้สึกนี้ในสถานที่อันตรายเช่นนี้

เห็นได้ชัดว่ามีที่อยู่อาศัยของภูตพระโพธิสัตว์ แต่ภูตสงครามไม่รู้ว่าภายในเป็นอย่างไร ลั่วอู๋ต้องสำรวจด้วยตัวเอง

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็สว่างไสวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุด ลั่วอู๋ก็ก้าวเข้าไปในแสงแห่งพระโพธิสัตว์ และเขาเห็นทุกอย่างชัดเจน

แต่ภาพตรงหน้าทำให้เขาประหลาดใจ

เขาไม่ได้เห็นภาพวิหาร เสียงระฆังโบราณ พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ และการสวดมนต์อย่างเคร่งขรึมตามที่เขาจินตนาการ

ไม่มีแสงแห่งพระโพธิสัตว์ ไม่มีวิหาร

มีเพียงเศษซากที่อยู่ตรงหน้าเขา

นี่คือซากปรักหักพัง ไม่มีแสงไฟ มีกรวดทุกหนทุกแห่ง กำแพงที่พังทลายด้วยกาลเวลา ลึกเข้าไปในซากปรักหักพังจะเห็นกำแพงหินขนาดใหญ่ สิ่งที่น่าจะจารึกไว้บนกำแพงหินก็เต็มไปด้วยรอยร้าวและมองเห็นไม่ชัด

ร่องรอยของอาคารโบราณบางหลังมองได้ไม่ชัดเจน มันพังทลายลงจนหมด มีเสาที่ไม่สมบูรณ์เพียงไม่กี่เสาที่ตั้งอยู่ในซากปรักหักพัง

รกร้างและแตกสลาย

ลั่วอู๋ไม่คิดว่าเขาจะได้เห็นภาพแบบนี้

ภายใต้แสงแห่งพระโพธิสัตว์มันมีแต่ซากปรักหักพัง

ลั่วอู๋หยิบหินสีเหลืองใสขนาดเล็กที่มีร่องรอยแกะสลักไว้ เส้นเรียบแต่เต็มไปด้วยรอยแตก

ดูเหมือนว่าไม่มีใครมาที่นี่เป็นเวลานาน

สภาพดินฟ้าอากาศที่ตกค้างบนพื้นเกิดเป็นทรายสีเหลืองหนาเป็นชั้น ๆ

“มัน…เป็นไปได้ยังไง?” ลั่วอู๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและไปที่ส่วนลึกของซากปรักหักพัง แต่ดวงตาของเขายังเห็นรอยหักอีกนับไม่ถ้วน

ทุกแห่งหนเผยให้เห็นความทรุดโทรมและรกร้าง

อารมณ์ของลั่วอู๋ลดลง

ดูเหมือนเมื่อก่อนเคยเป็นเมืองที่งามสง่า แต่กลับกลายเป็นเช่นนี้ แม้แต่อดีตก็ไม่มีเหลือ

ในเวลานี้ ลั่วอู๋รู้สึกถึงคลื่นแสงแห่งพระโพธิสัตว์

เขารู้ว่ามันต้องมาจากภูตพระโพธิสัตว์

ดังนั้นลั่วอู๋จึงเข้าไปใกล้ ๆ และวิหารที่เสียหายครึ่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ครึ่งหนึ่งทรุดตัวลงไปแล้ว

ส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งก็ทรุดโทรมมากเช่นกัน แต่พอจะมองออกว่าเป็นวิหารเล็ก ๆ

ภูตพระโพธิสัตว์อยู่ในวิหาร

มันนั่งบนแท่นพระพุทธรูปพิงกับพระพุทธรูปหินที่สูญเสียร่างกายส่วนบนไปแล้ว ดูเหมือนกำลังพักผ่อน มันหรี่ตาและขดตัวเป็นลูกบอล ราวกับว่าจะสบายขึ้น

ภูตพระโพธิสัตว์ห้อมล้อมด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์

แต่ในวิหารเล็กๆ ที่สลัว ๆ มันก็ดูสว่างไปนิด

มันเหมือนหมาจรจัด

มีเพียงด้วยพระพุทธรูปหินเย็น ๆ อยู่ข้างกายเท่านั้น

หลังจากคิดดูแล้ว ในที่สุดลั่วอู๋ก็พูดขึ้นว่า “สวัสดี”

จู่ ๆ ภูตพระโพธิสัตว์ก็ตื่นขึ้นราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ไร้ทางสู้ และรีบย่องไปทางด้านหลังพระพุทธรูปหิน ท่าทีแบบนี้ไม่เหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่กล้าโจมตีหมาป่าทมิฬเลย

“อย่าหนี” ลั่วอู๋พยายามทำตัวอ่อนโยน “ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก ได้โปรดอย่าหนีเลย”

ภูตพระโพธิสัตว์โผล่หัวออกมาและกะพริบตา

ถึงจะตาดูไม่ดีแต่ตาเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ

ไม่นานมันก็เชิดหัวขึ้น และแสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็สั่นไหว ราวกับว่ามันพยายามจะหลบหนี

ลั่วอู๋จับหมาป่าทมิฬจากโลกไหแล้วโยนมันลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว “มันเป็นของเจ้า ข้าไม่เป็นภัยจริง ๆ ได้โปรดเชื่อข้าเถอะ”

ในที่สุดภูตพระโพธิสัตว์ก็หยุดและไม่หนีอีกเป็นครั้งที่สาม

มันมองไปที่หมาป่า ลังเลบ้าง ดูเหมือนจะกลัวที่จะปิด

ลั่วอู๋โล่งใจที่ตราบใดที่มันไม่วิ่งหนี ก็เป็นเรื่องดี

“มันเป็นของเจ้า” ลั่วอู๋ถอยออกจากวิหาร ถอยห่างออกไปอีกนิด และพยายามทำให้ภูตพระโพธิสัตว์ไม่รู้สึกอันตราย

ภูตพระโพธิสัตว์ลังเลอยู่นานและในที่สุดก็เข้าใกล้หมาป่าทมิฬ

ดวงตาลั่วอู๋ฉายความประหลาดใจ เพราะภูตพระโพธิสัตว์ “ชำระ” หมาป่าทมิฬโดยตรงด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ และนำแก่นวิญญาณของมันออกไป

ใช่ หมาป่าทมิฬตายแล้ว

มันตายแล้ว

ลั่วอู๋ไม่เข้าใจ ภูตพระโพธิสัตว์ก็เหมือนกับภูตสงคราม มี “ความปรารถนาดี” ในการชำระดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศให้บริสุทธิ์ไม่ใช่หรือ? นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาโจมตีภูตชั่วร้ายเหล่านี้หรือไม่?

หลังจากฆ่าหมาป่าทมิฬแล้ว ภูตพระโพธิสัตว์ก็ฉายแสงสีดำในดวงตาของเขา

แต่ในไม่ช้ามันก็ระงับแสงสีดำนั่น

ลั่วอู๋ไม่ได้สังเกตที่เกิดเหตุ

“นี่คือของขวัญสำหรับเจ้าจากข้า มันยากกว่าจะเอาชนะมาได้” ลั่วอู๋ยิ้มและขอผลงาน

ภูตพระโพธิสัตว์มองไปที่ลั่วอู๋แต่มันกลัวที่จะเข้าหาเขา

ลั่วอู๋รู้ว่านั่นไม่เพียงพอ

แม้แต่การสื่อสารขั้นต่ำก็ไม่สามารถทำได้ ไม่ต้องพูดถึงการขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายเลย

“งั้นข้าขออยู่ที่นี่สักสองสามวันได้ไหม?” ลั่วอู๋แกล้งง่วงแล้วเลือกนั่งลงบนหินก้อนใหญ่

เห็นได้ชัดว่าภูตพระโพธิสัตว์ต้องการขับไล่ลั่วอู๋ออกไป แต่เขาไม่กล้าเข้าใกล้

ข้าไม่เข้าใจว่ามันกลัวอะไร

ลั่วอู๋ไม่ได้ทำอะไรมากนอกจากเข้านอนจริง ๆ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ภูตพระโพธิสัตว์ก็บินกลับไปที่แท่นบูชาของตนเองและนั่งบนพระพุทธรูป แต่เห็นได้ชัดว่ามีอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้มันรู้สึกไม่สบายใจ

ภูตชั่วร้ายไม่สามารถเข้ามาที่นี่ได้

แต่ลั่วอู๋เข้ามาได้

บางที

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวใจของภูตพระโพธิสัตว์ มนุษย์คนนี้อาจไม่มีภัยคุกคาม

ระดับนี้ไม่จำเป็นต้องนอนก็จริง

แต่ท้ายที่สุดแล้วลั่วอู๋ก็เพิ่งผ่านสงครามครั้งใหญ่ การนอนหลับสบาย ๆ ก็เป็นทางเลือกที่ดี และที่นี่เขาสามารถนอนหลับได้อย่างสบาย

เพราะเขารู้ดีว่าภูตชั่วร้ายไม่สามารถเข้ามาที่นี่ได้

ด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง ภูตพระโพธิสัตว์ที่มักนอนหลับสบาย แต่วันนี้มันนอนไม่หลับอีกต่อไป

ในอีกไม่กี่วันต่อมา ลั่วอู๋ก็ยังอยู่ที่นี่

บางครั้งภูตพระโพธิสัตว์ก็จับความรู้สึกของการมีอยู่ของลั่วอู๋

ภูตพระโพธิสัตว์ตื่นตัวมากในตอนแรก แต่เขาก็ชินกับมันในเวลาต่อมา แต่เขาก็ยังไม่อยากเข้าใกล้ลั่วอู๋ และเขาไม่ต้องการสื่อสารกับลั่วอู๋

มันน่าผิดหวังมากสำหรับลั่วอู๋