ไหปีศาจ - บทที่ 874 ที่พักพิงของโลกใบเล็ก

บทที่ 874 ที่พักพิงของโลกใบเล็ก

บทที่ 874

ที่พักพิงของโลกใบเล็ก

ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจกับภาพนั้น

เพราะภูตพระโพธิสัตว์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตดุร้าย คำว่า “พุทธะ” ไม่ได้หมายถึงการต่อสู้กับใคร

ต่างจากภูตสงครามตรงที่มันมีความรู้สึกอยากก่อสงครามสูงเสมอ และสามารถเข้าสู่สถานะต่อสู้สูงสุดได้อย่างรวดเร็ว และยิ่งน่ากลัวมากขึ้นในสงครามดุเดือด

แม้แต่ภูตพระโพธิสัตว์ก็เหมือนกับภูตสงครามที่มีหัวใจอยาก “ชำระ” ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศให้บริสุทธิ์

แต่ไม่น่ารีบจะฆ่าขนาดนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากอยู่ด้วยกันมาในช่วงนี้ ลั่วอู๋รู้สึกถึงหัวใจที่บริสุทธิ์ของภูตพระโพธิสัตว์อย่างชัดเจน มันเหมือนกับหยกเจียระไน ไร้เดียงสาและน่าเอ็นดู

สิ่งมีชีวิตแบบนี้แม้จะเผชิญกับภูตชั่วร้ายก็ยังมีความเห็นอกเห็นใจ ยากที่จะจินตนาการว่ามันจะเป็น “นักฆ่า” ที่เฉียบคมได้อย่างไร

แต่สุดท้ายก็เป็นภูตชั่วร้าย

สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ ถูกกำหนดให้เป็นปีศาจร้ายโดยธรรมชาติจะถูกทำลายหากมันไม่ทำลาย

ลั่วอู๋ไม่รอช้า เพื่อให้มีสัมพันธภาพที่ดีกับภูตพระโพธิสัตว์ ก็ยังเป็นการดีที่จะต่อสู้เคียงข้างกัน

ผู้กลืนกินความฝัน

สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากความฝัน

ตัวมันเองไม่ใช่ภูตชั่วร้าย แต่ถ้าได้มาอยู่ที่นี่ก็คงไม่ใช่ภูตปกติแน่นอน มันมีพลังแห่งความเกลียดชังที่แข็งแกร่ง

หลังจากการตายของภูต จะเหลือพลังไว้ส่วนหนึ่ง และพลังส่วนนี้ก็ถูกกระตุ้นด้วยสายลมแห่งความเกลียดชัง และให้กำเนิดชีวิตใหม่

เห็นได้ชัดว่าผู้กลืนกินความฝันตัวนี้เกิดมาได้อย่างไร

ผู้กลืนกินความฝันมีความสามารถในการสะกดจิตที่ทรงพลัง พวกมันยังสามารถลากศัตรูเข้ามาในความฝัน บดขยี้พวกเขาด้วยการควบคุมฝันอย่างสมบูรณ์ และสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อทะเลแก่นวิญญาณของศัตรู

“ฮึ่ม!”

เมื่อผู้กลืนกินความฝันเห็นภูตพระโพธิสัตว์ก็โกรธมากและทำเสียงทื่อ ๆ

ร่างของมันโปร่งใส ดูเหมือนใบตอง แล้วก็มีจมูกยาว มันดูแปลกประหลาดมาก

“แสงแห่งพระโพธิสัตว์ชำระล้าง”

ภูตพระโพธิสัตว์ผายมือออก และแสงที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็ส่องประกาย จากนั้นก็ไหลออกมาราวกับแม่น้ำและโจมตีผู้กลืนกินความฝัน

ผู้กลืนกินความฝันคำรามแล้วใช้ทักษะของมัน ทักษะระดับ SS [ความฝัน]

ลำแสงอันเจิดจ้าพุ่งออกมาจากจมูกของผู้กลืนกินความฝัน

ลำแสงบิดและหมุน

มันเหมือนกับว่ามิติถูกบิดเบี้ยว

แต่เพียงแสงบนร่างของภูตพระโพธิสัตว์สั่นไหว ลำแสงที่พุ่งเข้าใส่ตัวมันก็หายไปในทันที ทักษะที่ทรงพลังที่สุดของผู้กลืนกินความฝันนั้นไม่ได้ผลเลย แต่ทักษะของภูตพระโพธิสัตว์นั้นได้ผล

แสงแห่งพระโพธิสัตว์สาดลงมา และผู้กลืนกินความฝันก็คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด จากนั้นมันก็รีบหอบร่างกายหนีไปอย่างรวดเร็ว แต่พลังแห่งความเกลียดชังของมันก็ได้ลดน้อยลงไปมาก

เมื่อเห็นแบบนี้ ก็ดูเหมือนว่าลั่วอู๋ไม่จำเป็นต้องช่วยสู้ ดังนั้นเขาจึงกางม่านดาบแห่งการป้องกันของเขา

เมื่อภูตพระโพธิสัตว์ตกอยู่ในอันตราย เขาก็สามารถสนับสนุนได้ในทันที

ภูตพระโพธิสัตว์ก็รู้สึกถึงพลังเช่นกัน มันหันไปมองที่ลั่วอู๋และดูเหมือนจะยิ้มให้

แม้ว่ามิติวิญญาณของผู้กลืนกินความฝันจะสูงกว่าภูตพระโพธิสัตว์สี่เท่า แต่ต่อหน้าภูตพระโพธิสัตว์มันแทบไม่มีพลังต่อสู้กลับเลย ใบหน้าบางส่วนของมันถูกทำลาย

ภูตพระโพธิสัตว์มีแสงแห่งพระโพธิสัตว์ปกป้องร่างกาย

นี่ไม่ใช่แค่ความสามารถตามธรรมชาติเท่านั้น แต่ยังเป็นผลมาจากพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดที่พระโพธิสัตว์มอบให้ ซึ่งทำให้ความแข็งแกร่งของมันน่ากลัวกว่าที่คิด

พูดได้เต็มปากว่าสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าระดับเพชรในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศนั้นไม่ใช่ศัตรูของภูตพระโพธิสัตว์เลย

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็สาดลงมาอีกครั้ง

และผู้กลืนกินความฝันก็ตาย

หลังจากฆ่าผู้กลืนกินความฝันแล้ว ภูตพระโพธิสัตว์ก็ดึงแก่นวิญญาณของมันออกมาอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามมันไม่ได้กินแก่นวิญญาณเหมือนภูตชั่วร้ายอื่น ๆ แต่มันห่อหุ้มแก่นวิญญาณด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์

แล้วภูตพระโพธิสัตว์ก็บินออกไป

ลั่วอู๋ยังคงบินตามไป

หลังจากจัดการผู้กลืนกินความฝัน ภูตพระโพธิสัตว์ก็ “ล่า” ต่อไป เขามุ่งความสนใจไปที่ภูตชั่วร้ายที่ทรงพลังอีกครั้งและเริ่มโจมตีโดยตรง

ลั่วอู๋ไม่ได้นิ่งเฉย อย่างน้อยเขาก็ต้องสร้างผลงานบ้าง

ดังนั้นเขาจึงคอยยิงสนับสนุนเพื่อช่วยให้ภูตพระโพธิสัตว์จัดการคู่ต่อสู้ได้เร็วขึ้น

ภายในเวลาประมาณครึ่งวัน พวกเขาจัดการภูตชั่วร้ายระดับทองขั้นสูงเก้าตัว และแก่นวิญญาณของภูตชั่วร้ายแต่ละตัวก็ถูกเอาออกมา

ในที่สุด ภูตพระโพธิสัตว์ก็ดูเหมือนจะเหนื่อย และแสงแห่งพระโพธิสัตว์บนร่างกายก็สลัวลง

มันและลั่วอู๋บินกลับไปที่ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

“เจ้าดูเหนื่อย” ลั่วอู๋ถามด้วยความเป็นห่วง

ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า “ข้า… ข้าอยากนอนแล้ว”

“แน่นอน เจ้านอนได้ แต่เจ้าต้องบอกข้าบางอย่าง” ลั่วอู๋จิ้มปลายนิ้วมือไปบนหน้าของภูตพระโพธิสัตว์ด้วยสีหน้าจริงจัง “ควันสีดำในร่างกายของเจ้ามันคืออะไร?”

ใช่ ลั่วอู๋สังเกตบางอย่าง

แม้ว่าเขาจะไม่เคยสนใจเรื่องนี้มาก่อนเลย แต่ลั่วอู๋ก็ยังสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่มันฆ่าภูตชั่วร้าย จะมีร่องรอยของควันสีดำอยู่บนใบหน้าของภูตพระโพธิสัตว์

แม้ว่าควันสีดำนั้นจะหายไปอย่างรวดเร็ว

แต่มันมีอยู่จริง

หลังจากเข้าร่วมการต่อสู้บนลานประลองมรณะในตอนแรก ลั่วอู๋และคนอื่น ๆ ก็มีอาการต่าง ๆ แต่อาการของภูตพระโพธิสัตว์ดูแตกต่างไปจากคนอื่น ๆ โดยสิ้นเชิง

เมื่อถูกลั่วอู๋สัมผัส ภูตพระโพธิสัตว์ก็ไม่ขัดขืนมากนัก แต่พูดอย่างเหนื่อยล้าว่า “ข้าจะนอนพักสักครู่ มันไม่เป็นไรหรอก”

แสงแห่งพระโพธิสัตว์บนตัวภูตพระโพธิสัตว์กำลังริบหรี่ลง

ดูเหมือนว่ามันต้องการการพักผ่อนจริง ๆ

แต่ความเหนื่อยล้าแบบนี้ไม่ได้เกิดจากการสูญเสียพละกำลัง

ลั่วอู๋ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างดี และดวงตาของเขาก็เป็นประกาย จากนั้นเขาก็ยื่นนิ้วออกมา

ปลายนิ้วเป็นสีขาว

พลังแห่งการชำระบาปถูกปลดปล่อย

แสงสีขาวส่องลงมาที่ภูตพระโพธิสัตว์ แต่จู่ ๆ แสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็เบ่งบาน ขัดขวางการใช้ชำระบาปของลั่วอู๋

ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ปกป้องร่างกายและขับไล่พลังงานภายนอกทั้งหมดโดยสัญชาตญาณ

โชคดีที่พลังของชำระบาปนั้นเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง แม้ว่าจะถูกปฏิเสธ แต่บางส่วนก็ถูกรวมเข้ากับร่างของภูตพระโพธิสัตว์ได้สำเร็จ

ควันสีดำอันละเอียดอ่อนไหลออกจากภูตพระโพธิสัตว์แล้วก็หายไป

“มันเป็นเพราะสิ่งนี้จริง ๆ” ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว

เขาไม่รู้ที่มาของควันสีดำนี้ แต่แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ลั่วอู๋ยังรู้สึกได้ว่ามีปราณสีดำจำนวนมากในร่างกายของภูตพระโพธิสัตว์ซึ่งถูกแสงแห่งพระโพธิสัตว์ระงับไว้ การพึ่งชำระบาปเพียงครั้งเดียวคงไม่เพียงพอ

โชคดีที่มีแสงแห่งพระโพธิสัตว์ มิฉะนั้นจิตภูตพระโพธิสัตว์คงจะถูกหลอมรวมกับปราณสีดำไปแล้ว

สีหน้าของภูตพระโพธิสัตว์ดีขึ้น เขารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นและอาการง่วงนอนที่เคยมีก็หายไป

“ไม่ง่วงแล้วรึ?” ลั่วอู๋ถาม

ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า

ลั่วอู๋ได้รู้อะไรบางอย่างนั่นคือการมีอยู่ของพลังปราณสีดำจะทำให้ภูตพระโพธิสัตว์ง่วงนอน ซึ่งจริง ๆ แล้วนั่นเป็นกระบวนการในการระงับปราณสีดำ

ไม่แปลกที่มันจะหลับตลอดเวลา

“เจ้ารู้ไหมว่าการฆ่าภูตชั่วร้ายมีผลอย่างมากต่อเจ้า” ใบหน้าของลั่วอู๋เคร่งขรึม “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีควันสีดำสะสมอยู่ในร่างกายมากแค่ไหน แต่เมื่อมันระเบิดออกมาแล้ว เจ้าก็จะไม่เป็นเจ้าอีกต่อไป”

ภูตพระโพธิสัตว์กะพริบตา เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจสิ่งที่ลั่วอู๋บอก

“ลั่วอู๋ ช่วยข้าด้วย”

ดูเหมือนมันจะไม่รู้ถึงความร้ายแรงของปัญหาเลย

“เจ้าเริ่มฆ่าภูตชั่วร้ายตั้งแต่เมื่อไหร่” ลั่วอู๋ถาม

ภูตพระโพธิสัตว์ครุ่นคิดแล้วให้คำตอบว่าเมื่อประมาณ 400 ปีที่แล้ว

ลั่วอู๋ทำสีหน้าแปลก ๆ

สี่ร้อยปี ร่างกายนี้สะสมควันสีดำไปมากแค่ไหนกัน

“จะให้พูดก็คือ เพราะเจ้าได้รับการปกป้องจากอาณาจักรชาวพุทธที่ล่มสลายนี้ และได้รับการคุ้มครองด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ ถ้าเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ คงจะเกิดปัญหาไปนานแล้ว” ลั่วอู๋พูดหลังจากคิดอยู่สักพัก

……………………………………………………………………………..