ไหปีศาจ - บทที่ 875 เขาคือพระโพธิสัตว์

บทที่ 875 เขาคือพระโพธิสัตว์

บทที่ 875

เขาคือพระโพธิสัตว์

วันถัดมา ลั่วอู๋ใช้พลังของชำระบาปหลายครั้งติดต่อกัน

แม้ว่าแสงแห่งพระโพธิสัตว์จะปัดเป่าออกไป แต่ก็ยังพอมีผลอยู่บ้าง

ควันสีดำออกจากร่างของภูตพระโพธิสัตว์และสลายไปมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ลั่วอู๋ก็รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน ดูเหมือนว่าควันสีดำจะไม่สามารถขจัดออกไปได้อย่างสมบูรณ์

เมื่อควันสีดำหายไป แสงแห่งพระโพธิสัตว์บนตัวภูตพระโพธิสัตว์ก็ค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น

แม้แต่มิติวิญญาณก็ยังเผยร่องรอยของการพัฒนาที่เลือนราง

เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะการฉุดรั้งของปราณสีดำความก้าวหน้าของมิติวิญญาณของภูตพระโพธิสัตว์จึงล่าช้ามาก ภูตพระโพธิสัตว์รู้สึกว่าร่างกายของเขาเบาและสบายกว่าเดิม และเขาก็ใกล้ชิดกับลั่วอู๋มากขึ้น

จนกระทั่งพลังวิญญาณของลั่วอู๋หมดลง เขาก็ยังไม่รู้ว่ามีควันสีดำในตัวภูตพระโพธิสัตว์มากขนาดไหน

เขาถึงกับต้องถอนหายใจ

ภูตพระโพธิสัตว์ตนนี้ฆ่าไปเยอะจริง ๆ

เมื่อเห็นสภาพท้อแท้ของลั่วอู๋ ภูตพระโพธิสัตว์ก็แสดงร่องรอยของความรู้สึกผิด และหยิบผลวิญญาณที่ซ่อนไว้อย่าง ลับ ๆ ออกมาแล้วยื่นให้เขา

“นี่…เจ้าเอานี่ไป”

ลั่วอู๋ตกตะลึง แต่เขาไม่คิดว่าภูตพระโพธิสัตว์จะเก็บมันไว้

เขาไม่คิดว่าภูตพระโพธิสัตว์จะให้ผลไม้วิญญาณกับเขา

ภูตพระโพธิสัตว์เขินและเกาหัว “มันอร่อยมาก ข้าเกรงว่าจะไม่ได้กินมันอีกก็เลย…”

ทันทีที่ลั่วอู๋ได้ยินประโยคนี้ เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

มันเป็นเพียงผลวิญญาณทั่วไป มันไม่ใช่ของดีด้วยซ้ำ

ก็ได้” ลั่วอู๋กัดผลไม้วิญญาณและพูดอย่างคลุมเครือว่า “ข้าจะให้ผลไม้วิญญาณเจ้าทุกวัน เจ้าแค่กินมันตามสบายก็พอ”

ภูตพระโพธิสัตว์ไม่ได้พูดตอบกับ มันทำเพียงแค่มองไปที่ลั่วอู๋

แสงในดวงตาของมันกะพริบ

บอกไม่ได้ว่ามันมีอารมณ์อะไร

หลังจากกินผลไม้แล้ว ลั่วอู๋ก็ถามว่า “ทำไมเจ้าถึงโจมตีภูตชั่วร้ายเหล่านั้น เจ้าไม่รู้หรือว่าพลังปราณสีดำมีผลต่อร่างกายของเจ้า”

ภูตพระโพธิสัตว์แสดงความลำบากใจเล็กน้อย ดูเหมือนมันจะลังเลเกี่ยวกับบางสิ่ง แต่มันยังคงย่นใบหน้าและตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เพื่อสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่”

ลั่วอู๋ยิ่งสับสน

“การฆ่าภูตชั่วร้ายกับการสร้างอาณาจักรชาวพุทธมันเกี่ยวกันอย่างไร?” ลั่วอู๋ถาม

ภูตพระโพธิสัตว์ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เจ้าแห่งบาปสัญญากับข้าว่าตราบเท่าที่ข้าสังหารภูตชั่วร้ายได้ 100,000 ตน เขาจะช่วยข้าสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นใหม่ จากนั้น… ข้าก็จะมีบ้าน”

ลั่วอู๋ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

ฆ่าภูตชั่วร้ายมากพอเพื่อจะสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นใหม่?

มันไร้สาระ นอกจากพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงแล้ว ใครจะมีความสามารถในการสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่? เจตจำนงแห่งบาปคืออะไรกันแน่? เขามีคุณสมบัติอะไรที่จะพูดอย่างนั้น

แต่ครึ่งหลังของประโยคที่ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวมาทำให้ลั่วอู๋รู้สึกเศร้า

มันแค่อยากมีบ้าน

ตั้งแต่กำเนิดมา มันอยู่ในซากปรักหักพังมาโดยตลอด

และลั่วอู๋ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมมันจึงพยายามอย่างมากในการสร้างวิหารเล็ก ๆ ขึ้นมาใหม่ แม้ว่าวิหารจะเล็กและทรุดโทรม แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้ภูตพระโพธิสัตว์รู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย

ลั่วอู๋มักจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกกับเพื่อนของเขาในโลกไหฟัง

ดังนั้นทุกคนจึงเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

ในเวลานี้ ทุกคนรู้สึกเห็นใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของภูตพระโพธิสัตว์

“พามันมาด้วยเลยสิ ยังไงโลกไหก็ใหญ่พออยู่ดี” หลินยูหลันพูดออกมาเป็นคนแรก

ฉูจงฉวนสนับสนุนหลินยูหลันอย่างเต็มที่ “ใช่เลย ว่า ตรง ๆ โลกไหนี้ดีกว่าซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธเลยไม่ใช่รึ? ลั่วอู๋ เจ้าได้ยินข้าไหม พามันมาเลย”

แม้ว่าหลี่หยินจะไม่แสดงความคิดเห็นบ่อยนัก แต่นางก็ยังพยักหน้าอย่างลับ ๆ

ลั่วอู๋ก็เลยเห็นด้วยกับคู่หูของเขาไปโดยธรรมชาติ

เขาเลยถามว่า “ไปกับข้าไหม ข้ามีทางพาเจ้าออกไปจากที่นี่ได้ สภาพแวดล้อมภายนอกดีมากเลยนะ มีดอกไม้ หญ้าและผลไม้อยู่ทุกหนทุกแห่ง มีสัตว์วิญญาณที่เป็นมิตรอยู่ทุกหนทุกแห่ง ได้อยู่ห่างจากการต่อสู้ด้วย”

ภูตพระโพธิสัตว์กำลังสับสน

มันนึกไม่ออกว่าที่ลั่วอู๋บอกมันเป็นยังไง

ดังนั้นลั่วอู๋จึงจับมือเขาแล้วพูดว่า “มากับข้าเถอะ”

ลั่วอู๋นำภูตพระโพธิสัตว์มาสู่โลกไห

ในโลกไห ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสเหมือนผลึกสีฟ้าใส อากาศเต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่อุดมสมบูรณ์ ไกลออกไปมีภูเขาเขียวขจีและน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ นกโบยบิน มีความสดใสทุกรูปแบบ ราวกับเป็นแดนสวรรค์

ดอกไม้นั้นมีเสน่ห์

ดวงตาของภูตพระโพธิสัตว์เบิกกว้างเมื่อเห็นฉากนี้

“ต่อไปนี้เจ้ามาอยู่ที่นี่ไหม?” ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม

ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม สัตว์ระดับเพชรนั้นหายากมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งภูตพระโพธิสัตว์ซึ่งมีอยู่ในอาณาจักรชาวพุทธเท่านั้น และมันยังมีประโยชน์มากอีกด้วย

พื้นที่ของโลกไหจะเพิ่มขึ้นตามจำนวนสิ่งมีชีวิตที่เพิ่มขึ้น และการมีสิ่งมีชีวิตระดับสูงก็จะส่งเสริมกระบวนการนี้เช่นกัน

ภูตพระโพธิสัตว์ลังเลเป็นเวลานาน เขามองดูโลกไหอย่างไม่เต็มใจแล้วส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่”

ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ

“ทำไมล่ะ?”

ตาของภูตพระโพธิสัตว์เปี่ยมด้วยความปรารถนา “เพราะพระโพธิสัตว์”

แม้ว่าอาณาจักรชาวพุทธจะล่มสลายไปนานแล้วตั้งแต่มันเกิดมา แต่แสงแห่งพระโพธิสัตว์ยังคงฉายลงมาสู่อาณาจักรชาวพุทธ ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์และลึกลับของพระโพธิสัตว์คือบ้านที่แท้จริงของมัน

ลั่วอู๋อดยิ้มไม่ได้เมื่อได้ยินเช่นนี้

เขามีใจที่จะรับภูตพระโพธิสัตว์มาจริง ๆ

แต่เมื่อเขาได้ยินแบบนี้ เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้เลย

“เจ้าแห่งบาปสามารถช่วยเจ้าสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ได้จริงหรือ? เจ้าแน่ใจหรือว่าเขาจะทำให้ได้” ลั่วอู๋ถาม

ภูตพระโพธิสัตว์ลังเล “มันน่าจะเป็นแบบนั้น”

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?”

“เพราะ… เขาคือพระโพธิสัตว์”

หัวใจของลั่วอู๋กระโจนอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าว่าไงนะ?”

“เขาเป็นพระโพธิสัตว์ มีเพียงเขาเท่านั้นที่มีความสามารถในการสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นใหม่ได้” มันกล่าวอีกครั้ง

ลั่วอู๋สูดลมหายใจเย็นเข้าปอด

มันอาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา

เจ้าแห่งบาปเป็นพระโพธิสัตว์งั้นหรือ?

กำแพงกระดูกสีขาวยักษ์นั้นไม่ชวนให้คิดอย่างนั้นเลย

จุดประสงค์ดั้งเดิมของลั่วอู๋คือการสอบถามเกี่ยวกับข้อมูลของเจ้าแห่งบาป แต่เขาไม่คิดว่าจะได้ข้อมูลแบบนี้มา

แต่มันยากที่จะยอมรับ

“มันฟังดูเหมือนโกหกเกินไป” ฉูจงฉวนและคนอื่น ๆ เกาหัวของพวกเขา และภูตพระโพธิสัตว์ก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะเห็นมนุษย์จำนวนมากพร้อมกัน

ลั่วอู๋รีบพูด “ไม่ต้องกลัว นี่เพื่อนของข้าเอง”

หลังจากอธิบาย ภูตพระโพธิสัตว์ก็สงบลง แต่ยกเว้นลั่วอู๋ เขายังคงไม่สามารถยอมรับเรื่องที่เพิ่งได้ยินได้ ดังนั้นพวกเขาจึงพากันไปคุยอยู่ห่างไกล

“จริงรึเปล่า?” ผู้คนเริ่มพูดคุยกัน

“ข้าเกรงว่ามันจะค่อนข้างน่าเชื่อถือ เพราะเห็นภูตพระโพธิสัตว์ดูจริงจังมาก”

“แต่ถ้าเขาเป็นพระโพธิสัตว์ ทำไมเขาถึงเป็นผู้ปกครองดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศกัน?”

“ดูเหมือนข้าจะไม่เคยได้ยินว่าเจ้าแห่งบาปได้ทำอะไรที่เกี่ยวกับการฆ่าและการกวาดล้างเลย”

“จริงหรือ?”

“ถ้าเขาสามารถสร้างอาณาจักรชาวพุทธได้ ทำไมไม่ทำไปเลยล่ะ ข้าคิดว่าเขาไม่ใช่ตัวจริง”

“อาจจะมีเหตุผลอะไรอยู่”

พวกเขาคุยกันอยู่พักหนึ่ง แต่ก็สรุปไม่ได้ว่าเพราะอะไร ในที่สุดพวกเขากลับไปจดจ่อกับภูตพระโพธิสัตว์

ลั่วอู๋ถามว่า “ภูตชั่วร้าย 100,000 ตน เหลืออีกเท่าไหร่ที่เจ้าต้องจัดการ?”

“สามร้อยสิบเจ็ด” ภูตพระโพธิสัตว์ตอบโดยไม่ต้องคิด

มันจำได้ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้