ไหปีศาจ - บทที่ 876 ร่างที่แท้จริงของเจ้าแห่งบาป

บทที่ 876 ร่างที่แท้จริงของเจ้าแห่งบาป

บทที่ 876

ร่างที่แท้จริงของเจ้าแห่งบาป

ภูตชั่วร้าย 100,000 ตนที่มีระดับทองขั้นสูงเป็นอย่างน้อย

ภูตชั่วร้ายในระดับทองไม่นับ

ภูตชั่วร้ายระดับเพชรหนึ่งตนสามารถนับเป็นภูตชั่วร้ายระดับทองขั้นสูงได้สิบตัว

นี่คือสัญญาที่เจ้าแห่งบาปกำหนดไว้ เขาจะช่วยภูตพระโพธิสัตว์สร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นใหม่และให้แสงแห่งพระโพธิสัตว์ส่องสว่างบนแผ่นดินนี้อีกครั้ง

สี่ร้อยปีนี้ ภูตพระโพธิสัตว์ตระเวนไปในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศตามลำพัง และฆ่าภูตชั่วร้าย

มีควันสีดำจำนวนมากในร่างกาย

สิ่งนี้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อความเร็วในการฟื้นตัวของตัวมันเอง และยังขัดขวางการเติบโตของมิติวิญญาณ แต่มันก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะต่อสู้และกำจัดภูตชั่วร้าย

สี่ร้อยปี

ฆ่าภูตชั่วร้ายไปมากกว่า 90,000 ตัว

ฟังดูเหมือนไม่มาก แต่เป็นผลงานจากความพยายามของภูตพระโพธิสัตว์

“มาเถอะ เราจะช่วยเจ้าเอง” ลั่วอู๋กล่าว

เขาตั้งใจตามที่พูดจริง ๆ

ไม่ใช่เพื่อภูตพระโพธิสัตว์เท่านั้น จุดประสงค์ดั้งเดิมของพวกเขาคือการผ่านดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ หากพวกเขาต้องการผ่านดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ พวกเขาต้องผ่านพื้นที่ของเจ้าแห่งบาปด้วย

โชคดีที่เป้าหมายของภูตพระโพธิสัตว์ใกล้จะสำเร็จแล้ว

มิฉะนั้นลั่วอู๋คงไม่มีความมั่นใจที่จะช่วย

ทุกคนต่างออกไปกวาดล้างพื้นที่ไม่ปลอดภัย ภูตชั่วร้ายทั้งหมดที่ต่ำกว่าระดับเพชรถูกโจมตี ถ้ามันจัดการได้ง่ายก็จับมัน ถ้ามันจัดการได้ไม่ง่ายก็ปล่อยมันไป

นี่เป็นวิธีที่เร็วที่สุด

สำหรับภูตชั่วร้ายระดับเพชร

ลั่วอู๋ไม่เข้าไปหาเรื่องแน่นอน

มันต้องใช้พลังมากเกินไปที่จะจัดการกับภูตชั่วร้ายระดับเพชร หาภูตชั่วร้ายระดับทองขั้นสูงดีกว่า

มันง่ายกว่ามากในการจัดการกับภูตชั่วร้ายระดับทองขั้นสูง

เพียงแค่เจ็ดวันต่อมา

ภูตชั่วร้ายสามร้อยสิบเจ็ดตัวถูกจับและถูกพาไปหาภูตพระโพธิสัตว์

และ “ถูกชำระให้บริสุทธิ์” โดยภูตพระโพธิสัตว์

แก่นวิญญาณของพวกมันทั้งหมดถูกนำออกมาโดยภูตพระโพธิสัตว์

หน้าของภูตพระโพธิสัตว์เต็มไปด้วยเงาดำ ลั่วอู๋ใช้พลังชำระบาปของเขาได้ทันเวลาและบังคับปราณสีดำส่วนนี้ออกจากร่างกาย

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ลั่วอู๋ได้ช่วยภูตพระโพธิสัตว์กำจัดปราณสีดำในร่างกายของเขา

อย่างไรก็ตาม ปราณสีดำถูกสะกดไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดในร่างของภูตพระโพธิสัตว์ด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ ซึ่งไม่สามารถขจัดออกไปได้ แต่ก็ยังพอมีประโยชน์ อย่างน้อยภูตพระโพธิสัตว์ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

มิติวิญญาณที่ไม่เปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลานานก็ได้รับการยกระดับเช่นกัน

ตอนนี้เป็นทองขั้นสูงห้าแล้ว

“ตอนนี้ก็ไปพบเจ้าแห่งบาปกันเถอะ” ลั่วอู๋กล่าว

ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า

ลั่วอู๋ก็ได้เข้าใจด้วยว่าทำไมภูตพระโพธิสัตว์จึงสามารถปรากฏตัวที่กำแพงกระดูกขาวได้ตามใจโดยไม่ถูกคุกคามจากเจ้าแห่งบาป ปรากฏว่ามีข้อตกลงระหว่างพวกเขานี่เอง

ภูตพระโพธิสัตว์พาลั่วอู๋บินไปที่กำแพงกระดูกขาว

ภูตชั่วร้ายระหว่างทางก็น้อยมาก

ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้สถานที่ที่เจ้าแห่งบาปอาศัยอยู่

ทางเดินกระดูกขาวยังคงให้ความรู้สึกหนาวเย็น

“ไปให้พ้น”

ใกล้กับปราสาทมีเจตจำนงที่น่ากลัว เสียงใหญ่ดังก้องอยู่ในใจของลั่วอู๋ ทำให้เขาตัวสั่น

“อ๊าก” ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะกุมหัวของเขาและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

นี่เป็นคำเตือนจากเจ้าแห่งบาป

ภูตพระโพธิสัตว์รีบคุ้มกันลั่วอู๋ด้วยแห่งพระโพธิสัตว์ซึ่งทำให้เจตจำนงนั้นหายไป

ด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ ในที่สุดลั่วอู๋ก็เข้าใกล้กำแพงกระดูกขาวและปราสาทที่ให้ความรู้สึกกดขี่และหายใจไม่ออกได้ในที่สุด

ไม่มียามอยู่ในปราสาท

อาจเป็นเพราะมันไม่จำเป็น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะภูตพระโพธิสัตว์วางใจเจ้าแห่งบาปหรือยังไง เขาถึงเข้าไปโดยตรง ซึ่งทำให้ลั่วอู๋แปลกใจเล็กน้อย

ประตูที่ทำด้วยกระดูกสีขาวเปิดออก พวกเขาก็เข้าไป

ผ่านอุโมงค์อันมืดมิด

พวกเขามาถึงห้องโถงมืด ๆ

อันที่จริงห้องโถงก็เก่ามากและเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เสื่อมโทรม มีลมแห่งความเกลียดชังพัดพล่านอยู่เหนือห้องโถงซึ่งมืด มีสระน้ำแห้งอยู่กลางห้องโถง

ในสระนั้นมีแต่ก้อนดินที่แห้งและแตก และสิ่งมีชีวิตที่บอบบางและแปลกประหลาดที่เหมือนไส้เดือนกำลังคืบคลานเข้ามา ซึ่งทำให้ผู้คนตัวสั่น

มีแท่นสูงในห้องโถงใหญ่

มีชั้นของหมอกบนแท่นสูงนั้นและสามารถเห็นบัลลังก์สีทองเข้มขนาดใหญ่บนนั้น และบนบัลลังก์มีร่างที่มองได้ไม่ชัดเจน

ลั่วอู๋รู้ว่านั่นคือเจ้าแห่งบาป

ผู้ปกครองดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ

เสียดายเห็นหน้าจริงไม่ชัดเพราะหมอก

“เจ้าไม่ควรพาคนนอกเข้ามา” เสียงเย็นชาดังขึ้นราวกับเสียงกระทบของกระดูก

ภูตพระโพธิสัตว์ยืนต่อหน้าลั่วอู๋ และพูดอย่างจริงจังว่า “เขาเป็นเพื่อนของข้า”

เจ้าแห่งบาปนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

จะเห็นได้ว่าเขาค่อนข้างจะอดทนต่อภูตพระโพธิสัตว์

“แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่?” เจ้าแห่งบาปตัดสินใจเลี่ยงที่จะถามเรื่องลั่วอู๋

ภูตพระโพธิสัตว์เก่งในการแสดงสิ่งที่ต้องการจะสื่อด้วยการกระทำ มันจึงปล่อยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ซึ่งส่องสว่างไปทั่วห้องโถง เคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่อาจทะลุหมอกได้

ด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่ส่องสว่าง เจ้าแห่งบาปกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

บางทีมันอาจเกี่ยวข้องกับพระโพธิสัตว์

ภูตพระโพธิสัตว์เอื้อมมือเข้าไปในแสงแห่งพระโพธิสัตว์ และจากนั้นแก่นวิญญาณของภูตชั่วร้าย นับไม่ถ้วนก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากแสงแห่งพระโพธิสัตว์ มีทั้งหมดหนึ่งหมื่น

ทุกครั้งที่มันเก็บได้หมื่นดวง มันจะส่งให้กับเจ้าแห่งบาป

นี่เป็นครั้งที่สิบแล้ว

“ค่อนข้างเร็วทีเดียว” เสียงของเจ้าแห่งบาปดังขึ้น

เมื่อสิ้นเสียง ลมสีดำก็พัดมา และแก่นวิญญาณนับหมื่นก็หายไปในทันที เขาก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลั่วอู๋ก็ก้าวออกมาและกล่าวว่า “ข้าอยากพบเจ้าแห่งบาปแล้ว”

“มนุษย์ เจ้ามีเรื่องอะไร?” เจ้าแห่งบาปกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“อันที่จริง ข้ามาที่นี่เพื่อจะถามทางจากเจ้า ข้าอยากผ่านดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศไป”

“หืม?” พระเจ้าแห่งบาปตอบกลับว่า “ตามที่เจ้าต้องการเลย”

ลั่วอู๋โล่งใจ

แม้มันจะไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเขาก็ตาม

เจ้าแห่งบาปไม่สนใจ

แต่ก็ดูไม่ผ่อนคลายมากนัก หากไม่มาพบเจ้าแห่งบาปและขอความยินยอมจากอีกฝ่ายเป็นการส่วนตัว เมื่อเข้าใกล้กับกระดูกสีขาว เจ้าจะถูกทำลายโดยเจตจำนงของเจ้าแห่งบาป

ในขณะนั้น ภูตพระโพธิสัตว์แหงนมองเจ้าแห่งบาปที่อยู่บนแท่นสูง แล้วพูดอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวังว่า “เราจะสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ตอนนี้ได้เลยไหม?”

“หืม?”

มีคลื่นในห้องโถง

พลังงานอันทรงพลังเริ่มแผ่กระจาย และหมอกค่อย ๆ สลายไป เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงของจ้าแห่งบาป เขาไม่สนใจที่จะซ่อนร่างที่แท้จริงไว้เลย

หมอกนี้เป็นผลมาจากการรั่วไหลของพลังงานเท่านั้น

ลั่วอู๋เห็นโครงกระดูกสีทองสูงโผล่ออกมา มีแสงแห่งพระโพธิสัตว์บนกระดูกและมงกุฎสีทองเข้มบนศีรษะของเขา

มันค่อนข้างแปลก

“นี่คือกระดูกทองคำของพระโพธิสัตว์” ลั่วอู๋เวียนหัวเล็กน้อย

ผู้ที่เข้าใจในพลังของแสงแห่งพระโพธิสัตว์อย่างแท้จริงจะไม่เคลื่อนไหวร่างกาย และจะไม่ถูกภูตชั่วร้ายรุกราน เป็นพลังที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

สิ่งมีชีวิตดังกล่าวไม่กลัวว่าร่างกายสีทองจะไม่ตายหลังความตาย

แม้แต่กระดูกก็ยังเป็นทองคำ

หากว่ากันว่าเจ้าแห่งบาปคือพระโพธิสัตว์ ก็พอจะสมเหตุสมผล เพราะว่าเขาเป็นพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงและเป็นพระโพธิสัตว์โบราณที่ทรงอานุภาพมาก

และร่างกายที่เห็นในตอนนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งที่เข้าใจง่าย

หยิงหลิงกระดูกขาว