ไหปีศาจ - บทที่ 877 ไม่พอ

บทที่ 877 ไม่พอ

บทที่ 877

ไม่พอ

ลั่วอู๋เห็นหยิงหลิงกระดูกขาวครั้งแรกตอนที่อยู่ในเมืองแห่งความพินาศ

คงฉินหัวหน้าคนใหม่ของทีมหวงชาก็มีหยิงหลิงกระดูกขาวระดับทองขั้นสูง ดังนั้นเขาจึงมีความแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับหัวหน้าคนเก่าและในที่สุดก็ได้ตำแหน่งหัวหน้ามา

สิ่งมีชีวิตชนิดนี้มีความพิเศษมาก

ซากศพที่ผู้ตายทิ้งไว้ทำให้เกิดสัตว์วิญญาณและสิ่งมีชีวิตใหม่โดยไม่ทราบสาเหตุซึ่งเรียกว่าหยิงหลิงกระดูกขาว

ความแข็งแกร่งของหยิงหลิงกระดูกขาวขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งตอนมีชีวิตของเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง สิ่งมีชีวิตชนิดนี้มีความแข็งแกร่งคงที่ตั้งแต่กำเนิด โดยทั่วไปแล้วจะมีพละกำลังประมาณ 70% ของตอนมีชีวิตตั้งแต่ทองแดงจนถึงเพชร มีหยิงหลิงกระดูกขาวทุกระดับ

อย่างไรก็ตาม ลั่วอู๋ไม่เคยคิดว่าเขาจะได้เห็นกระดูกวิญญาณสีขาวระดับเพชรสูงสุด และนั่นเป็นสัตว์วิญญาณที่เกิดจากร่างของพระโพธิสัตว์โบราณที่มีร่างกายที่ตายตัว

ระดับความเสียหายของซากศพจะส่งผลต่อความแข็งแกร่งของหยิงหลิงกระดูกขาวด้วย เมื่อซากศพได้รับความเสียหายอย่างหนัก ความแข็งแกร่งจะลดลงอย่างมาก

เป็นไปได้ที่จะรักษาความแข็งแกร่งของผู้คนได้เพียง 10% ของก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิต

แต่กระดูกที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นสีทองคำเข้ม หุ้มด้วยแสงพระโพธิสัตว์ สมบูรณ์ แข็งแกร่งดั่งทองคำและหิน

สิ่งนี้จะป้องกันการสูญเสียความแข็งแกร่งได้ในระดับสูงสุด

ความแข็งแรงของกระดูกสีขาวที่ทำจากพระโพธิสัตว์จะยังคงอยู่อย่างน้อย 80% หรือแม้กระทั่งสูงถึง 90%

เจ้าแห่งบาปต้องเคยเป็นพระโพธิสัตว์โบราณที่ทรงอานุภาพมาก่อนแน่นอน

อาจเป็นได้กระทั่งว่าอาณาจักรชาวพุทธคงอยู่ได้เพียงเพราะมีพระโพธิสัตว์เท่านั้น

ไม่น่าแปลกใจที่ภูตพระโพธิสัตว์เชื่อในเจ้าแห่งบาป

ข้าเข้าใจแล้ว

แต่ภูตพระโพธิสัตว์เชื่อในเรื่องนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าลั่วอู๋จะเชื่อด้วยเช่นกัน หยิงหลิงกระดูกขาวเป็นจิตใจที่เกิดใหม่ ซึ่งแทบไม่เกี่ยวข้องกับจิตใจตอนที่มีชีวิตเลย

ไฟวิญญาณกำลังลอยอยู่

มีคลื่นสั่นสะเทือน

ลั่วอู๋ที่ยืนข้าง ๆ ก็รู้สึกราวกับว่าเขาถูกสอดส่องที่ส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา เขาตั้งสติให้มั่นคงอย่างรวดเร็วและใช้นัยน์ตาปีศาจอย่างลับ ๆ ซึ่งป้องกันการโจมตีจากวิญญาณเหล่านั้น

ดูเหมือนว่าภูตพระโพธิสัตว์จะต้านทานแสงของพระโพธิสัตว์ด้วย แต่อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งก็ต่างกันมากเกินกว่าจะต้านทานการตรวจสอบจากเจ้าแห่งบาปได้

เมื่อเห็นว่าเจ้าแห่งบาปไม่ตอบสนอง ภูตพระโพธิสัตว์จึงถามอีกครั้งว่า “เราสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ตอนนี้เลยได้ไหม?”

ในที่สุด เจ้าแห่งบาปก็ได้ให้คำตอบของเขา

“ไม่มีทาง”

เสียงของเขาเหมือนเสียงร้องของผีแห่งเก้าขุมนรกที่สั่นสะเทือนในห้องโถงที่ทรุดโทรม

ลั่วอู๋รู้สึกเย็นยะเยือกจากหัวใจของเขา

ภูตพระโพธิสัตว์ไม่เข้าใจ “ทำไมกัน?”

“เพราะ…ยังไม่พอ” เจ้าแห่งบาปกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “แก่นวิญญาณของภูตชั่วร้าย 100,000 ตนยังไม่เพียงพอที่จะเป็นรากฐานสำหรับการสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ และต้องการเพิ่มอีก 100,000 ตัว”

แม้ว่าภูตพระโพธิสัตว์จะไร้เดียงสา แต่ ณ ขณะนั้น หัวใจก็ไม่สงบอีกต่อไป ความรู้สึกโกรธที่แผ่วเบาเกิดขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้

“แต่เจ้าบอกว่า 100,000 ตนก็เพียงพอแล้ว” ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวอย่างดื้อดึงและจริงจัง

เจ้าแห่งบาปกล่าวอย่างสงบว่า “ข้าคิดผิดไป ตอนนี้เราต้องการเพิ่มอีก 100,000”

ภูตชั่วร้าย 100,000 ตนต้องใช้เวลา 400 ปี

ต้องรอไปอีก 400 ปีงั้นรึ?

ลั่วอู๋รู้สึกว่ามันผิดปกติแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเล่นตุกติกอยู่

ภูตพระโพธิสัตว์หรี่ตาลง “แต่ข้าใช้ไปเวลามากขนาดนี้ ขอสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นใหม่สักครึ่งหนึ่งก่อนได้ไหม…”

“ฮึ่ม!”

เสียงเย็นชาเหมือนฟ้าร้อง

ภูตพระโพธิสัตว์รู้สึกว่าแสงที่ปกป้องร่างกายของเขาเกือบจะกระจัดกระจาย และร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

“เจ้าไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับข้า” เจ้าแห่งบาปกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หากเจ้าต้องการสร้างอาณาจักรชาวพุทธก็ไปรวบรวมแก่นวิญญาณภูตชั่วร้ายให้ข้าต่อไป”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะแสร้งทำเป็นคนดี ดังนั้นเขาจึงเผยท่าทีเดิมของเขา

ลมปราณที่น่าหวาดกลัวบานสะพรั่ง

แสงสีทองไร้ที่สิ้นสุดควบแน่นราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะระเบิด สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือพลังงานมหาศาลนี้ยังมีพลังแห่งการชำระล้างซึ่งเป็นของแสงแห่งพระโพธิสัตว์

ภูตพระโพธิสัตว์ต่อสู้กับความโกรธ นัยน์ตาของมันมีร่องรอยความวิงวอนแล้วกล่าวว่า “แค่สร้างวิหารเล็ก ๆ ขึ้นมาใหม่สักสองสามหลัง…”

มันไม่ทันพูดจบ เจ้าแห่งบาปก็มาปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ เขาทันที

กรงเล็บกระดูกสีทองเข้มขนาดใหญ่เอื้อมมาคว้าหัวของภูตพระโพธิสัตว์ จากนั้นเจ้าแห่งบาปก็ยกร่างของภูตพระโพธิสัตว์ขึ้นอย่างง่ายดาย

“อ๊าก อ๊าก!” ภูตพระโพธิสัตว์ดิ้นรน แต่ไม่สามารถสลัดออกมาได้

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่ปกป้องร่างกายมันส่องแสงต่อเนื่องเพื่อชำระล้างร่างกายของเจ้าแห่งบาป แต่ไม่สามารถก่อให้เกิดความเสียหายใด ๆ ได้ และยังถูกโครงกระดูกสีทองเข้มนั้นกลืนกินเข้าไปด้วย

แสงแห่งพระโพธิสัตว์อาจได้ผลสำหรับภูตชั่วร้ายทั่วไป

แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวนี้ แสงแห่งพระโพธิสัตว์ไม่ต่างกับยาชูกำลัง

“เมื่อแก่นวิญญาณเพียงพอ ข้าจะช่วยให้เจ้าตระหนักถึงทุกสิ่ง ตอนนี้ เจ้าเพียงแค่ต้องรวบรวมแก่นวิญญาณของภูตชั่วร้าย” เจ้าแห่งบาปจ้องไปที่ภูตพระโพธิสัตว์และพูดอย่างเย็นชา

ในไฟวิญญาณสีเขียวเข้ม มีอารมณ์ที่เรียกว่าความโลภแผ่ซ่าน

น่าเสียดายที่ภูตพระโพธิสัตว์ไม่เข้าใจ

แต่ลั่วอู๋เข้าใจ

สายตานั้น ราวกับจะกลืนภูตพระโพธิสัตว์ไปทั้งตัว

ภูตพระโพธิสัตว์โดนจับหัวไว้ราวกับจะถูกบีบจนแหลก ร่างกายของเขาสั่นเทา “ข้าเข้าใจแล้ว…”

เจ้าแห่งบาปโยนภูตพระโพธิสัตว์ไปอย่างไม่ใส่ใจราวกับทิ้งขยะ ภูตพระโพธิสัตว์กระแทกกับพื้นอย่างแรง

“ภูตพระโพธิสัตว์” ลั่วอู๋ตกใจ จึงรีบเข้าไปช่วยภูตพระโพธิสัตว์ โชคดีที่มันบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่เป็นอะไร

แต่ความโกรธได้จุดประกายลั่วอู๋

“นี่มันพระโพธิสัตว์แบบไหนกัน?” ลั่วอู๋กำหมัดและจ้องไปที่เจ้าแห่งบาป “เจ้าแค่เกิดมาพร้อมกับร่างกายทองคำและกระดูกของพระโพธิสัตว์ แต่เจ้าไม่มีหัวใจและวิสัยของพระโพธิสัตว์เลย เป็นแค่ศพมีชีวิต เจ้ากล้าดียังไงที่อ้างว่าเจ้าสามารถสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ได้?”

เจ้าแห่งบาปกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “เจ้ามนุษย์ กล้าท้าทายข้างั้นรึ!”

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทอง

ดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวควบแน่นกลายเป็นสสารแห่งการทะลุทะลวง

ไม่ใช่การพูดไร้สาระ ในสายตาของเขา ลั่วอู๋ก็ไม่ต่างจากมดปลวก และเขาไม่สนใจที่จะคุยกับมดปลวก

ใบหน้าของลั่วอู๋เยือกแข็ง

เขาไม่สามารถต้านทานสายตาที่น่ากลัวนี้ได้ ดูเหมือนว่าเขาจะทำได้เพียงวิ่งหนีเท่านั้น ถ้าเขาวิ่งหนีเขาก็ยังพอมีโอกาสรอด

มันจริงอยู่ที่เขานั้นแข็งแกร่ง แต่ความแข็งแกร่งนั้นไม่ได้รวมถึงความเร็วด้วย

แต่ในจังหวะนี้เอง ภูตพระโพธิสัตว์ยืนอยู่ตรงหน้าลั่วอู๋ ปกคลุมไปด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่แข็งแกร่ง ใบหน้ามั่นคง “ไม่มีทาง”

“เจ้าต้องการหยุดข้ารึ?” เจ้าแห่งบาปกล่าวด้วยเสียงที่เย็นชา

ภูตพระโพธิสัตว์ไม่ตอบ แต่ความจริงที่ว่าเขาไม่ขยับเลยก็ได้อธิบายความตั้งใจของเขาแล้ว ซึ่งทำให้ลั่วอู๋ค่อนข้างประทับใจ

เจ้าแห่งบาปมองภูตพระโพธิสัตว์

ราวกับกำลังจะฆ่า

แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง เจ้าแห่งบาปก็กล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “ไปซะ ในเมื่อแสงแห่งพระโพธิสัตว์ยังแข็งแรงอยู่ ดังนั้นภูตชั่วร้าย 200,000 ตัวก็จะเพียงพอ”

ไม่รู้ว่าทำไม เจ้าแห่งบาปจึงไม่คิดจะฆ่าภูตพระโพธิสัตว์

มีร่องรอยของความขมขื่นบนใบหน้าของภูตพระโพธิสัตว์

“ส่วนเจ้า มนุษย์”

เสียงของเจ้าแห่งบาปลั่นเหมือนฟ้าร้อง “อย่าเข้าใกล้กำแพงกระดูกขาว ถ้าข้ารู้สึกถึงลมปราณของเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะถูกทำลายจนสิ้นซาก”