ไหปีศาจ - บทที่ 878 พายุดาบแห่งการทำลายล้าง

บทที่ 878 พายุดาบแห่งการทำลายล้าง

บทที่ 878

พายุดาบแห่งการทำลายล้าง

ลั่วอู๋และภูตพระโพธิสัตว์ถูกไล่ออกจากปราสาทโดยตรง

เดิมทีพวกเขาสามารถเดินทางในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศได้อย่างปลอดภัย แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว หากพวกเขากล้าเข้าใกล้ที่นี่ พวกเขาจะถูกฆ่าโดยเจตจำนงของเจ้าแห่งบาป

แต่ว่าลั่วอู๋ไม่เสียใจเลย

ในกรณีแบบนี้ ถ้ายังเบือนหน้าไม่พูดอะไร จะยังเรียกว่าคนได้อีกหรือ?

เป็นที่ชัดเจนว่าเจ้าแห่งบาปมีแรงจูงใจซ่อนเร้นอยู่

แก่นวิญญาณของภูตชั่วร้ายสามารถนำมาใช้สร้างอาณาจักรชาวพุทธได้จริงหรือ? ด้วยพลังของเขา มันก็แทบจะเป็นเรื่องง่ายที่จะฆ่าภูตชั่วร้าย 100,000 ตน ทำไมถึงให้ภูตพระโพธิสัตว์เป็นคนทำ

มันแปลกมาก

แม้จะเสียใจ แต่ลั่วอู๋ก็ยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง

เพราะภูตพระโพธิสัตว์กำลังหดหู่มากในตอนนี้

หนึ่งแสนกลายเป็นสองแสน

มันจะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่

800 ปี?

หรือนานกว่านั้น?

มันอยู่ไกลเกินเอื้อม ถึงขั้นยากจะซ่อนความผิดหวังและความท้อใจไว้ได้

เพื่อปกป้องลั่วอู๋ เขาถึงถูก “ลงโทษ” โดยเจ้าแห่งบาป

ลั่วอู๋นั่งลงและมองภูตพระโพธิสัตว์ “เจ้าแห่งบาปเป็นเพียงสัตว์วิญญาณที่เกิดจากกายและปัญญาของพระโพธิสัตว์ เขาไม่มีความสามารถที่จะสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ได้ เขาต้องโกหกเจ้าถึงจะบรรลุวัตถุประสงค์แอบแฝงบางอย่างได้”

ภูตพระโพธิสัตว์ก้มหน้าและไม่ตอบ

มันไม่เข้าใจที่ลั่วอู๋พูด

รู้แต่เพียงว่าเจ้าแห่งบาปมีพลังของแสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่งกว่ามันไม่รู้กี่เท่า ถ้าจะมีใครที่สามารถสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ได้จริง ก็ต้องเป็นเจ้าแห่งบาปแน่นอน

ทว่าคำพูดของลั่วอู๋นั้นฟังดูเหมือนการแก้ตัวมากกว่า เป็นการโต้เถียงที่ไร้ความสามารถเพื่อพยายามบรรเทาความผิดของเขา

นอกจากนี้ เจ้าแห่งบาปจะต้องการอะไร

แค่แก่นวิญญาณของภูตชั่วร้าย ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนเลย ตราบใดที่เขาต้องการ เขาจะมีมากเท่าไหร่ก็ได้ตามเขาต้องการ

ภูตพระโพธิสัตว์หันกลับมาเงียบ ๆ แล้วบินขึ้น พร้อมที่จะจากไป

“เจ้ากำลังจะไปไหน?” ลั่วอู๋ตกตะลึง

ภูตพระโพธิสัตว์ชี้ไปที่ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศอันกว้างใหญ่ ดวงตาของเขาดูกระสับกระส่ายและหมดหนทาง “ไปฆ่าภูตชั่วร้าย”

มันจะทำงานต่อไป

ตราบใดที่มีความเป็นไปได้ในการสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นมาใหม่ มันก็ต้องทำงานหนัก เพราะนอกจากมันแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตไหนที่จะมาทำแทนมัน

ดวงตาที่หมดหนทางทำร้ายลั่วอู๋อย่างสุดซึ้ง

เจ้าแห่งบาป! เจ้าหลอกกระทั่งเด็กไร้เดียงสาแบบนี้ เจ้าสมควรตาย!

ภูตพระโพธิสัตว์ไม่ได้รอลั่วอู๋ และบินออกไป เขาไม่รู้ว่าทำไม

อาจมีความไม่พอใจเล็กน้อยกับลั่วอู๋

มันไม่เคยสัมผัสโลกภายนอก มันเป็นเหมือนกระดาษขาว ไม่เข้าใจว่าอะไรคือความรักอะไรคือความเกลียดชัง

เมื่อเห็นแบบนี้ ลั่วอู๋ก็ไม่ได้ตามไป ได้แต่ตกตะลึง

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่าง และตอนนี้เขาก็เริ่มโกรธมากขึ้น

“เจ้าแห่งบาป รอข้าก่อนเถอะ” ลั่วอู๋บินไปในทิศทางตรงกันข้าม เป้าหมายของเขาคือพื้นที่ปลอดภัย

ความคับแค้นใจภายในตัวของลั่วอู๋แทบจะทะลุขอบฟ้า

แน่นอนว่าภูตพระโพธิสัตว์ไม่ใช่คนผิดในเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้

ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของเจ้าแห่งบาป

ครั้งนี้ ลั่วอู๋ไม่ได้ปกปิดรูปร่างหน้าตาของเขา และแรงกดดันของเขานั้นทรงพลังอย่างมาก เขาไม่ได้ปกปิดพลังระดับยอดทองขั้นสูงของเขา

ภูตชั่วร้ายทั้งหมดในพื้นที่ปลอดภัยตื่นตระหนก

กล้าที่จะปลดปล่อยความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างไม่เกรงใจในเขตไม่ปลอดภัย มันเหมือนกับมองหาความตาย แก่นวิญญาณของยอดทองขั้นสูงก็ค่อนข้างเป็นที่หมายตาเช่นกัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเมื่อล่าในพื้นที่ที่ไม่ปลอดภัย ก็สามารถกลืนกินแก่นวิญญาณคนเดียวได้ และไม่จำเป็นต้องแบ่งครึ่ง

ดังนั้นภูตชั่วร้ายบางตัวจึงจ้องไปที่ลั่วอู๋อย่างตะกละตะกลามและออกมาล่าเขา

ในการเผชิญหน้ากับภูตชั่วร้ายที่ดูหมิ่นและไม่คิดจะซ่อนลมปราณ วิธีการจัดการของลั่วอู๋ก็ง่ายมากเช่นกัน

“ไปลงนรกซะ! ดาบที่ไร้สิ้นสุด!” มีร่องรอยของความบ้าคลั่งในดวงตาของลั่วอู๋

มีเงาดาบนับไม่ถ้วนปรากฏรอบตัวเขา เงาดาบผสานเข้าด้วยกันและระเบิดพลังออกมา ราวกับจะตัดมิติออกเป็นชิ้น ๆ ได้

นั่นยังไม่พอ

“พลังแห่งการทำลายล้าง จงเบ่งบานในกายข้า”

นี่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาได้เรียนรู้ในทะเลแห่งดาบ บนพื้นฐานของวงล้อมแห่งดาบ เขาได้รวมแก่นแท้แห่งการทำลายล้างที่เขาเชี่ยวชาญที่สุดเข้าไป

สามารถเข้าใจได้ว่าจากอาณาเขตดาบแห่งการป้องกันขั้นพื้นฐาน ตอนนี้มันได้กลายเป็นดาบแห่งการทำลายล้าง แน่นอนว่ามันเป็นเพียงขั้นพื้นฐาน อาณาเขตจริง ๆ ยังไม่เกิด

ในชั่วพริบตา พลังแห่งการทำลายล้างก็เพิ่มขึ้นอย่างดุเดือด และเงาดาบทุกเงาก็เต็มไปด้วยพลังอันน่ากลัว

พายุแห่งการทำลายล้างอันน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้น พายุประกอบด้วยเงาดาบนับไม่ถ้วนและพุ่งไป

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ทันทีภูตชั่วร้ายหลายร้อยตัวเข้ามาใกล้ พวกมันจะถูกบิดเป็นชิ้น ๆ ภูตชั่วร้ายบางตัวอยากหลบหนี แต่พวกมันก็พบว่าพลังดูดที่อธิบายไม่ได้กำลังดึงร่างของพวกมันเข้าสู่พายุแห่งการทำลายล้าง

ไม่มีใครเห็นว่าในพายุนั้น ร่างของลั่วอู๋ดูเหมือนจะกลายเป็นหลุมดำขนาดมหึมา ทำให้เกิดแรงดูดมหาศาลที่กลืนกินทุกอย่าง

เขาไม่เพียงใช้ดาบแห่งการทำลายล้างเท่านั้น แต่ยังใช้กลืนกินสวรรค์ด้วย

แม้ว่าพลังของพายุดาบแห่งการทำลายล้างจะน่ากลัวมาก มากกว่าทักษะอื่น ๆ ของลั่วอู๋ มันก็เคลื่อนที่ได้ช้า และยังใช้ได้อย่างมีจำกัด ดังนั้นลั่วอู๋จึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา

ด้วยความช่วยเหลือของแรงดูดที่เกิดจากกลืนกินสวรรค์ ระยะหวังผลของดาบแห่งการทำลายล้างก็จะเพิ่มขึ้น

ตอนนี้มันมีประสิทธิภาพมาก

ลั่วอู๋ผสมผสานทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาเข้าด้วยกัน และพลังของเขายังสามารถบดขยี้สัตว์วิญญาณระดับเพชรที่อ่อนแอบางตัวได้ในทันที

แต่การใช้ทักษะแบบนี้มีค่าใช้จ่ายสูงมาก

เมื่อไม่ได้ผลตามที่หวังก็จะเป็นปัญหามาก

แต่ลั่วอู๋ไม่มีเป้าหมายในตอนนี้

เพียงแค่ต้องการระบาย

ภูตชั่วร้ายหลายร้อยตัวตายในพริบตา และแก่นวิญญาณของพวกมันก็ไม่สูญเปล่า พวกมันถูกลั่วอู๋กลืนกินโดยตรงและเปลี่ยนเป็นอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงลั่วอู๋ เพื่อรักษาพายุดาบแห่งการทำลายล้างไว้

หากเชี่ยวชาญทักษะกลืนกินสวรรค์ ก็จะสามารถเพิ่มความสามารถในการต่อสู้อย่างต่อเนื่องกับศัตรูจำนวนน้อยหรือมากก็ได้

เขตปลอดภัยสั่นสะเทือน

นี่เป็นเรื่องหายาก

แม้แต่อสูรระดับเพชรบางตัวก็ปรากฏตัวขึ้น

“อืม ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย” เมื่อมองดูซากภูตชั่วร้ายนับไม่ถ้วน ลั่วอู๋ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาได้ระบายความแค้นใจของเขาแล้ว และเขาก็รู้สึกว่ามีดวงตามากมายมองอยู่รอบตัวเขา เขารู้ว่าถึงเวลาต้องถอนตัวแล้ว

เขาใช้พลังวิญญาณไปมาก ไม่พร้อมกับการต่อสู้อีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม พื้นที่ปลอดภัยก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ไม่ต้องสนใจ

และในเวลานี้เขาเห็นลมแห่งความเกลียดชังพัดผ่านท้องฟ้า เนื่องจากพายุแห่งการทำลายล้าง ลมแห่งความเกลียดชังในอากาศจึงหยุดนิ่งเป็นเวลานาน ทำให้เกิดช่องว่างขนาดใหญ่

ช่องว่างนั้นครอบคลุมพื้นที่ปลอดภัยทั้งหมด

ความคิดผุดขึ้นในใจของเขา

“ความกระหายเลือดที่อธิบายไม่ได้น่าจะมาจากสิ่งนี้” ลั่วอู๋สังเกตสิ่งหนึ่ง

เพราะเขาเพิ่งฆ่าภูตชั่วร้ายจำนวนมากไป

แต่ก็ไม่ถูกความกระหายเลือดควบคุมเลย

“ใช่แล้ว”

ลั่วอู๋รีบเข้าไปในพื้นที่ปลอดภัย ตรงไปยังลานประลองมรณะที่ใหญ่ที่สุด จากนั้นจึงพยายามใช้ชำระบาปหลายครั้งอย่างเต็มที่

แสงสีขาวตกลงมาปกคลุมทั่วทั้งสนาม

“ใจเย็นลงซะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ลั่วอู๋หัวเราะ

ภูตชั่วร้ายนับไม่ถ้วนเริ่มลอยออกจากร่างของพวกมัน

ทันใดนั้นพวกเขาก็ตื่นขึ้นจากความกระหายเลือดที่บ้าคลั่ง

แม้แต่ภูตชั่วร้ายที่มีความชั่วร้ายโดยธรรมชาติ ซึ่งนั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะชอบฆ่าอย่างไม่รู้จบจนกว่าจะตาย เรื่องนี้ไม่ผิดแน่นอน

พวกมันเริ่มคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น?

ดังนั้นพวกมันจึงเริ่มโกรธ

ทำไมข้าถึงต่อสู้อยู่ที่นี่จนตาย?

เขตปลอดภัยกำลังเกิดจลาจล

การจลาจลไม่เพียงแต่ไม่หยุดในทันทีเท่านั้น แต่ยัง ค่อย ๆ แพร่กระจายออกไป

……………………………………………………………………………..