ไหปีศาจ - บทที่ 879 ตกสู่ความโกลาหล

บทที่ 879 ตกสู่ความโกลาหล

บทที่ 879

ตกสู่ความโกลาหล

พื้นที่ปลอดภัยกำลังวุ่นวาย

ลั่วอู๋ใช้พลังวิญญาณของเขาอย่างเต็มที่ ยังไงเขาก็มีโลกไหสนับสนุนอยู่

พลังแห่งชำระบาปร่วงหล่นลงมาเหมือนฝนโปรยปรายในดินแดนที่คลุ้มคลั่งนี้ ยิ่งภูตชั่วร้ายมีพลังมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับการชำระบาปจากลั่วอู๋มากขึ้นเท่านั้น ลั่วอู๋ล้างความคิดเรื่องความอยากฆ่าของพวกมัน

ภูตชั่วร้ายที่ “มีสติ” เล็กน้อยเริ่มหยุดต่อสู้ ความเหนื่อยล้าที่ไม่สามารถบรรยายได้ไหลเข้าสู่หัวใจของมัน

ลานประลองมรณะตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง

นี่อาจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มีการสร้างลานประลองมรณะที่ไม่มีใครอยู่บนเวทีเพื่อต่อสู้ ตามปกติแล้ว ภูตชั่วร้ายจำนวนมากจะตะเกียกตะกายขึ้นเวทีอยู่เสมอ

พวกมันเริ่มแยกย้ายกันไป

เพราะยังเกรงกลัวในอำนาจของเจ้าแห่งบาป พวกมันจึงยังคงไม่กล้าก่อเรื่องในพื้นที่ปลอดภัย แต่พวกมันสามารถเลือกได้ว่าจะเข้าร่วมการต่อสู้ที่บ้าคลั่งต่อไปหรือไม่

“เกิดอะไรขึ้น?” เทพวิญญาณไร้รูปรีบมาด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นฉากนี้ มันก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “เจ้ากำลังทำอะไรกัน! ทำไมไม่สู้ล่ะ? เจ้าลืมจุดประสงค์ของเราไปแล้วรึไง! เราสู้กันเพื่อทำลายม่านพลังกักขังของดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศนะ”

มันเป็นผู้รับผิดชอบพื้นที่ปลอดภัยทั้งหมด

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มันต้องเป็นคนแรกที่รับผิดชอบ

แน่นอนว่ามันกำลังตื่นตระหนก

ภูตชั่วร้ายมองเทพวิญญาณไร้รูปอย่างเย็นชา

เพราะเจ้าแห่งบาปจึงไม่กล้าโจมตีเทพวิญญาณไร้รูป แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะยอมเชื่อฟังคำสั่งของสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความบ้าคลั่งภายในลดลงแล้ว

พวกมันไม่สนใจ พวกมันแค่แยกย้ายกันไป

เทพวิญญาณไร้รูปหน้าเสีย

“ไม่ ไม่ ข้าต้องทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม”

“แมลงกินวิญญาณ!” เทพวิญญาณไร้รูปตะโกนเรียก

ในไม่ช้า แมลงกินวิญญาณมากกว่า 30 ตัวก็ปรากฏตัวขึ้นข้างเขา แมลงกินวิญญาณเหล่านี้เป็นผู้พิทักษ์ความสงบเรียบร้อยในพื้นที่ปลอดภัย แม้ว่าจะเป็นสัตว์วิญญาณระดับเพชร แต่ก็มีจำนวนน้อยและมีความแข็งแกร่งต่ำที่สุดในบรรดาระดับเพชร

แต่บางครั้งปริมาณก็กำหนดหลายสิ่งหลายอย่างได้

พวกมันเป็นทาสที่ซื่อสัตย์และไม่ได้รับผลกระทบจากลมแห่งความเกลียดชัง

แมลงกินวิญญาณมากกว่า 30 ตัวถือว่าทรงพลังแล้ว

เทพวิญญาณไร้รูปต้องใช้วิธีการที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อบังคับภูตชั่วร้ายเหล่านี้ให้ต่อสู้ต่อไป เพียงแค่ต่อสู้ต่อไป และลมแห่งความเกลียดชังจะยังคงแทรกแซงเจตจำนงของพวกเขาต่อไป

สิ่งต่างๆ จะค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม

ภายใต้แรงกดดัน ภูตชั่วร้ายจำนวนมากไม่มีทางเลือกนอกจากต้องต่อสู้ต่อไป อย่างไรก็ตาม เป็นเรื่องแปลกที่แม้ว่าการต่อสู้จะจบลง ผู้ชนะก็ไม่ได้ถูกความกระหายเลือดครอบงำ

“เป็นไปได้ยังไง” เทพวิญญาณไร้รูปตกใจมาก

ทันใดนั้นมันก็แหงนมองท้องฟ้าและพบว่าลมแห่งความเกลียดชังหยุดลงแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าขนาดใหญ่

เทพวิญญาณไร้รูปโกรธมาก “ไอ้โง่ตัวไหนที่ต่อสู้กันรุนแรงจนเกิดเรื่องแบบนี้?”

สงครามระหว่างผู้ทรงพลังและภูตชั่วร้ายนั้นรุนแรงมาก อันที่จริง สายลมแห่งความเกลียดชังได้หยุดลงเพราะผลพวงจากการต่อสู้ครั้งใหญ่

แต่มันไม่ใช่แค่นั้น

เพราะภูตชั่วร้ายเหล่านี้ ไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึง “ตื่น” ขึ้นมา

สิ่งที่มันไม่รู้ก็คือตอนที่มันกำลังกังวลเรื่องนี้ สายตาก็จับจ้องมาที่มัน

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้เรื่องเยอะเลยนะ”

ลั่วอู๋ยิ้มเยาะ

อันที่จริงเป้าหมายของเขาคือเทพวิญญาณไร้รูป

หากจุดประสงค์ในการทำลายความสงบเรียบร้อยของพื้นที่ปลอดภัยคือการระบายความโกรธ งั้นเทพวิญญาณไร้รูปก็ต้องเตรียมรับมือกับเจ้าแห่งบาป มีเพียงการรู้เขารู้เราเท่านั้นที่รบร้อยครั้งก็ชนะร้อยครั้ง

“ตวนซี” ลั่วอู๋เรียกในใจ

“รับทราบ”

ตวนซีเด้งดึ๋ง ๆ ในโลกไห ทั้งนุ่มนิ่มซุกซนเหมือนหมอนนุ่ม ๆ ดวงตาสีฟ้าใสของมันเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ แต่ถ้าสังเกตดูดี ๆ จะสัมผัสได้ถึงแสงสว่างที่ลึกล้ำในดวงตาของมันเป็นราวกับจักรวาลแห่งความโกลาหล

แม้ว่าตวนซีจะน่ารัก แต่มันก็ไม่ได้น่ารักเพียงอย่างเดียว

ลั่วอู๋คอยดูแลเอาใจใส่ในการพัฒนาระดับของตวนซีเสมอมา

ตวนซีในวันนี้เป็นระดับทองขั้นสูงเก้าแล้ว

“คราวนี้ข้าจะเลือกราชาผีดิบ”

ร่างกายของตวนซีเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันใด และขยายขึ้นเหมือนภูเขายักษ์ รูปลักษณ์ของมันดูดุร้ายและปากของมันเหมือนสายฟ้า โลกไหกลายเป็นสีซีด

ลั่วอู๋ก็มีพลังแห่งการทำลายล้างที่น่ากลัวโผล่ออกมา

“ช่างน่าประหลาดใจเสียนี่กระไร” ลั่วอู๋พบว่าเขาสามารถควบคุมพลังของราชาผีดิบได้ในระดับสูง อาจเป็นเพราะต้าหวง

ถ้าต้าหวงไม่ได้กลืนต้นกำเนิดของราชาผีดิบ มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะควบคุมพลังราชาผีดิบได้

ตอนนี้ลั่วอู๋อยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุด

แต่ตอนนี้เขาไม่อยากสู้

จากนั้นลั่วอู๋ส่งเสียงคำรามทื่อ ๆ ออกมาด้วยการใช้พลังของราชาผีดิบ และส่งกระแสจิตของเขาออกไปกับเสียงคำรามยาวนั้น

เสียงคำรามต่ำนี้ดังก้องไปในพื้นที่ปลอดภัย

“เรื่องเหล่านี้เป็นแผนการของเจ้าแห่งบาป เราเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับสะสมความเกลียดชัง เจ้าถูกกำหนดให้ตายอยู่แล้ว”

อันที่จริงภูตชั่วร้ายมากมายรู้เรื่องนี้

แต่คำพูดของลั่วอู๋ก็ฉีกชั้นความละอายใจนั้นทิ้งไป

เพื่อทำลายพันธนาการของผู้ถูกเนรเทศ?

ภูตชั่วร้ายต้องการทำสิ่งนี้อย่างแน่นอน แต่พวกมันจะไม่มีวันเสียสละตัวเองเพื่อเป้าหมายนี้ พวกมันมักจะตกสู่ความบ้าคลั่ง พวกมันเลยไม่ได้คิด ตอนนี้เมื่อพวกมันสงบลงและได้คิดเกี่ยวกับเรื่อง พวกมันก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นไปอีก

เทพวิญญาณไร้รูปโกรธ “ใครที่กำลังพูดเรื่องไร้สาระนี่ ออกมาหาข้าซะ”

มีเพียงดาบพลังวิญญาณที่พุ่งไปตามคำขอของเขา

มันไม่รุนแรง

แต่เทพวิญญาณไร้รูปก็วิ่งหนีไปด้วยความตกใจ และตัวสั่นไปทั้งตัว “โอหัง! โอหังเกินไปแล้ว ข้าจะบอกเจ้าแห่งบาปให้ฆ่าเจ้าเสีย”

เนื่องจากผู้โจมตีไม่ปรากฏตัว เทพวิญญาณไร้รูปจึงตะโกนใส่ภูตชั่วร้ายทั้งหมดที่อยู่รอบตัวเขา

มันเหมือนแหย่รังแตน

ภูตชั่วร้ายทั้งหมดคิด กล้าดียังไงมาขู่เรา?

ความโกรธที่สะสมมานานก็ปะทุขึ้นทันที

ลมปราณอันน่าสยดสยองนับไม่ถ้วนเริ่มถูกปลดปล่อย เทพวิญญาณไร้รูปตกใจ “เจ้า… เจ้าคิดจะทำอะไร แมลงกินวิญญาณรีบปกป้องข้าเร็ว”

“โฮก!”

มันรับเขาด้วยเสียงคำรามแห่งความโกรธ

ความโกลาหลที่แท้จริงจึงเริ่มต้นขึ้น

ภูตชั่วร้ายไม่เพียงแต่ต่อสู้กับแมลงกินวิญญาณเท่านั้น แต่ยังต่อสู้กันเองด้วย เพียงครู่เดียว พื้นที่ปลอดภัยก็ตกสู่ความโกลาหล ดูเหมือนว่าไม่มีภูตชั่วร้ายใดที่เต็มใจจะปฏิบัติตามกฎอีกต่อไป

ขนาดของสงครามแห่งความโกลาหลกำลังขยายขึ้น

การละเมิดกฎเป็นโรคติดต่อ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกมันเป็นภูตชั่วร้าย และมีความฝ่าฝืนกฎในธรรมชาติของพวกมัน

เทพวิญญาณไร้รูปตัวสั่นด้วยความกลัว

โดยพื้นฐานแล้วเขาเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ

การระเบิดพลังงานขนาดใหญ่ทำให้เขารู้สึกถึงความตาย ขณะที่เขาไปซ่อนตัวเพื่อเตรียมหนี แรงดูดก็เข้ามา

ร่างกายของเขาไม่สามารถควบคุมได้ในมิติที่ไม่รู้จัก

“ที่นี่คือ… ที่ไหน?” เทพวิญญาณไร้รูปลืมตาขึ้นและดูสับสน

สภาพแวดล้อมสวยงามและมีพลังวิญญาณมากมาย

เป็นสถานที่ที่เขาไม่สามารถจินตนาการได้

ที่นี่คือโลกไห และพวกลั่วอู๋หลายคนออกมาจากด้านหนึ่ง เทพวิญญาณไร้รูปประหลาดใจ “เจ้า”

“ใช่ เราเอง” ใบหน้าของลั่วอู๋มืดมน

“เจ้ากำลังทำอะไร! ปล่อยข้าเร็ว ไม่งั้นเจ้าแห่งบาปจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปแน่” เทพวิญญาณไร้รูปปากเก่งเรื่องการขู่

ลั่วอู๋เยาะเย้ย: “ปล่อยเจ้าไปรึ? ตอนนี้เจ้าตายแล้ว มีภูตชั่วร้ายมากมายที่ถือหางให้ข้า เจ้าแห่งบาปหาข้าไม่พบหรอก”

“เจ้า!! ทำไปเพื่ออะไร!”

“เพื่ออะไร?” ลั่วอู๋พูดว่า “ไอ้สารเลว คืนยาวิญญาณของข้ามาก่อนสิ”

……………………………………………………………………………..