ไหปีศาจ - บทที่ 883 จุดอ่อนของเจ้าแห่งบาป

บทที่ 883 จุดอ่อนของเจ้าแห่งบาป

บทที่ 883

จุดอ่อนของเจ้าแห่งบาป

มีอารมณ์เชิงลบมากมายในร่างกายของภูตพระโพธิสัตว์

ในเวลานี้เมื่อเขารู้ความจริง เขาก็กระสับกระส่ายและสับสน โดยธรรมชาติแล้ว การควบคุมแสงแห่งพระโพธิสัตว์จะอ่อนแอลง และอารมณ์ด้านลบในร่างกายเหล่านั้นก็จะเริ่มสั่นคลอน

มันแตกต่างกับการตกสวรรค์ของภูตอย่างสิ้นเชิง

การตกสวรรค์ของภูตคือการสงสัยในความเชื่อของตัวเอง หรือแม้แต่ทรยศต่อความเชื่อนั้น

ทว่าความเชื่อของภูตพระโพธิสัตว์ไม่เคยเปลี่ยน แต่เพียงเพราะว่าแสงแห่งพระโพธิสัตว์ระงับอารมณ์ด้านลบได้ยาก หากอารมณ์ด้านลบแตกออก ก็อาจทำลายจิตใจของพระโพธิสัตว์ของภูตพระโพธิสัตว์ได้อย่างสมบูรณ์

“ชำระบาป!” ลั่วอู๋รีบใช้ชำระบาปอย่างรวดเร็ว

แสงสีขาวบริสุทธิ์ก็ปกคลุมภูตพระโพธิสัตว์ทันที

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็อ่อนลง

เมื่อต้องระงับอารมณ์ด้านลบ การต่อต้านพลังภายในก็จะลดลงไปตามธรรมชาติ

พลังแห่งชำระบาปก็จะรวมเข้ากับร่างของภูตพระโพธิสัตว์ได้ดีขึ้น

ทันใดนั้น พลังปราณสีดำจำนวนหนึ่งก็ไหลออกมาจากร่างกายของภูตพระโพธิสัตว์ สลายไปในอากาศ และสัญญาณของการกลายเป็นมารก็ค่อย ๆ หายไป

ลั่วอู๋โล่งใจ

อารมณ์เชิงลบถูกชะล้างออกไปมากมาย

“รู้สึกตัวเถอะ ภูตพระโพธิสัตว์” ลั่วอู๋ใช้ทักษะเสียงคำรามแห่งความกล้า เสียงที่ดังเหมือนฟ้าผ่า ซึ่งส่งคำพูดของลั่วอู๋ตรงเข้าสู่วิญญาณของภูตพระโพธิสัตว์

ฮึ่ม!

ภูตพระโพธิสัตว์หูอื้อ และจู่ ๆ เขาก็ดิ้นหลุดจากอารมณ์ด้านลบ

“ข้า…” ภูตพระโพธิสัตว์ดูเหมือนทำอะไรไม่ถูก

เมื่อรู้จุดประสงค์หลักของเจ้าแห่งบาปแล้ว มันก็รู้ว่ามันจะเป็นอย่างไรหากไม่สามารถระงับอารมณ์ด้านลบไว้ได้ ซึ่งจะนำไปสู่ความกลัวภายในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การกลายเป็นมาร

นี่อาจเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ที่สุดสำหรับเขา

ลั่วอู๋ปลอบโยนเขาและพูดว่า “ข้าไม่โทษเจ้าหรอก ทั้งหมดเป็นแผนการของเจ้าแห่งบาป เจ้าไม่ต้องกังวลไป หากอยู่กับข้าเจ้าจะไม่มีวันเสื่อมทรามจนกลายเป็นมารได้”

ภูตพระโพธิสัตว์ค่อย ๆ สงบลงและมองดูลั่วอู๋ด้วยสายตาที่เป็นประกายมากขึ้น

ดูเหมือนว่ามันจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับลั่วอู๋อีกครั้ง

แต่เมื่อคิดว่าอาณาจักรชาวพุทธไม่สามารถสร้างขึ้นใหม่ได้ ภูตพระโพธิสัตว์ก็ยังคงเศร้า

“ถ้าอาณาจักรชาวพุทธสร้างใหม่ไม่ได้ ก็มาอยู่กับข้า แม้จะไม่ได้สง่างามเหมือนอาณาจักรชาวพุทธในอดีต แต่ก็เป็นสถานที่ที่น่าอยู่นะ” ลั่วอู๋ถามอีกครั้ง

ภูตพระโพธิสัตว์ลังเลนานกว่าครั้งที่แล้ว แต่มันก็ส่ายหัว

นี่คือบ้านของมัน

คาดไม่ถึงว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้

แต่ลั่วอู๋รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

หากสามารถเอาภูตพระโพธิสัตว์ไปด้วยได้ ก็เท่ากับได้แก้แค้นเจ้าแห่งบาปแล้ว ไม่จำเป็นต้องจัดการกับเจ้าแห่งบาปอีกต่อไป เพียงแค่ต้องคิดออกว่าจะออกไปอย่างไร

แต่ตอนนี้ลั่วอู๋ไม่สามารถรอให้ภูตพระโพธิสัตว์ถูกกลืนกินได้

ดังนั้นจึงต้องจัดการกับเจ้าแห่งบาป

“รู้ไหมว่าอะไรคือสิ่งที่สกปรกที่สุดที่สามารถทำลายร่างที่ไร้เทียมทานได้?” ลั่วอู๋ถาม

ภูตพระโพธิสัตว์ส่ายหัว

นี่คือพลังอันทรงพลังที่สุดของพระโพธิสัตว์ ไม่มีอะไรต้องเกรงกลัว

แม้ว่าภูตพระโพธิสัตว์จะเกิดจากแสงสุดท้ายของอาณาจักรชาวพุทธและได้รับพรจากพลังที่เหลืออยู่ของอาณาจักรชาวพุทธ มันก็ไม่ได้เชี่ยวชาญทักษะนี้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความหายากของทักษะนี้

“ไม่เป็นไร”

ลั่วอู๋ต้องคิดหาทางออกเอง

เมื่อมองไปที่ลั่วอู๋ที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ก็มีแสงประหลาดแวบเข้ามาในดวงตาของภูตพระโพธิสัตว์

“ว่าแต่ภูตพระโพธิสัตว์” ลั่วอู๋ดูเหมือนจะมีบางอย่างในใจ

“มีอะไรหรือ?”

“เจ้ากลัวสิ่งใดกัน?”

ภูตพระโพธิสัตว์นึก “ข้ากลัวการล่มสลายของอาณาจักรชาวพุทธ”

“เอ่อ… มีอย่างอื่นเจาะจงมากกว่านี้ไหม?” ลั่วอู๋ถาม

“ข้าเคยเห็นภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยซึ่งน้ำลายของมันสามารถกัดกร่อนแสงแห่งพระโพธิสัตว์ของข้าได้ แต่ข้าไม่ได้เห็นมันมานานแล้ว”

ลั่วอู๋มีความสุข

ถ้าภูตพระโพธิสัตว์กลัว

บางทีมันอาจจะมีผลบางอย่างกับเจ้าแห่งบาปก็ได้

ในเวลานี้เทพวิญญาณไร้รูปกล่าวว่า: “อย่าคิดถึงมันเลย ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยมีเพียงตัวเดียวในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ และมันก็ถูกฆ่าโดยเจ้าแห่งบาปเมื่อหลายร้อยปีก่อน”

ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อย

ภูตชั่วร้ายที่เกิดจากศพ

เกิดมาพร้อมกับพลังปราณแห่งศพ ปราณแห่งความตาย ความแค้นและความคิดชั่วร้าย มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่สกปรกและน่าเกลียดอย่างยิ่ง ต่อให้มันไม่ได้ทำอะไรชั่วร้ายเลย มันก็ต้องถูกจับมาไว้ที่นี่ด้วยธรรมชาติของมัน

สิ่งมีชีวิตบางตัวก็เกิดมาพร้อมกับบาปติดตัว

“หา? ตายไปแล้วรึ?” ลั่วอู๋หมดกำลัง

“ใช่ ตายไปแล้ว”

ลั่วอู๋ปวดหัว

ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยเป็นแค่ระดับทองขั้นสูง และความแข็งแกร่งของมันก็ไม่เท่าไหร่ แม้ว่าจะมีความสามารถในการกัดกร่อนแสงแห่งพระโพธิสัตว์ได้ แต่ก็เหมือนกับน้ำหนึ่งกำมือที่พอดับเทียนได้เท่านั้น

ถ้าจะสู้จริง ๆ ภูตพระโพธิสัตว์ก็บดขยี้มันได้ง่าย ๆ

ทว่า สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอเช่นนี้ทำให้เจ้าแห่งบาปต้องมาฆ่ามันด้วยตัวเอง ดูเหมือนว่ากระดูกทองคำของพระโพธิสัตว์มีบางอย่างที่ต้องกลัวจริง ๆ

“ภูต…วิญญาณศพเน่าเปื่อย” ลั่วอู๋พูดซ้ำไปมา และจู่ ๆ เขาก็ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้

……

……

สามวันต่อมา

ภูตพระโพธิสัตว์ปรากฏตัวที่กำแพงกระดูกขาวอีกครั้ง

มันไปพบเจ้าแห่งบาป

“ข้าต้องการสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นใหม่” ภูตพระโพธิสัตว์รวบรวมความกล้าแล้วกล่าวว่า “ในอนาคตข้าจะหาทางรวบรวมภูตชั่วร้าย 200,000 ตน ได้โปรดช่วยข้าก่อน…”

และการตอบสนองของเจ้าแห่งบาปนั้นง่ายมาก “ออกไปจากที่นี่ซะ”

“ถ้าเจ้าไม่ตกลง ข้าจะไม่หาแก่นวิญญาณของภูตชั่วร้ายให้เจ้าอีกต่อไป” ภูตพระโพธิสัตว์รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกมา

“เจ้าคิดว่าข้าต้องการแก่นวิญญาณเหล่านี้จากเจ้าจริง ๆ รึ? มันไร้สาระ”

หากสิ่งมีชีวิตอื่นกล้าที่จะ “ยั่วยุ” เจ้าแห่งบาป เขาจะฆ่ามันโดยตรง แต่ที่อยู่ตรงหน้าเขาคือภูตพระโพธิสัตว์

ดังนั้นเขาจึงโยนมันออกไปด้วยกรงเล็บกระดูก

“ฮึ่ม”

เขาไม่กังวลเลย

เพราะเขารู้จักภูตพระโพธิสัตว์ การสร้างอาณาจักรชาวพุทธขึ้นใหม่เป็นสิ่งล่อใจที่ยากจะต้านทานต่อมัน

แต่ในอีกไม่กี่วันต่อมา เจ้าแห่งบาปพบว่าตัวเองคิดผิด

ภูตพระโพธิสัตว์หยุดฆ่าจริง ๆ มันอยู่แต่ในซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ และใช้พลังพระโพธิสัตว์ที่ “อ่อนแอ” ของมันซ่อมแซมวิหารทีละเล็กทีละน้อย

“เป็นไปได้ยังไง?”

เจ้าแห่งบาปโกรธและสับสน แต่เนื่องจากข้อจำกัดบางอย่าง เขาไม่สามารถเข้าไปในซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธได้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถรู้สถานการณ์ได้เลย

ห้าวันต่อมา ลั่วอู๋มาที่กำแพงกระดูกขาว

เจตจำนงของเจ้าแห่งบาปกำลังจะโจมตีลั่วอู๋โดยตรง แต่ลั่วอู๋พูดเบา ๆ ว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้ามีวิธีที่จะช่วยเจ้าได้”

ในยามปกติ เจ้าแห่งบาปนั้นคงขี้เกียจเกินกว่าจะตอบ และฆ่าเขาทิ้งเสีย

แต่ตอนนี้เขาลังเล

เจ้าแห่งบาปให้ลั่วอู๋เข้าไปในปราสาท

“เจ้าเป็นคนเอาเทพวิญญาณไร้รูปไปรึ?” เจ้าแห่งบาปพูดโจมตีลั่วอู๋

ไม่มีใครรู้จุดประสงค์ของเขานอกจากเทพวิญญาณไร้รูป

ลั่วอู๋ยอมรับอย่างกล้าหาญ “ใช่ ข้าไม่คาดว่ามันจะเป็นเรื่องสำคัญขนาดนี้ เจ้าไม่ได้ปิดบังเลยและปล่อยให้เทพวิญญาณไร้รูปรู้”

“ต่อให้เจ้ารู้ก็แล้วไงล่ะ” เจ้าแห่งบาปเย่อหยิ่งมาก

เขาไม่กลัวสิ่งใด

เพราะในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ เขาเป็นเจ้าที่แท้จริง

เมื่อเห็นเช่นนั้น ลั่วอู๋ก็หัวเราะ “ข้ามีวิธีที่จะช่วยเจ้าให้ภูตพระโพธิสัตว์ยังคงฆ่าต่อไปเพื่อให้เสื่อมทรามลงได้”

“พูดเงื่อนไขของเจ้าสิ”

ลั่วอู๋ พูดตรงๆ “ข้ากำลังจะผ่านดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ”

“ตกลง” เจ้าแห่งบาปตกลงโดยไม่ลังเล

เรื่องเล็กน้อยนี้ไม่คุ้มกับความคิดของเขาเลย

ลั่วอู๋กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “โปรดรอด้านนอกซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธภายในสามวัน ทุกอย่างจะเป็นไปดั่งที่เจ้าปรารถนา”

เพื่อเป็นการตอบแทนนักอ่านที่สนับสนุนเราเสมอมา

เราขอมอบโค้ดเหรียญทองให้เป็นของขวัญปีใหม่แก่นักอ่านผู้โชคดีที่เข้ามาอ่านนิยายในตอนนี้

*โค้ดมีจำนวนจำกัด และต้องเติมภายในวันที่ 31 มกราคม 2565

คุณนักอ่านสามารถเติมเหรียญได้ในเมนู *กรอกรหัสโปรโมชัน* ในแอปแอนดรอยด์ หรือ ในหน้ากระเป๋าเงินในเว็บไซต์ (https://fictionlog.co/i/payment) ทั้งนี้ โค้ดเหรียญทองต้องพิมพ์เป็นตัวใหญ่ ไม่มีสัญลักษณ์อื่นนอกจาก – _ และไม่มีเว้นวรรคทั้งหน้าและหลังโค้ด

สวัสดีปีใหม่ 🙂

—

PC-FICHNYGIFT_NXDBQT3GJT