ไหปีศาจ - บทที่ 884 กับดัก

บทที่ 884 กับดัก

บทที่ 884

กับดัก

สามวันต่อมา

นอกซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

ตรงนี้เป็นบริเวณขอบของแสงแห่งพระโพธิสัตว์

“มันเป็นกับดักใช่ไหม เจ้าแห่งบาปจะมารึเปล่า?”

ฉูจงฉวนไม่เชื่อในแผนของ ลั่วอู๋

ลั่วอู๋ไม่สนใจ “แน่นอน มันคือกับดัก ใครจะมาหลงกลอุบายโง่ ๆ เช่นนี้ได้ เจ้าแห่งบาปรู้เรื่องนี้ดี แต่เขาจะมาแน่นอน”

“ทำไมล่ะ?” ฉูจงฉวนไม่เข้าใจ

“เพราะว่าเขาเป็นเจ้าแห่งบาป ผู้ปกครองสูงสุดของดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ ดังนั้นเขาจะมา” ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม

ฉูจงฉวนยักไหล่ “บางทีเขาก็แค่ดูถูกกับดักของเรา”

“ฮ่า ฮ่า ก็เกือบจะใช่นะ” ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม “พร้อมรึยัง?”

“เขามาแล้ว เขามาแล้ว” หลินยูหลันเดินออกจากคฤหาสน์พร้อมกับแส้ยาวในมือ ข้างหลังนางมีสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเหมือนภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อย

มันดูจะอืดอาดและไม่เต็มใจ

ดวงตาที่สวยงามของหลินยูหลันจ้องเขม็ง และกำแส้ในมือแน่น “ถ้าเจ้ายังชักช้า ข้าจะซ้อมเจ้า”

ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยอยากจะร้องไห้จนไม่มีน้ำตาเหลือออกมา “เจ้ามันบ้าไปแล้ว จะจัดการกับเจ้าแห่งบาปได้อย่างไร เจ้าก็แค่คนบ้า!”

“พูดมากไปแล้ว” หลินยูหลันฟาดแส้ลงกับพื้น

ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยกลัวและหดตัวเป็นลูกบอลอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าไม่ใช่ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยตัวจริง ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยเพียงตัวเดียวในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศตายไปแล้ว ตอนนี้ผู้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนคือเทพวิญญาณไร้รูป

มันปลอมตัวภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อย

คำสัญญาของลั่วอู๋ไม่ได้ทำให้เทพวิญญาณไร้รูปรู้สึกสบายใจ

แต่กลับทำให้เขาเสียใจมากขึ้น

ข้านี่มันโง่จริง ๆ

ข้าเชื่อว่าคนเหล่านี้จะปฏิบัติต่อข้าอย่างดี

ทว่ากลับเอาข้าไปเสี่ยงแบบนี้

ลั่วอู๋ออกจากโลกไหพร้อมกับเทพวิญญาณไร้รูปที่ “ฝึกแล้ว” และคนอื่น ๆ ไม่ได้ตามไปด้วย

ความต่างชั้นระหว่างพลังของเจ้าแห่งบาปไม่สามารถทดแทนได้ด้วยจำนวนคนได้อีกต่อไป ยิ่งมีคนเยอะก็ยิ่งน่ากังวล มันไม่มีความหมายอะไรเลย

“ภูตพระโพธิสัตว์ ได้เวลาออกมาแล้ว” ลั่วอู๋ตะโกนใส่ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

ภูตพระโพธิสัตว์บินออกมาอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าแผนของลั่วอู๋จะดูเพ้อฝันเล็กน้อย และไม่มีความเป็นไปได้ที่จะประสบความสำเร็จในทางทฤษฎี แต่มันยังคงเชื่อในตัวลั่วอู๋

เพราะตอนนี้มันพึ่งได้เพียงลั่วอู๋เท่านั้น

“ไม่ต้องกังวล” ลั่วอู๋เห็นความตึงเครียดของภูตพระโพธิสัตว์จึงพูดให้กำลังใจ

ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า

หลังจากชำระบาปมาหลายวันแล้ว อารมณ์เชิงลบก็ลดลงอย่างมาก และไม่ต้องกังวลว่ามันจะเสื่อมทรามลงเป็นมาร

ในเวลานี้ท้องฟ้าและผืนดินสั่นสะเทือน

แสงสีทองเข้มพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ลมแห่งความเกลียดชังพัดอย่างบ้าคลั่ง และผู้ถูกเนรเทศทั้งหมดรู้สึกถึงพลังอันศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่ในอากาศ และแสงที่กระจายอยู่บนท้องฟ้าก็ไหลราวกับพระเจ้า

ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศเงียบสงัด

เจ้าแห่งบาปออกมาอีกครั้งแล้ว

ภูตชั่วร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนสั่นสะท้าน

ร่างสีทองเข้มก้าวลงมาจากท้องฟ้าทีละก้าว แต่ละก้าวเป็นเหมือนภูเขาที่ทุบลงพื้นโลก ทำให้เกิดความแตกตื่นอย่างใหญ่หลวง

ตู้ม!

ตู้ม!

ภูตชั่วร้ายที่มีพลังวิญญาณและร่างกายอ่อนแอถึงกับถูกทำลายด้วยเสียงโดยตรง

เห็นได้เลยว่าพลังของเจ้าแห่งบาปนั้นน่ากลัวเพียงใด

ลั่วอู๋ตัวสั่นเพราะเสียงนั้น

อันที่จริง เจ้าแห่งบาปไม่จำเป็นต้องปลดปล่อยพลังของเขาแบบนี้ แต่เขาทำเช่นนั้นเพื่อเตือนลั่วอู๋และทั้งดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ

เขาต้องการบอกสิ่งมีชีวิตทั้งหมดว่าเขาเป็นเจ้าที่แท้จริงของดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ

ภัยคุกคาม?

กับดัก?

เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่ง ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์

ลั่วอู๋ต้องยอมรับว่าเมื่อเผชิญกับฉากนี้ เขาก็มีความกลัวอยู่ในใจเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็ระงับมันไว้ได้

“ข้าอยู่นี่แล้ว”

เจ้าแห่งบาปลงมาจากอากาศทีละขั้น

แตะพื้นเบา ๆ

ก็ราวกับว่าทุกสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเขาจะกระจุยทันทีที่เขาปรากฏตัว

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้อยู่แล้ว” เมื่อเจ้าแห่งบาปมองภูตพระโพธิสัตว์ ทันใดนั้นไฟวิญญาณสีเขียวก็มองเห็นสภาพวิญญาณของภูตพระโพธิสัตว์ “เขาถูกดึงกลับออกจากความเสื่อมทราม”

ภูตพระโพธิสัตว์ในปัจจุบันมีอารมณ์ด้านลบน้อยกว่าครั้งที่แล้ว

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีความสามารถในการชำระล้างอารมณ์ด้านลบ

ถ้าเป็นแบบนั้น

ทุกอย่างก็ไม่มีความหมายทั้งหมด

เมื่อภูตพระโพธิสัตว์ได้ยินถ้อยคำนี้ ความหวังสุดท้ายในดวงใจก็หายไป

“ใช่ เจ้าไม่จำเป็นต้องฝันถึงการฟื้นคืนกำลังแล้ว” ลั่วอู๋ยิ้มเยาะ

ไม่จำเป็นต้องพูดถึงข้อตกลงใด ๆ อีกต่อไป

เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดี

มันเป็นแค่เรื่องบังหน้า

เพียงแต่ว่าลั่วอู๋ใช้การบังหน้านี้เพื่อนำเจ้าแห่งบาปออกมา และเจ้าแห่งบาปก็ใช้การบังหน้านี้เพื่อให้ภูตพระโพธิสัตว์ปรากฏตัว ทุกคนรู้ทันกัน

ตอนนี้จึงไม่จำเป็นต้องปกปิดแล้ว

เจ้าแห่งบาปมองลั่วอู๋อย่างเย็นชา “ข้าไม่คิดเลยว่าแผนการพันปีของข้าจะถูกทำลายโดยมนุษย์ที่น่ารังเกียจ”

“เป็นเกียรติของข้าเลย” ลั่วอู๋พูดอย่างสุภาพ

“ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงยังกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้า” เจ้าแห่งบาปไม่คิดจะสนใจลั่วอู๋เลย แต่จ้องไปที่ภูตพระโพธิสัตว์

“ในเมื่อข้าไม่สามารถรอให้เจ้ากลายเป็นมารได้โดยธรรมชาติ ข้าคงทำได้เพียงใช้วิธีที่รุนแรงเท่านั้น ยังไงข้าก็พอใช้พลังแสงแห่งพระโพธิสัตว์ได้อยู่”

เจ้าแห่งบาปสามารถชักนำให้เกิดอารมณ์ด้านลบในร่างของภูตพระโพธิสัตว์และทำให้เสื่อมทรามลงได้

แต่การทำเช่นนั้น แสงที่ปกป้องภูตพระโพธิสัตว์ไว้จะทำลายส่วนหนึ่งของตัวมันเอง

สิ่งนี้มีผลกระทบต่อการฟื้นคืนพลังของเขา

ดังนั้นเขาจึงยินดีที่จะรออีกสักหน่อย

แต่ ณ จุดนี้ไม่จำเป็นต้องรอแล้ว

“ทะเลแห่งความขมขื่นอันไร้ขอบเขต” ภูตพระโพธิสัตว์พนมมือและเกิดแสงสว่างวาบออกมาจากร่างของเขา เขาพุ่งเข้าไปหาจ้าวแห่งบาปราวกับแม่น้ำที่จะชำระล้างสิ่งโสโครกทั้งหมด

แต่ทั้งหมดนี้ก็เหมือนแมลงเม่าพยายามเขย่าต้นไม้สำหรับเจ้าแห่งบาป

แม้แต่เจ้าแห่งบาปก็ยังสงสัยว่ามนุษย์ต้องใช้วิธีการใดถึงจัดการกับตัวเองได้

เจ้าแห่งบาปโบกกรงเล็บของเขาเบา ๆ และแสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่เหมือนแม่น้ำก็สลายไปอย่างรวดเร็วแล้วรวมเข้ากับร่างกายของเขาทำให้ร่างทองคำเข้มลึกซึ้งยิ่งขึ้น

แน่นอนว่าแสงของพระโพธิสัตว์ไม่มีผลต่อเจ้าแห่งบาป

“ไปเลย ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อย” ลั่วอู๋ก็ดึงภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยออกจากโลกไหทันที แล้วขว้างมันออกไปกระแทกกับเจ้าแห่งบาป

มันพ่นน้ำลายกัดกร่อนจำนวนมากออกมา

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไร้สาระน่า” เจ้าแห่งบาปหัวเราะ ไฟวิญญาณในตาของเจ้าแห่งบาปเย็นชา “เจ้าคิดว่าสิ่งมีชีวิตระดับต่ำนี้สามารถทำร้ายข้าได้หรือ?”

มันมีความสามารถบางอย่างที่สามารถกัดกร่อนแสงแห่งพระโพธิสัตว์ได้

แต่ช่องว่างระหว่างมิติวิญญาณทำให้ความชนะทางเหล่านี้สูญสิ้นไป

เหตุผลที่เจ้าแห่งบาปฆ่าภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยก็เพื่อความรอบคอบเท่านั้น เขาไม่ได้กลัว แม้ว่าเขาจะอวดดี แต่เขาก็ไม่โง่

และในตอนนี้ ภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยได้เปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์ของเทพวิญญาณไร้รูป

“นายท่านช่วยข้าด้วย” เทพวิญญาณไร้รูปกลัวมากจนร้องไห้คร่ำครวญ

เจ้าแห่งบาปจ้องมองมัน

เพราะเทพวิญญาณไร้รูปเป็นมือขวาที่มีประสิทธิภาพมากของเขาจริง ๆ

หลังจากติดตามเขามาหลายร้อยปี เขาก็มีมิตรภาพเล็กๆ น้อยๆ กับมันอยู่

“ฮึ่ม” เจ้าแห่งบาปจับเทพวิญญาณไร้รูป แต่จะไม่ทำลายมัน

ลั่วอู๋มีรอยยิ้มอยู่ในใจ

เทพวิญญาณไร้รูปได้รับการ “ยอมรับ” จากเขาด้วยไหปีศาจ

เขาจึงมีวิธีการพิเศษ

ซึ่งสามารถนำมันกลับมาได้ในทันที และแทนที่มันด้วยสิ่งมีชีวิตอื่นได้

“หยู่เฮา ปล่อยพวกมันออกมา” ลั่วอู๋ส่งกระแสจิตให้หยู่เฮาที่อยู่ในโลกไห

ในโลกไห

ในตอนนี้ ร่างของหยู่เฮาสูงกว่าสิบเมตร และทั้งตัวของเขาก็แดงราวกับปีศาจ เขาถือขวานเหล็กแห่งความโกลาหลเพื่อยกระดับพลังของเขาให้ถึงขีดสุด และคลุ้มคลั่งไร้ที่สิ้นสุดก็ไปถึงระดับที่ยี่สิบ

ใต้ขวานเหล็กแห่งความโกลาหล มีมังกรกระดูกผีที่น่ากลัวอยู่สามตัว

ฉูจงฉวน, เหวินเสี่ยวทั้งสอง, หลี่หยิน และเจียโรวต่างก็ช่วยกันปราบปรามมัน แต่ท้ายที่สุดแล้ว พวกมันก็เป็นมังกรกระดูกผีสามตัว เป็นการยากที่จะปราบปรามพวกมัน ต้องใช้เวลาอยู่นาน

เมื่อได้ยินกระแสจิตของลั่วอู๋ หยู่เฮาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด

“ในที่สุด ข้าเกรงว่าอาจจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว” หยู่เฮาหดตัวลงเหมือนบอลลูนที่รั่ว และลมปราณของเขาก็ลดลงทันที

ทุกคนหยุด

มังกรกระดูกผีทั้งสามซึ่งถูกกดสะกดไว้เป็นเวลานาน กระพือปีกและบินขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความโกรธ และลมปราณที่รุนแรงของพวกมันก็พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง

“สลับตำแหน่ง!”

ลั่วอู๋กระตุ้นไหปีศาจ

ชั่วขณะต่อมาเทพวิญญาณไร้รูปในมือของเทพแห่งบาปได้หายวับไป

และแทนที่ด้วยมังกรกระดูกผีสามตัว

ในชั่วพริบตา พลังมังกรอันยิ่งใหญ่ก็ปกคลุมทุกสิ่ง