ไหปีศาจ - บทที่ 893 ความไม่สบายใจของท่านหญิงหยู่

บทที่ 893 ความไม่สบายใจของท่านหญิงหยู่

บทที่ 893

ความไม่สบายใจของท่านหญิงหยู่

ภูตพระโพธิสัตว์ร่วมทีม

ลั่วอู๋คาดไม่ถึงเลย

เขาเคยชวนภูตพระโพธิสัตว์แล้วแต่มันปฏิเสธ ตอนนี้ความแข็งแกร่งของภูตพระโพธิสัตว์ก็เพิ่มสูงขึ้น อย่างน้อยก็มีความหวังสำหรับการฟื้นฟูอาณาจักรชาวพุทธเล็กน้อยแล้ว แต่เขายินดีที่จะจากมา

อย่างไรก็ตาม ความช่วยเหลือที่ดีเช่นนี้เต็มใจที่จะมาด้วยตัวเอง ลั่วอู๋มีความสุขมาก

ลั่วอู๋กลับโลกไหกับภูตพระโพธิสัตว์

ทุกคนรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นจึงเข้ามาต้อนรับมันด้วยรอยยิ้ม ทว่าภูตพระโพธิสัตว์ก็ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความรู้สึกต่อต้าน และทุกคนก็อายอยู่ครู่หนึ่ง

ลั่วอู๋กล่าวว่า “ภูตพระโพธิสัตว์นั้นต้านทานต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์โดยธรรมชาติ แค่ต้องทำความคุ้นเคยกับมันก่อน”

ทุกคนเข้าใจ

ทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าภูตพระโพธิสัตว์จะต่อต้านมนุษย์ แต่มันก็เข้ากันได้ดีกับสัตว์วิญญาณของทุกคน เพราะแสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่อ่อนโยนทำให้สัตว์วิญญาณทั้งหมดไม่รังเกียจมัน

ลั่วอู๋เรียกต้าหวง ผีเสื้อปีกมายา ตวนซี และเสี่ยวกงออกมา

เขาหวังว่าพวกเขาจะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ของพวกเขาได้

“ข้าจะสร้างวิหารเล็ก ๆ ให้เจ้า เจ้าอาจไม่คุ้นเคยกับราชวังแห่งนี้เท่าไหร่” นั่นคือสิ่งที่ลั่วอู๋พูด

มีพื้นที่ว่างมากมายในโลกไห

ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า

เขาชอบอยู่ในวิหารเล็ก ๆ

ไม่ต้องใช้ความพยายามมากมายอะไรในการสร้างวิหารเล็ก ๆ เพราะที่นี่ไม่ได้อยู่ในอาณาจักรชาวพุทธ ไม่ทันดื่มชาเสร็จ วิหารเล็ก ๆ ก็งอกขึ้นมาจากพื้นดินแล้ว

บรรยากาศเป็นไปอย่างกลมกลืน

ในเวลานี้เจียโรวออกมาจากวัง โดยอุ้มสิงโตขาวบริสุทธิ์อยู่ในอ้อมแขนของนาง ยิ้ม แต่นางก็ยังถูกปกคลุมด้วยชั้นแสง

แสงสว่างที่ไม่เคยจางหาย

อย่างไรก็ตาม หลังจากตรวจสอบแล้ว ดูเหมือนว่าไม่มีผลกระทบ ผู้คนต่างประหลาดใจและเริ่มชินกับมัน

“ภูตพระโพธิสัตว์สินะ ยินดีต้อนรับ” เจียโรวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เจียโรวไม่ได้ปรากฏตัวในครั้งล่าสุดที่ภูตพระโพธิสัตว์เข้าสู่โลกไห ดังนั้นครั้งนี้จึงน่าจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน

หลังจากที่ได้เห็นเจียโรว นัยน์ตาของภูตพระโพธิสัตว์เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มันเข้าไปหาเจียโรว

ฉูจงฉวนมีความสุข “ไม่ใช่ว่าต่อต้านมนุษย์หรอกรึ? เจ้าไม่สามารถละเมิดหลักการของเจ้าเองได้เพียงเพราะเจียโรวหน้าตาดีหรอกนะ”

“หมายความว่าข้าหน้าไม่ดีรึ?” หลินยูหลันหัวเราะเยือกเย็น

ร่างกายของฉูจงฉวนสั่นและหัวเราะกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว “หลินยูหลัน แน่นอนว่าเจ้าสวยที่สุด ข้าพูดจริง ๆ ข้าแค่ล้อภูตพระโพธิสัตว์เฉย ๆ”

ลั่วอู๋ไม่สนใจฉูจงฉวนที่กำลังหยอกล้อและเข้าถามภูตพระโพธิสัตว์ด้วยเสียงต่ำ “เจ้าเป็นอะไรไป?”

“ข้าก็ไม่รู้” ภูตพระโพธิสัตว์กะพริบตาและเดินไปรอบ ๆ เจียโรว “นางทำให้ข้ารู้สึกแปลกมาก”

เจียโรวตกตะลึงและพูดด้วยรอยยิ้ม “แปลกยังไง?”

“ข้าไม่ได้รู้สึกเกลียดนาง” ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวอย่างจริงจัง

ทุกคนตกตะลึง

การที่ลั่วอู๋เข้าหากับภูตพระโพธิสัตว์ได้นั้นเกิดจากตวนซี แล้วเจียโรวล่ะ?

“นั่นดีแล้ว” ดวงตาของ เจียโรวเป็นประกายครู่หนึ่งแล้วก้มลงสัมผัสหัวล้านเล็ก ๆ ของภูตพระโพธิสัตว์ “อย่างนี้คนที่เจ้าต้องทำความคุ้นเคยด้วยก็น้อยลงคนหนึ่ง”

ภูตพระโพธิสัตว์คิดว่านี่เป็นความจริงเช่นกัน

ลั่วอู๋พูดอย่างเฮฮา “ความดึงดูดภูตของเจียโรวนั้นน่าทึ่งมาก อย่าพูดถึงมันเลย ต่อไป เราจะผ่านดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศกัน”

ลั่วอู๋พูดขึ้นมาแบบนั้น ทุกคนก็ตอบสนองเช่นกัน

“ใช่แล้ว ได้เวลาไปหาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้ว”

“ข้าไม่รู้เกี่ยวกับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เลย”

การสนทนาเต็มไปด้วยความสนใจ

ก่อนออกจากโลกไห ลั่วอู๋ไปหาราชาผีดิบซึ่งยังถูกผนึกอยู่

ในเวลานั้น เพื่อที่จะจัดการกับเจ้าแห่งบาป ลั่วอู๋ปล่อยให้ต้าหวงกลืนกินพลังของราชาผีดิบจำนวนมาก และเกือบจะทำให้ราชาผีดิบเข้าสู่ภาวะหลับใหลเพื่อป้องกันตัว

แต่หลังจากผ่านไปไม่นาน ราชาผีดิบก็ฟื้นฟูได้แล้ว

“เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้”

ลั่วอู๋อดคิดในใจไม่ได้

เขาเคยคิดว่าจะทำข้อตกลงกับราชาผีดิบและปล่อยให้เขาช่วยจัดการกับเจ้าแห่งบาปดีหรือไม่ แต่เขาลังเลอยู่นานและยอมแพ้ไป

มันยากที่จะบอกว่าคนไหนอันตรายกว่าระหว่างเจ้าแห่งบาปกับราชาผีดิบ

ลั่วอู๋ไม่ต้องการแก้ปัญหาแล้วต้องไปแก้ปัญหาที่ใหญ่กว่า

โชคดีที่ต้นกำเนิดของราชาผีดิบก็เพียงพอที่จะแก้ปัญหาได้

“ต้าหวงจับตาดูเขาไว้ อย่าให้มันฟื้นฟูได้” ลั่วอู๋พูดขึ้น

ต้าหวงพยักหน้าอย่างซื่อสัตย์

ทุก ๆ วัน มันจะกลับมากินต้นกำเนิดของราชาผีดิบและไม่เคยประมาท

ลั่วอู๋เดินออกมา

แต่บังเอิญเจอท่านหญิงหยู่

ท่านหญิงหยู่ซึ่งหลังจากได้รับการช่วยเหลือออกมาจากสุสานราชาผีก็อยู่ในโลกไหตลอดเวลา นางเดินเล่นไปทั่ว และไม่ค่อยปรากฏตัว จู่ ๆ นางก็ปรากฏตัวขึ้นโดยไม่คาดคิด

“ท่านหญิงหยู่ มีอะไรให้ข้าช่วยไหม?” ลั่วอู๋ถามด้วยความเคารพ

ท่านหญิงหยู่เป็นอ่อนโยนและเงียบสงบเช่นเคย นางพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ช่วงนี้ข้ากระสับกระส่ายนิดหน่อย และรู้สึกตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติ เจ้าไม่ค่อยได้มาโลกนี้และข้าเลยไม่ได้บอกเจ้าสักที”

“กระสับกระส่าย?” ลั่วอู๋สงสัย “ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ?”

ท่านหญิงหยู่ส่ายหัว “ข้าอยากออกไปดู บางทีข้าอาจจะได้คำตอบ”

ลั่วอู๋ไม่ได้คัดค้าน

ท้ายที่สุด ท่านหญิงหยู่ก็ว่างเสมอ นางยินดีที่จะอยู่ในโลกไห ลั่วอู๋ก็ไม่คัดค้าน ถ้านางต้องการไป ลั่วอู๋ก็ไม่มีเหตุผลที่จะคัดค้านเช่นกัน

ดังนั้นลั่วอู๋จึงพาท่านหญิงหยู่ออกจากโลกไห

ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ

สายลมแห่งความเกลียดชังยังคงพัดอยู่

ความโกลาหล ความขัดแย้ง ความตาย และความรกร้างมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

แม้ว่าเจ้าแห่งบาปจะตายไปแล้ว สายลมแห่งความเกลียดชังก็ยังคงอยู่ เพราะมันมีมาหลายหมื่นปีและจะคงอยู่ต่อไป

แต่เพราะปราศจากการเร่งปฏิกิริยาของเจ้าแห่งบาป สายลมแห่งความเกลียดชังจึงอ่อนกำลังลงอย่างมาก

ท่านหญิงหยู่จ้องไปที่ลมประหลาดสีดำและคิดว่า “นี่มัน…”

“มีอะไรรึ?” ลั่วอู๋สงสัย

“ลมประหลาดนี้คล้ายกับตอนที่วิญญาณชั่วร้ายปรากฏออกมามากเลย” ท่านหญิงหยู่ดูประหม่าเล็กน้อย “มันเป็นแบบนี้ในตอนแรก”

ลั่วอู๋ไม่โทษที่นางเป็นแบบนั้น

มันเป็นเพราะยุคมืดทำให้นางฝังใจมาก

เรียกได้ว่ายุคแห่งโศกนาฏกรรมนี้เป็นความเจ็บปวดที่มิอาจลบเลือนไปจากใจของผู้ที่เคยประสบพบเจอได้

จู่ ๆ ลั่วอู๋ก็นึกถึงจดหมายของราชาหมอกซานเหริน ทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่งในใจของเขา

ราชาหมอกซานเหรินกล่าวว่าภูตไหเคยพาเขาลึกเข้าไปในป่าเทียนหวู่ ตอนนี้ลั่วอู๋รู้ว่าหลังจากป่าเทียนหวู่เป็นที่ตั้งของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

“สี่หมื่นปีแห่งบาป”

มีคำอธิบายดังกล่าวในจดหมาย

ลั่วอู๋ถอนหายใจยาว

พายุแห่งความมืดต้องมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับสายลมแห่งความเกลียดชังแน่ บางทีภูตไหอาจได้แรงบันดาลใจจากสายลมแห่งความเกลียดชัง หรือแม้กระทั่ง… สายลมแห่งความเกลียดชังคือผลงานของภูตไห

“ภูตไหต้องเกี่ยวข้องกับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะแน่” ลั่วอู๋มั่นใจมาก

ภูตไหเคยเดินทางไปทั่วแผ่นดินใหญ่

เขาทิ้งรอยเท้าไว้แทบทุกที่

ลั่วอู๋สงบลงและปลอบโยนท่านหญิงหยู่ “ไม่ต้องกังวลไป สายลมแห่งความเกลียดชังที่นี่จะไม่กลายเป็นภัย ยุคนั้นจะไม่กลับมาอีก”

ท่านหญิงหยู่สงบลงและพยักหน้า