ไหปีศาจ - บทที่ 892 ตัดสินใจแล้ว

บทที่ 892 ตัดสินใจแล้ว

บทที่ 892

ตัดสินใจแล้ว

หากไม่ได้เห็นฉากนี้ ลั่วอู๋คงนึกภาพความเจริญรุ่งเรืองของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่ออกจริง ๆ

จักรพรรดิสิบคนปรากฏตัวพร้อมกันเพื่อปราบปรามสวรรค์

เผ่าพันธุ์มนุษย์

ในสมัยโบราณนั้นเป็นตัวแทนของผู้อยู่จุดสูงสุด

แม้ว่ามนุษย์ในปัจจุบันจะมีความเจริญรุ่งเรืองมากเช่นกัน แต่ก็ยังห่างไกลจากอำนาจการปกครองที่เกินจริงนี้

ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะมองภูตพระโพธิสัตว์ด้วยความกังวล

ท้ายที่สุดอาณาจักรชาวพุทธก็ถูกทำลายโดยเผ่าพันธุ์มนุษย์ เมื่อได้เห็นฉากนี้ด้วยตาของมันเอง บางทีมันอาจจะมีความขุ่นเคืองต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ในหัวใจของมัน แต่ภูตพระโพธิสัตว์ดูสงบมาก

ท่าทีที่สงบสุขราวกับเป็นเงาของพระโพธิสัตว์ที่แท้จริง

“พระโพธิสัตว์ที่แท้จริง ไม่เคยขุ่นเคืองเลย” ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวอย่างครุ่นคิด

ลั่วอู๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “งั้นรึ?”

“ใช่แล้ว” ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า “ดูเหมือนว่าข้าสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงได้ นอกจากนี้ เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็คือเผ่าพันธุ์มนุษย์ และเจ้าก็คือเจ้า”

ลั่วอู๋รู้สึกอบอุ่นเมื่อได้ยินแบบนี้

มันคุ้มแล้วที่เขาจะเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องมัน

ในเวลานี้ แสงแห่งพระโพธิสัตว์นับไม่ถ้วนได้ลอยขึ้นจากผืนดินอาณาจักรชาวพุทธอีกครั้ง รวมตัวกันและตกลงบนตัวภูตพระโพธิสัตว์ ม่านแสงทำลายล้างก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ในตอนนี้ พวกเขาเห็นซากปรักหักพังมากมาย

ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

ดูเหมือนว่ามันถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานานโดยไม่มีร่องรอยของชีวิต คงจะเป็นเวลาหลายหมื่นปีหลังจากการล่มสลายของอาณาจักรชาวพุทธ ซึ่งคล้ายกับที่ลั่วอู๋เห็นตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาในซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

ในเวลานี้ ท่ามกลางซากปรักหักพัง จู่ ๆ ดอกบัวสีเข้มก็ปรากฏขึ้น

ลั่วอู๋จ้องมองและรู้สึกว่าลักษณะดอกบัวดูคุ้นตา ดูเหมือนว่าเป็นดอกบัวที่พระโพธิสัตว์ที่แท้จริงเคยประทับ ภูตพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงจากไปแล้ว แต่ดอกบัวยังคงอยู่

แสงแห่งพระโพธิสัตว์มาบรรจบกันและชีวิตเล็ก ๆ ก็บังเกิดขึ้น

ภูตพระโพธิสัตว์เป็นสีชมพูราวกับมนุษย์ทารก

บางทีร่องรอยของเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ฝังลึกลงไปในโลกนี้ ดังนั้นเมื่อสิ่งมีชีวิตนี้ถือกำเนิดขึ้น กฎต่าง ๆ ก็ผสมผสานกันและให้รูปลักษณ์ของมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นี้

ลั่วอู๋มองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยบนแท่นดอกบัวด้วยความประหลาดใจ จากนั้นจึงมองไปที่ภูตพระโพธิสัตว์

แม้ว่ารูปลักษณ์จะเปลี่ยนไปมาก

แต่ลมปราณมีความคล้ายคลึงกันมาก

“นั่นคือเจ้า…” ลั่วอู๋โพล่งออกมา

ภูตพระโพธิสัตว์กำลังสับสน

มันลืมไปนานแล้วว่ามันเกิดมาได้อย่างไร

ลั่วอู๋อดรู้สึกไม่ได้ว่าภูตพระโพธิสัตว์เกิดจากภูตพระโพธิสัตว์ที่แท้จริง ครั้งหนึ่งมันเคยฝึกพลังพระโพธิสัตว์บนแท่นดอกบัวนั้น บางทีมันอาจจะติดลมปราณของภูตพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงมาด้วย

ไม่น่าแปลกใจที่มันทรงพลังมาก

ความสัมพันธ์นี้ลึกลับมาก

มันไม่มากเกินไป

ภาพเสมือนได้ดับลงอีกครั้ง และแสงแห่งพระโพธิสัตว์เหล่านั้นก็หลั่งไหลเข้ามาผสานเข้ากับร่างของภูตพระโพธิสัตว์ และแสงแห่งพระโพธิสัตว์จากซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ ทั้งหมดก็ค่อย ๆ หลั่งไหลเข้ามา

ในชั่วพริบตา ลมปราณของภูตพระโพธิสัตว์ก็พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

ไม่มีการติดขัดหรือไม่มั่นคง

ทุกอย่างราบรื่นไปจนถึงระดับเพชรสอง

ในดวงตาที่ประหลาดใจของลั่วอู๋ รูปร่างของภูตพระโพธิสัตว์เริ่มเปลี่ยนไป และลักษณะของรูปร่างมนุษย์ที่ผิดปกติบางจุดก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้น

ตอนนี้ภูตพระโพธิสัตว์เป็นเหมือนพระรูปหล่ออายุเจ็ดหรือแปดขวบจริง ๆ

และลมปราณในร่างกายก็ยิ่งบริสุทธิ์และลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งคาดไม่ถึง

“ข้าต้องบอกว่านี่ควรเป็นใบหน้าที่แท้จริงของเจ้า มันไม่มีเหตุผลเลยว่าทำไมเจ้าถึงน่ารักเมื่อตอนเป็นเด็กแต่หน้าแปลกมากเมื่อโตขึ้น” ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม

เขาเดาว่าในกระบวนการเติบโต แก่นวิญญาณส่วนหนึ่งถูกลิดรอนจากสวรรค์และโลก บางทีอาจเป็นเพื่อการป้องกันหรือด้วยเหตุผลอื่น

นั่นเป็นสาเหตุที่ภูตพระโพธิสัตว์มีลักษณะเหมือนคนพิการในตอนแรก

และมันอยู่ในความใสซื่อมาตลอด

แต่บัดนี้มันได้เข้าสู่ความเป็นภูตพระโพธิสัตว์แล้วจริง ๆ และอาณาจักรชาวพุทธในอดีตได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันยอมรับภูตพระโพธิสัตว์แล้วจริง ๆ จึงได้คืนสิ่งเหล่านี้มา

ภูตพระโพธิสัตว์ไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับมันมากนัก เขาพูดแค่ว่า “มันก็แค่กายหยาบ ไม่สำคัญหรอกว่าหน้าตาจะเป็นยังไง”

ลั่วอู๋ยักไหล่

เขาไม่เถียงอะไร

หน้าตาดีกับขี้เหร่นั้นต่างกันมาก

แต่การโต้เถียงกับภูตพระโพธิสัตว์ด้วยเรื่องนี้ย่อมไร้ความหมาย

หลังจากรู้ที่มาของภูตพระโพธิสัตว์แล้ว ลั่วอู๋ก็ประเมินภูตพระโพธิสัตว์สูงขึ้นไปอีกระดับ มันเชี่ยวชาญทักษะ SS หกทักษะซึ่งเกี่ยวข้องกับพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงทุกทักษะ

มันยอดเยี่ยมมาก

พระโพธิสัตว์ที่แท้จริงไม่ได้อ่อนแอเลย

เขาต่อสู้เพียงลำพัง บางทีเขาอาจไม่กลัวจักรพรรดิมนุษย์คนไหนเลย น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เผชิญหน้ากันหนึ่งต่อหนึ่ง แต่เป็นหนึ่งต่อสิบ เขาจึงทำได้เพียงจากไปด้วยความเศร้าเท่านั้น

ภูตพระโพธิสัตว์ถูกกำหนดให้มีศักยภาพระดับสูงสุดที่อยู่ภายใต้ระดับจักรพรรดิ

สิ่งมีชีวิตแบบนี้เป็นคู่สัญญาที่ดีที่สุดจริง ๆ

เพราะศักยภาพระดับจักรพรรดิไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรธรรมดาสามารถแบกรับได้ เว้นแต่จะเป็นระดับเพชรสูงสุด ถึงจะสามารถทำสัญญากับสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิได้

ภูตพระโพธิสัตว์มีพละกำลังเพิ่มขึ้น ร่างกายและจิตใจได้รับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จึงเบ่งบานด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์อีกครั้ง

คราวนี้แสงแห่งพระโพธิสัตว์บริสุทธิ์อย่างหาที่เปรียบมิได้

มันเริ่มซ่อมแซมอาณาจักรชาวพุทธทันที แต่คราวนี้เป็นงานหนักกว่าเดิม เพราะอาณาจักรชาวพุทธในตอนนี้เป็นซากปรักหักพังอย่างแท้จริง ไม่มีอะไรเหลือเลยนอกจากทรายและหิน

เมื่อเห็นเช่นนั้น ลั่วอู๋จึงบินไปหาและพูดว่า “ข้าจะช่วยเจ้าเอง ครั้งนี้ข้าได้รับประโยชน์มากมายจากตอนที่ทนการชำระล้างจากแห่งแสงแห่งพระโพธิสัตว์ ข้าจะไม่ถ่วงเจ้าแล้ว”

“เยี่ยมเลย” ภูตพระโพธิสัตว์แสดงรอยยิ้มและพยักหน้า

จากนั้นจึงเริ่มซ่อมแซมอาณาจักรชาวพุทธ

ลั่วอู๋ไม่ได้โกหก

หลังจากแบกรับแสงแห่งพระโพธิสัตว์อย่างหนัก การควบคุมแสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็ดีขึ้นมากเช่นกัน และประสิทธิภาพของเขาเพิ่มขึ้นจาก 10% ของพลังของภูตพระโพธิสัตว์เป็นหนึ่งในสามของมัน

มันไม่เร็วแต่ก็ยังดีกว่าเดิม

เส้นทางการฟื้นฟูนั้นยาวมาก

ลั่วอู๋อยู่ได้ไม่นานเพราะเขาก็มีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ

“อย่างน้อยก็ช่วยตรงนี้ก่อน อย่าปล่อยให้มันดูน่าสงสารไปกว่านี้เลย” ลั่วอู๋มีแผนแบบนี้ “อย่างน้อยนี่ก็เป็นสถานที่ที่ภูตพระโพธิสัตว์จะอาศัยอยู่ในอนาคต”

รอยแยกขนาดใหญ่ถูกปิดลง

แล้วซ่อมด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์

ซากปรักหักพังที่แตกสลายกลายเป็นซากปรักหักพังอย่างที่เคยเป็น

นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นกัน

แค่นี้ลั่วอู๋ยังต้องใช้เวลาถึงสองเดือนเต็มที่นี่

จากนั้นลั่วอู๋ก็ใช้เวลาอีกหนึ่งเดือนกับภูตพระโพธิสัตว์เพื่อซ่อมแซมวิหารที่ถล่มไป แน่นอนว่ามันก็เป็นเหมือนเดิม

วิหารที่ทรุดโทรมครึ่งหลัง

หลังจากการพัฒนามิติวิญญาณของภูตพระโพธิสัตว์ ความเร็วในการฟื้นฟูก็เร็วขึ้นมาก

เพียงแต่ว่าวิหารในอาณาจักรชาวพุทธมีอยู่หลายแสนแห่ง หากต้องการฟื้นฟูอาณาจักรชาวพุทธทั้งอาณาจักรจริง ๆ คงไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่

แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่าเดิมมากไม่ใช่หรือ

หลังจากช่วยถึงตรงนี้ลั่วอู๋ก็จากไปได้แล้ว

“ข้าจะไปแล้ว” ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม

ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาลั่วอู๋และภูตพระโพธิสัตว์ได้สร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

“งั้นรึ?”

“แล้วเจอกัน”

“อืม”

“ลาก่อน!”

ลั่วอู๋โบกมือแล้วเดินออกไป

การจากลาไม่ควรเศร้านัก

ภูตพระโพธิสัตว์มองไปรอบ ๆ และทุกอย่างก็เกือบจะเหมือนกับตอนที่ลั่วอู๋มา

“ข้าก็ควรไปเหมือนกัน” ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวเบา ๆ

ไม่รู้ว่ามันกำลังคุยกับใคร

ลั่วอู๋เดินออกจากอาณาจักรชาวพุทธด้วยอารมณ์อันมากมาย ซึ่งไม่ถือว่าเขาไม่ได้อะไรเลย อย่างน้อยเจ้าแห่งบาปก็ตายแล้ว และไม่มีอุปสรรคสำหรับเขาที่จะผ่านดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ นอกจากนี้ ความสามารถในการควบคุมพลังของเขายังพัฒนาขึ้นอีกด้วย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาได้รู้ประวัติศาสตร์มากมาย ซึ่งทำให้ลั่วอู๋ค่อนข้างพอใจ

แต่เมื่อลั่วอู๋หันกลับมามองดูอาณาจักรชาวพุทธอีกครั้ง เขาก็พบร่างที่คุ้นเคยอยู่ข้างหลังเขา

“ภูตพระโพธิสัตว์?” ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ

ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า

“เจ้าตามมาทำไม”

ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวเบา ๆ “ข้าจะกลับบ้าน”

ลั่วอู๋ไม่เข้าใจ เขาชี้ไปที่อาณาจักรชาวพุทธ “บ้านของเจ้าอยู่นั่นไม่ใช่รึ? วิหารเล็ก ๆ นั้นก็ซ่อมเสร็จแล้ว ถึงจะแทบอยู่ไม่ได้ก็เถอะ คราวหน้าข้าจะช่วยซ่อมให้ดูดีเลย”

ภูตพระโพธิสัตว์ส่ายหัว ยื่นนิ้วออกมาและสัมผัสที่หัวใจของลั่วอู๋

ในตอนแรก ตอนที่มันกำลังจะออกจากการคุ้มครองของแสงแห่งพระโพธิสัตว์และต่อสู้กับเจ้าแห่งบาป เขาได้เชื่อมต่อกับ ลั่วอู๋เพื่อแบ่งปันพลังงาน

หัวใจของลั่วอู๋ร้อนขึ้นเล็กน้อยอีกครั้ง และความรู้สึกเชื่อมโยงที่คุ้นเคยก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

“เจ้า…” ลั่วอู๋ตะลึง

ภูตพระโพธิสัตว์ยิ้มอย่างสงบ “นี่คือบ้านข้า”

นี่คือบ้านของข้า

มันเคยเป็นอาณาจักรชาวพุทธ

และตอนนี้มันก็เป็นเจ้า