ไหปีศาจ - บทที่ 891 ครั้งหนึ่งเคยไร้เทียมทาน

บทที่ 891 ครั้งหนึ่งเคยไร้เทียมทาน

บทที่ 891

ครั้งหนึ่งเคยไร้เทียมทาน

ทันทีที่ของลั่วอู๋โล่งใจ เขาก็รู้สึกเวียนหัว พลังวิญญาณของเขาถูกดึงมาใช้มากเกินไป และแก่นวิญญาณของเขาก็เสียสมดุลอย่างมาก เขาควรจะพักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่ตอนนี้ลั่วอู๋ไม่มีอารมณ์จะพักผ่อน

เขามองขึ้นไปบนฟ้า

สายลมแห่งความเกลียดชังถูกแสงแห่งพระโพธิสัตว์ชำระไปหมดแล้ว ท้องฟ้าก็สว่างไสว มีเพียงสายลมแห่งความเกลียดชังเพียงเล็กน้อยที่พัดอยู่ไกล ๆ

ลานประลองมรณะทั้งหมดในพื้นที่ปลอดภัยพังทลาย

ภูตชั่วร้ายนับไม่ถ้วนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเผชิญกับสิ่งเหล่านี้ แต่ในไม่ช้าพวกมันก็ตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้นพวกมันจึงคำรามอย่างตื่นเต้นและวิ่งไปรอบ ๆ

พวกมันไม่จำเป็นต้องอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยแล้ว

พวกมันสามารถต่อสู้ได้ตามต้องการ

แม้ว่าโลกจะรกร้างว่างเปล่า แต่เสรีภาพเองก็เป็นสิ่งที่ดี แม้ว่าดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศจะตกอยู่ในความโกลาหลอีกครั้งก็ตาม

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่อยู่ตรงหน้าก็ดับไปหมดแล้ว

ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนกลับไปเป็นรูปลักษณ์ดั้งเดิม

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ชั้นแสงปกคลุมซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ ปกป้องทุกสิ่ง

“เจ้าแห่งบาปอยู่ที่ไหน” การสอบสวนของลั่วอู๋แสดงด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าไม่มีสิ่งใดในที่ซึ่งเจ้าแห่งอาชญากรรมยืนอยู่

“ข้ากลืนกินเขาไปแล้ว” ภูตพระโพธิสัตว์กล่าว

“เจ้า… เจ้ากลืนกินเข้าไปจริง ๆ”

ลั่วอู๋ตกใจมาก

เดิมทีเขาคิดว่าภูตพระโพธิสัตว์ที่พูดคำนี้หมายถึงการเอาชนะอีกฝ่าย เขาไม่คิดว่าภูตพระโพธิสัตว์จะกลืนกินเจ้าแห่งบาปจริง ๆ

“เจ้าไม่กลัวอาหารไม่ย่อยหรือ? มันคือกระดูกพระโพธิสัตว์ทองคำเลยนะ” ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะพูด

แม้ว่าร่างทองคำจะพังทลายไปแล้ว

แต่มันยังหลงเหลือความเป็นร่างทองคำเล็กน้อย

ภูตพระโพธิสัตว์ส่ายหัว “ไม่เป็นไร”

ลั่วอู๋มองไปที่ภูตพระโพธิสัตว์อย่างสงสัย เขารู้สึกว่ามันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงใช้ไหปีศาจเพื่อตรวจสอบข้อมูลของอีกฝ่าย

หลังจากดูมันแล้ว ลั่วอู๋ก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

มิติวิญญาณของภูตพระโพธิสัตว์ได้รับการเลื่อนไปเป็นยอดระดับทองขั้นสูง อาจเป็นเพราะอารมณ์เชิงลบทั้งหมดในร่างกายได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือภูตพระโพธิสัตว์มีทักษะ SS อีกสองทักษะ

ทักษะ SS [สิ่งมีชีวิตทั้งหมด]

ทักษะ SS [ร่างกายอมตะ]

หัวใจของลั่วอู๋เต้นแรง

เป็นทักษะที่ดีในการรักษาร่างกายสีทองให้คงอยู่

ไม่นึกเลยว่าภูตพระโพธิสัตว์จะมีโอกาสยิ่งใหญ่เช่นนี้ มันไม่เพียงแต่ฆ่าเจ้าแห่งบาปได้ แต่ยังได้รับพลังวิเศษจากคู่ต่อสู้ของมันด้วย

สำหรับทักษะสิ่งมีชีวิตทั้งหมดนั้น

มันลึกลับเกินไป ลั่วอู๋ค่อยไม่รู้เกี่ยวกับมัน

แต่ไม่จำเป็นต้องเข้าใจทั้งหมด แค่ร่างอมตะก็เพียงพอแล้ว มันรุนแรงเกินไปเมื่อเทียบกับร่างกายอมตะ ภายหลังตวนซีก็จะมีด้วย

ลั่วอู๋มีความสุขมาก

“ว่าแต่เจ้าจะทำยังไงต่อไป?” ลั่วอู๋ถามอย่างเป็นกันเอง

ภูตพระโพธิสัตว์หันไปมองซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

ความหมายก็ชัดเจนในตัวมันเอง

ลั่วอู๋หันตาม แน่นอน เพราะมันยืมพลังของซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธทั้งหมด ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธนั้นสภาพดูไม่ได้ แผ่นดินถูกผ่าแยกออก และเย็นลงมาก เหมือนกับสถานที่ที่เหลือแต่ความตายจริง ๆ

“ถึงเวลาสร้างใหม่จริง ๆ แล้ว” ลั่วอู๋กล่าว

ภูตพระโพธิสัตว์ได้ปลดปล่อยพลังออกมา และแสงแห่งพระโพธิสัตว์บริสุทธิ์ก็ค่อย ๆ ตกลงมาอย่างช้า ๆ พลังของอาณาจักรชาวพุทธในนั้นกลับคืนมาทีละนิด รวมทั้งพลังที่ได้รับจากเจ้าแห่งบาป ซึ่งได้ปลดปล่อยออกมาและรวมเข้ากับแผ่นดินนี้ด้วย

ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธดูเหมือนจะตื่นขึ้นในเวลาอันสั้น เงาเสมือนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ วิหารจำนวนนับไม่ถ้วนตั้งขึ้น และความรู้สึกเคร่งขรึมและจริงจังก็แผ่มาสู่ใบหน้าของเขา

ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราเป็นเหมือนภาพเสมือนจริงของแสงและเงา

ภูตพระโพธิสัตว์ประหลาดใจ

เขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ มันถึงเกิดขึ้น

ลั่วอู๋เห็นยุครุ่งเรืองของอาณาจักรชาวพุทธในอดีต พระพุทธรูปขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนพื้นโลก ผู้ศรัทธานับไม่ถ้วนกราบนมัสการ แสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็ส่องสว่างไปทั่วโลก

สิ่งมีชีวิตนับพันล้านเป็นชาวพุทธ พวกเขายิ่งใหญ่และเคร่งขรึม เสียงของพระโพธิสัตว์ค่อย ๆ ดังขึ้น เป็นแรงบันดาลใจให้ตรัสรู้ ลั่วอู๋รู้สึกเงียบสงบมากในหัวใจของเขา

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ทอดยาวออกไป

ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นอาณาเขตของอาณาจักรชาวพุทธ

สิ่งเหล่านี้เป็นเงาลวงตา ลั่วอู๋รู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของปลอม แต่เขาไม่สามารถควบคุมความประหลาดใจของเขาได้ เมื่อเผชิญกับเงาของพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงก็มีแรงกระตุ้นให้บูชา

พริบตานั้น

เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันและรวดเร็ว

ร่างที่น่าสยดสยองสิบร่างปรากฏขึ้นเหนืออาณาจักรชาวพุทธ ร่างเหล่านั้นเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงระยิบระยับสิบดวง เปล่งพลังศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขอบเขต

“มันเหมือนกับของจริงเลย” ลั่วอู๋เข้าใจว่าสิ่งนี้น่าจะเกิดขึ้นไปแล้ว

เป็นความทรงจำในอดีตที่หลงเหลืออยู่ในอาณาจักรชาวพุทธ

ในขณะนี้ เขาไม่รู้ว่าทำไมมันถึงถูกกระตุ้นให้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

แต่ถึงแม้จะเป็นภาพเสมือน ลั่วอู๋ก็ยังตกตะลึงกับแสงที่ปล่อยออกมาจากร่างทั้งสิบนั้น และเลือดหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตาที่จับจ้องของเขาอย่างช้า ๆ

“พวกเขาคือ…” ลั่วอู๋เช็ดเลือดจากหางตา และหัวใจของเขาก็สับสนมาก “จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์!”

ลั่วอู๋ไม่ได้หลับตา

เพียงเพราะเขาได้เห็นหน้าตาเหล่านั้น เขาก็อยากรู้มากขึ้นไปอีก

ร่างทั้งสิบนี้เป็นมนุษย์ทั้งหมด

ยิ่งกว่านั้น จากพลังที่ทำลายท้องฟ้าและแผ่นดิน พวกเขาน่าจะอยู่ไกลเกินระดับเพชรสูงสุด

หลี่ซวนซงเคยกล่าวไว้ในจดหมายของเขาว่าในสมัยโบราณ เผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นยอดเยี่ยมมาก จักรพรรดิสิบคนปรากฏตัวพร้อมกัน ปราบปรามทุกเผ่าในสมัยโบราณ และก่อตั้งราชวงศ์ซึ่งเจริญรุ่งเรืองมาก

ลั่วอู๋ครุ่นคิดและอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบเวลาในหัวใจของเขา

“ยั่วยวนให้คนของเราเป็นเข้าร่วมดินแดนแห่งพระโพธิสัตว์หรือ? ให้ตายเถอะ” จู่ ๆ หนึ่งในสิบร่างก็อ้าปากพูด และเสียงของเขาก็หนาราวกับภูเขา

อีกร่างหนึ่งอ้าปากพูด ด้วยเสียงดั่งฟ้าร้อง “มนุษย์ไม่ต้องการศรัทธา ศรัทธาของเราคือตัวเราเอง”

“มนุษย์สามารถพิชิตธรรมชาติได้ ทำไมเราจึงต้องเชื่อในพระพุทธศาสนา? ทำไมต้องเชื่อในพระโพธิสัตว์”

“เจ้ากล้าสร้างความสับสนให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดด้วยอุบายเช่นนี้งั้นหรือ?”

“คนประหลาดที่ขี่นกเพิ่งถูกขับไล่ออกไปเมื่อพันปีที่แล้ว แต่ตอนนี้มีลาหัวโล้นอีกตัวที่แกล้งทำเป็นเมตตา เขาปั่นป่วนชีวิตของคนอื่นและรบกวนจิตใจของผู้คน เขาควรได้รับการลงโทษ”

พลังที่น่าหวาดกลัวเทลงมา

อาณาจักรชาวพุทธสั่นสะท้าน แผ่นดินถล่ม ชาวพุทธที่กำลังสวดมนต์นับไม่ถ้วนหลั่งเลือด ไม่อาจรู้ความเป็นตายในนั้นได้เลย

พระพุทธรูปยักษ์ปรากฏขึ้นช้า ๆ และต่อต้านพลังของมนุษย์ด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ซึ่งช่วยปกป้องอาณาจักรชาวพุทธจากการล่มสลาย เขาดูไม่เป็นภัยและพูดด้วยรอยยิ้ม “จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ ข้าช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง?”

ลั่วอู๋รู้ดี

มีเพียงพระโพธิสัตว์ที่แท้จริงเท่านั้นที่ทำเช่นนี้ได้

ในสิบร่างนั้นมีชายถือดาบ ดาบเป็นสีเทา แต่มีพลังในการสร้างโลก แผ่นหลังของชายผู้นั้นยิ่งใหญ่และเขามองไม่เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน แต่เขาทะนงตนมาก และมีพลังของจักรพรรดิ

“โลกนี้ได้รับการปกป้องโดยเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องได้รับพรจากพระโพธิสัตว์ ออกไปจากที่นี่ซะ!” ชายคนนั้นพูดอย่างแผ่วเบา

น้ำเสียงเรียบ แต่ท่าทีนั้นเกินจะรับได้

พระโพธิสัตว์ที่แท้จริงหลับตาลงและถอนหายใจ

“ในเมื่อไม่ยอมไปดี ๆ ข้าจะช่วยเจ้าเอง! วันนี้ข้ามาเพื่อทำลายพระโพธิสัตว์” เขาเห็นชายถือดาบยกมือขึ้นแล้วฟาดดาบลงผ่าสวรรค์และโลกราวกับมังกร

ดังนั้น

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็กระจัดกระจาย อาณาจักรชาวพุทธก็พังทลายลงด้วย สาวกถูกฆ่าตายและบาดเจ็บนับไม่ถ้วน ชาวพุทธเหล่านั้นพากันหนีและไม่หวนคืนสู่ความรุ่งโรจน์ของอาณาจักรชาวพุทธในอดีตอีกเลย

พระโพธิสัตว์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป

ซากปรักหักพังถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

เมื่อจักรพรรดิทั้งสิบจากไป อาณาจักรชาวพุทธก็ไม่ได้ถูกฟื้นฟู

ภาพลวงตาได้สิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน และเงาเสมือนเหล่านั้นก็ค่อย ๆ หายไป

มีเพียงลั่วอู๋เท่านั้นที่ตกตะลึง

อาณาจักรชาวพุทธถูกทำลายโดยเผ่าพันธุ์มนุษย์จริง ๆ!

ไม่น่าแปลกใจที่ภูตพระโพธิสัตว์จะกลัวคนโดยธรรมชาติ

แต่เขาไม่คิดว่าจะถูกทำลายขนาดนี้

ครั้งหนึ่งเผ่าพันธุ์มนุษย์

เคยไร้เทียมทานขนาดนี้