ไหปีศาจ - บทที่ 890 สิ่งมีชีวิตทั้งหมด

บทที่ 890 สิ่งมีชีวิตทั้งหมด

บทที่ 890

สิ่งมีชีวิตทั้งหมด

ภูตพระโพธิสัตว์ไม่หันหลังกลับ มันก้าวออกจากแผ่นดินที่แสงแห่งพระโพธิสัตว์สาดส่อง

หน้าอกของลั่วอู๋ร้อนจัด

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่อาบลงร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องมาบรรจบกันบนหน้าอกของเขาจากนั้นก็หายไปและผ่านไปยังภูตพระโพธิสัตว์ผ่านการเชื่อมต่อที่อธิบายไม่ได้

ภูตพระโพธิสัตว์มีแสงระยิบระยับ

มันเหมือนดวงอาทิตย์

ลั่วอู๋ไม่แน่ใจว่าตอนนี้มันมีมิติวิญญาณอะไร แต่บางทีภูตพระโพธิสัตว์ผู้มีพลังที่เหลืออยู่ของอาณาจักรชาวพุทธอาจมีความสามารถที่จะต่อกรกับเจ้าแห่งบาปได้จริง ๆ

ภูตพระโพธิสัตว์กลายเป็นแสงแห่งพระโพธิสัตว์และพุ่งออกมา

เจ้าแห่งบาปรู้สึกว่าเขาได้รับความอับอายอย่างมาก เขาคำรามเหมือนปีศาจในนรก “เจ้าต้องการกลืนกินข้างั้นหรือ? ไร้สาระ”

ว่าแล้วเขาก็กลายเป็นแสงสีทองเข้ม

ร่างทองคำพังทลาย

มงกุฎของพระโพธิสัตว์โบราณก็ถูกทำลาย

เป็นการโดนโจมตีหนักที่สุดของเขาในรอบหลายปี

เขาเป็นคนอวดดีอย่างที่เขาเป็น เมื่อเผชิญกับการโจมตีของภูตพระโพธิสัตว์ เขาจะไม่กลัวและจะไม่มีวันหลบหนี

“ด้วยพลังที่เหลืออยู่ของอาณาจักรชาวพุทธ ข้าจะสร้างร่างกายอมตะขึ้นใหม่” เจ้าแห่งบาปคำราม “ข้าคือเจ้าแห่งบาป เจ้าแห่งสวรรค์และโลก และพระโพธิสัตว์ไม่สามารถฆ่าข้าได้!”

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ทั้งสองปะทะกันและเปล่งแสงที่ไม่เคยมีมาก่อน

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสง

ดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศที่ปกติมืดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ตอนนี้มันสว่างมาก

ลั่วอู๋หรี่ตามอง มีเพียงแสงสว่างอยู่ตรงหน้าเขา เขามองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

ถ้าเขาใช้นัยน์ตาปีศาจก็อาจมองเห็นสถานการณ์การต่อสู้อย่างชัดเจน แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะควรสงวนกำลังทั้งหมดไว้เพื่อต้านทานแรงกดดันจากแสงแห่งพระโพธิสัตว์

ตวนซีกลายเป็นภูตพระโพธิสัตว์

เพื่อให้ลั่วอู๋ควบคุมพลังของแสงแห่งพระโพธิสัตว์ด้วย แม้ว่าไม่มีทางที่จะแสดงพลังอันลึกซึ้งของพระโพธิสัตว์ได้ แต่พลังอันบริสุทธิ์ของแหล่งกำเนิดนั้นไม่ต้องสงสัยเลย

การรวบรวมพลังที่เหลือนั้นเริ่มต้นโดยภูตพระโพธิสัตว์

และหน้าที่ของลั่วอู๋ในตอนนี้ก็คือแทนที่ภูตพระโพธิสัตว์เพื่อแบกรับพลังที่มากเกินไป

“เอาล่ะ”

ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ

ใช้งานร่างไร้เทียมทาน

แรงกดดันมหาศาลทำให้ร่างกายของเขาแตกและแยกออก แต่อาการบาดเจ็บเหล่านั้นฟื้นตัวอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น แต่ร่างกายที่ฟื้นตัวมาก็อยู่ไม่นานและแตกออกอีกครั้ง

และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น

ลั่วอู๋มีรอยร้าวทั่วร่างกายของเขา และหลังจากที่รอยร้าวเหล่านี้หายไปอย่างรวดเร็ว พวกมันก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่ง… ลั่วอู๋หน้าซีดมาก

ท้ายที่สุดเขาเป็นเพียงยอดระดับทองขั้นสูง

แม้ว่าร่างไร้เทียมทานจะมีความสามารถในการรักษาตัวเองที่แข็งแกร่ง แต่ที่จริงแล้ว ความแข็งแกร่งของร่างกายนั้นมีจำกัด ไม่เหมือนร่างอมตะ

พลังสุดท้ายที่เหลืออยู่ของอาณาจักรชาวพุทธรวมตัวกันเพื่อให้ภูตพระโพธิสัตว์สามารถต่อสู้กับเจ้าแห่งบาปได้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่มาก

ลั่วอู๋สามารถต้านทานได้เป็นเวลานานขนาดนี้ถือว่าเก่งแล้ว

การรักษาตนเองไม่สิ้นสุดคือการใช้พลังของแก่นวิญญาณ

“ภูตพระโพธิสัตว์ เร็วเข้า” ลั่วอู๋กัดฟันและหยิบยาวิญญาณที่เหลือออกจากไหปีศาจ จากนั้นก็กลืนพวกมันทั้งหมด

พลังบริสุทธิ์ระเบิดออกมาอย่างรวดเร็ว เสริมพลังแก่นวิญญาณ

อีกด้านหนึ่ง ในแสงไร้สิ้นสุด

ภูตพระโพธิสัตว์ลอยอยู่ในอากาศด้วยร่างกายที่แตกหัก เปลือกตาปิดลงและดูเงียบสงบ ทว่าแสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่ปกคลุมทั่วร่างกายดูเหมือนสลัวราวกับตะเกียงน้ำมันที่กำลังจะดับ

และแสงสีทองเข้มของเจ้าแห่งบาปก็สลายไปอย่างสมบูรณ์

มงกุฎหมดพลังแล้ว

แต่เขาก็ยังมีพลังอีกมากมาย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พลังที่เหลืออยู่ของอาณาจักรชาวพุทธนั้นทรงพลังจริง ๆ น่าเสียดายที่เจ้าไม่รู้วิธีใช้มัน” เจ้าแห่งบาปกล่าวอย่างเย็นชา

ภูตพระโพธิสัตว์ปิดปากไม่พูดอะไร

“การท้าทายข้าเป็นการตัดสินใจที่โง่ที่สุดที่เจ้าเคยทำ”

“ข้าจะกลืนกินเจ้าและรับรากฐานของพระโพธิสัตว์”

“หลังจากนั้นก็ถึงตาของเจ้ามนุษย์” เสียงของเจ้าแห่งบาปดังขึ้นช้า ๆ “ข้าจะทำให้ชีวิตของเขาเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!”

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ภูตพระโพธิสัตว์ก็ลืมตาขึ้น ช้า ๆ

มันกลับมาเปล่งแสงอีกครั้ง

อันที่จริง สิ่งที่เจ้าแห่งบาปพูดล้วนเป็นถ้อยคำที่รุนแรง เพราะเขาพยายามทำภูตพระโพธิสัตว์ไขว้เขวและสูญเสียการควบคุมแสงแห่งพระโพธิสัตว์ แต่เขาล้มเหลว

ภูตพระโพธิสัตว์หันไปมองลั่วอู๋

ลั่วอู๋กัดฟันอดทนต่อแรงกดดันของแสงแห่งพระโพธิสัตว์อย่างดื้อรั้นและใช้ตัวเองเป็นสื่อกลางระหว่างซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธและภูตพระโพธิสัตว์ คอยส่งพลังแสงแห่งพระโพธิสัตว์ไปให้

แต่คงจะได้อีกไม่นาน

รอยแตกบนร่างกายของลั่วอู๋นั้นมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าและลมปราณก็บ้าคลั่ง

ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวว่า “เวลาไม่พอ”

หากเราไม่สามารถจบทุกอย่างได้ เมื่อเจ้าแห่งบาปกลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะถึงจุดจบที่แย่ที่สุด

เมื่อภูตพระโพธิสัตว์หันกลับไป ความเมตตาก็หายไป และถูกแทนที่ด้วยสิ่งมีชีวิตลวงตาจำนวนนับไม่ถ้วน ราวกับแสงและเงาจำนวนนับไม่ถ้วนที่ส่องประกายที่ประตูแห่งการเกิดใหม่

เจ้าแห่งบาปรู้สึกแย่เล็กน้อย ไฟวิญญาณก็ลุกโชนขึ้นทันที และลมปราณของเขาก็พลุ่งพล่านในตอนนั้น “เจ้าจงตายเพื่อข้าเสียเถอะ!”

ปราณผีขนาดมหึมารวมตัวกันและห่อหุ้มภูตพระโพธิสัตว์อย่างรวดเร็ว

ดวงตาของภูตพระโพธิสัตว์เบิกกว้างขึ้นทันใด

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดหายไป

แล้วเงาอันดุร้ายของพระโพธิสัตว์ก็ปรากฏขึ้นซึ่งมองลงมายังโลกราวกับจะทลายท้องฟ้าและแผ่นดิน

แสงสว่างอันรุนแรงของพระโพธิสัตว์ก็ส่องแสงออกมาในทันที เสาแสงจำนวนนับไม่ถ้วนทะลุผ่านปราณวิญญาณและชำระล้างทุกสิ่ง พระโพธิสัตว์มีสายตาแห่งความโกรธ

พระโพธิสัตว์พิโรธ!

“ไม่มีทาง! ทำไมจึงแสดงสรรพสัตว์ทั้งหลายได้ ทำไมเจ้าสามารถอัญเชิญพระโพธิสัตว์พิโรธได้!” มีความสั่นสะท้านในหัวใจของเจ้าแห่งบาป

เขาสูญเสียร่างกายทองคำของเขา

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ระงับเขาอย่างหนัก และพลังแห่งพระโพธิสัตว์พิโรธทำให้เขารู้สึกถึงความพินาศในทันที

เจ้าแห่งบาปไม่สามารถเข้าใจได้

เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากแสงแห่งพระโพธิสัตว์

เป็นการใช้แสงแห่งพระโพธิสัตว์เพียงผิวเผินเท่านั้น

ทำไมมันเข้าถึงพระโพธิสัตว์ได้ในเวลาอันสั้น และทำไมมันสามารถควบคุมพลังเหนือธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้

สิ่งมีชีวิตทั้งหมด

ว่ากันว่าเป็นทักษะอันทรงพลังที่พระโพธิสัตว์เคยสอนไว้

จากสังสารวัฏไม่รู้จบ เราสามารถเชื้อเชิญให้สิ่งมีชีวิตทั้งปวงในสังสารวัฏมารวมตัวกันได้ ซึ่งเป็นเรื่องลึกลับอย่างยิ่ง มีพระโพธิสัตว์น้อยคนนักที่จะเชี่ยวชาญทักษะนี้ แม้แต่เจ้าแห่งบาปก็ยังไม่เข้าใจมันก่อนที่เขาจะตาย

เจ้าแห่งบาปกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง สายลมแห่งความเกลียดชังและวิญญาณชั่วร้ายกำลังพลุ่งพล่าน น่าเสียดายที่ทุกอย่างไร้ประโยชน์

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่ดุร้ายดูดซับความชั่วร้ายทั้งหมด

“โฮก!”

ลั่วอู๋ได้ยินเสียงคำรามอย่างเคร่งขรึมที่ทำให้โลกสั่นสะเทือน

เมื่อเขามองขึ้นไป

เขาพบว่าพระโพธิสัตว์ตรงหน้าสลายไปอย่างรวดเร็ว

“มันจบแล้ว” สติของลั่วอู๋ไม่มั่นคง มีรอยแตกบนร่างกายของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ พลังของแสงแห่งพระโพธิสัตว์นั้นหนักหนาสาหัสยิ่งนัก

ในเวลานี้ทุกอย่างก็หยุดลงกะทันหัน

เงาพระพุทธรูปกลับสู่ภูตพระโพธิสัตว์

แสงแห่งพระโพธิสัตว์นับไม่ถ้วนได้ร่วงหล่นลงมาและหวนคืนสู่ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธเหมือนสายฝนโปรยปราย

ในความว่างเปล่า

ภูตพระโพธิสัตว์ออกมา

มันเหนื่อย หายใจแผ่วเบา แต่ดวงตานั้นช่างสดใสยิ่งนัก หากมองดี ๆ ร่างกายของมันก็อาบไปด้วยสีทองเข้มจาง ๆ

“ได้ผลเหรอ?” ลั่วอู๋ถอนหายใจยาว

ภูตพระโพธิสัตว์พยักหน้า “อืม ข้าทำสำเร็จ”