ไหปีศาจ - บทที่ 888 การเปลี่ยนแปลงของภูตพระโพธิสัตว์

บทที่ 888 การเปลี่ยนแปลงของภูตพระโพธิสัตว์

บทที่ 888

การเปลี่ยนแปลงของภูตพระโพธิสัตว์

มีจุดสีดำบนเจ้าแห่งบาปมากขึ้นเรื่อย ๆ และแสงสีทองเข้มก็ค่อย ๆ หายไป

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าแห่งบาปได้ถูกกำจัดแล้ว

ร่างกายทองคำแตกหัก ขุมพลังว่างเปล่า

แต่มิติวิญญาณยังคงมีอยู่

เขาอ่อนแอลงและความแข็งแกร่งของเขาลดลงอย่างน้อย 50% หรือมากกว่านั้น แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ระดับเพชรสูงสุด

แม้แต่ยอดระดับเพชรที่อ่อนแออย่างที่สุดก็ไม่สามารถเอาชนะได้ง่าย ๆ

เจ้าแห่งบาปยังมีชีวิตอยู่

ด้วยความโกรธ สายลมแห่งความเกลียดชังจึงกลายเป็นพายุ และพัดเข้ามาด้วยแรงกดดันมหาศาล ราวกับจะพลิกแผ่นดินที่มีแสงแห่งพระโพธิสัตว์ปกคลุมได้

แต่ลัวอู๋ไม่หวั่นไหวเลย เขามองไปที่เจ้าแห่งบาปด้วยความสงสาร “เจ้าถึงไม่ยอมเชื่อ? เชื่อว่าเจ้าจะแพ้หรือทำไมไม่เชื่อว่าร่างทองคำของเจ้าจะพังทลาย”

“ข้ายังไม่แพ้! ข้าคือเจ้าของโลกนี้ ข้าจะแพ้ได้ยังไง?” นัยน์ตาของเจ้าแห่งบาปเยือกเย็นมาก ทำให้คนที่มองถูกแช่แข็งได้

“ปากหนักแบบนี้ไม่ดีเลยนะ อ้อ ลืมไป เจ้าไม่มีปาก เจ้าเป็นแค่กระดูกหักกองหนึ่ง” ลัวอู๋ยิ้มเยาะ

เจ้าแห่งบาปคำราม “ข้าจะดึงวิญญาณของเจ้าออกมา สะกดมันไว้ภายใต้ขุมนรก ทนทุกข์ทรมานทุกรูปแบบ และไม่ได้ผุดได้เกิด!”

“เข้ามาเลย” ลัวอู๋พูดอย่างเฉยเมย “ยังไงก็เจ้าก็เข้ามาไม่ได้อยู่แล้ว”

ร่างสีทองเป็นมลทิน

ตอนนี้เจ้าแห่งบาปเป็นเพียงหยินหลิงกระดูกขาวธรรมดา

แม้ว่ามิติวิญญาณจะสูงส่ง หากปราศจากร่างกายทองคำของเขา เขาก็ไม่สามารถใช้พลังวิเศษของพระโพธิสัตว์ได้อีกต่อไป และโดยธรรมชาติแล้วก็จะไม่สามารถควบคุมแสงแห่งพระโพธิสัตว์ในซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธได้

เขาเข้าไปไม่ได้ ซึ่งหมายความว่าปลอดภัยแล้ว

เขาจะพูดอะไรก็ได้หากเจ้าแห่งบาปยังอยู่ข้างนอก

การทำลายร่างสีทองของเขาเป็นการสร้างความเสียหายอย่างหนักแล้ว

แต่เขาเกรงว่ามันยังยากที่จะฆ่าเขา ขั้นตอนต่อไปคือต้องหาทางแอบหนีไป ผ่านกำแพงกระดูกขาวและผ่านดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศไป

แต่ก็น่าเสียดายจริง ๆ

ที่ไม่มีทางที่จะจัดการกับเขาได้

แม้ว่าการกลืนกินจะไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว แต่เจ้าแห่งบาปจะไม่ปล่อยไปเพื่อระบายความโกรธของเขา

แต่อย่างน้อยภูตพระโพธิสัตว์ก็ได้รู้จักหน้าตาที่แท้จริงของเจ้าแห่งบาปแล้ว ตราบใดที่มันซ่อนตัวดี ๆ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน

ลัวอู๋อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ภูตพระโพธิสัตว์

เขาเห็นภูตพระโพธิสัตว์มองดูซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธอย่างหมดหนทาง ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธในขณะนี้กลายเป็นที่น่าสังเวชมากขึ้นหลังจากที่เจ้าแห่งบาปทำลายมันซ้ำ

เสาผุพังที่เหลืออยู่ไม่กี่ต้นก็ได้พังทลายลงจนหมด

พื้นดินแตกร้าวราวกับเกิดแผ่นดินไหวที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะวิหารเล็กๆ ที่ภูตพระโพธิสัตว์อาศัยอยู่

วิหารทรุดตัวลง

กลายเป็นฝุ่น

“เอ่อ ภูตพระโพธิสัตว์ ไหวไหม?” ลัวอู๋ทนไม่ได้และถามด้วยความเป็นห่วง

ภูตพระโพธิสัตว์ส่ายหัวอย่างมึนงง

มันไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

ในขณะนี้ เจ้าแห่งบาปกำลังปลุกเร้าสถานการณ์นอกอาณาจักรชาวพุทธ

กระดูกพระโพธิสัตว์ของเขามืดสนิทและสูญเสียความแวววาวไป ทองคำเข้มกลายเป็นสีดำโดยตรง ซึ่งไม่ใช่ร่างทองคำอีกต่อไป แต่เหมือนถ่านมากกว่า

ในที่สุดกระดูกของพระโพธิสัตว์ก็สูญเสียพลังไป

แต่ลมปราณของเจ้าแห่งบาปยังคงทรงพลังและไฟวิญญาณของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “ออกไปจากที่นี่ซะ!”

ร่างกายทองคำถูกทำลาย และปราณหยินและปราณแห่งความตายที่ซ่อนอยู่ในร่างกายก็เอ่อล้นออกมา ในชั่วพริบตา เจ้าแห่งบาปดูเหมือนจะกลายเป็นวิญญาณจากขุมนรกอันน่ากลัว

ลมแห่งความเกลียดชังกลายเป็นอาวุธในมือของเขา

ภายใต้การควบคุมของเขา แรงกดดันมหาศาลได้เกิดขึ้น ท้องฟ้ามืดครึ้มในทันใด

ลัวอู๋เยาะเย้ย “ถ้าข้าไม่ออกไปซะอย่าง เจ้าจะทำอะไรได้”

“เจ้ามนุษย์ขี้คลาดน่ารังเกียจ” เจ้าแห่งบาปคำราม

“เก็บแรงไว้เถอะ เจ้าอ่อนแอเกินกว่าจะด่าข้าได้แล้ว” ลัวอู๋พูดเบา ๆ “ถ้าอยากด่าข้านัก เดี๋ยวข้าก็ด่าสวนซะหรอก”

หากพูดถึงการด่า ไม่มีเผ่าพันธุ์ใดที่จะเป็นคู่แข่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้

ท้ายที่สุดแล้ว เจ้าแห่งบาปก็เคยเป็นพระโพธิสัตว์โบราณที่ได้รับความนับถืออย่างสูง หลังจากการฟื้นคืนชีพ เขาทรงพลังและปกครองดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศได้ และไม่มีใครกล้าขัดขืน

เขาไม่รู้ว่าจะด่าอย่างไร

เขาเป็นเจ้าแห่งดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ ไม่ใช่นักด่า

กระดูกพระโพธิสัตว์ของเจ้าแห่งบาปยังมีรอยร้าวอีกหลายจุด

“ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!” เจ้าแห่งบาปไม่ดูเหมือนพูดเกินจริงอย่างที่เคยอีกต่อไป ตอนนี้เขาดูบ้าคลั่งมาก เขาเต็มไปด้วยพลังปราณผี และมีผีนับพันร้องไห้โหยหวน

ภายใต้การควบคุมของเขา พายุที่น่าสะอิดสะเอียนได้เข้าถล่มซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

ทันใดนั้นแสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็สว่างขึ้น

แสงอันศักดิ์สิทธิ์ของพระโพธิสัตว์ปกคลุมโลกและป้องกันพายุแห่งความเกลียดชังได้อย่างง่ายดาย

แต่เจ้าแห่งบาปไม่ได้หยุดเลย เขายกมือขึ้นและปราณผีที่น่ากลัวก็เทลงในพายุแห่งความเกลียดชัง “ผีนับหมื่นแห่งขุมนรก!”

ในชั่วพริบตา ผีก็ทะลักออกมาจำนวนมาก เหมือนกับนรกทั้งเก้ามาถึงที่นี่จริง ๆ

ลัวอู๋อดไม่ได้ที่จะสงสัย

แน่นอนว่าชีวิตที่อยู่ยอดระดับเพชรนั้นไม่อาจประเมินต่ำไปได้เลย

ตู้ม!

ตู้ม!

พายุแห่งความเกลียดชังโจมตีแสงแห่งพระโพธิสัตว์อย่างต่อเนื่องและม่านแสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็กะพริบอย่างต่อเนื่องและเปล่งแสงที่แพรวพราวมากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อต่อต้านการโจมตีจากเจ้าแห่งบาป

ลัวอู๋โล่งใจ

มันปลอดภัย

ไม่น่าแปลกใจที่เขาไม่ได้ใช้มาตรการรุนแรงเพื่อสู้กับเจ้าแห่งบาป แม้แต่พลังที่เหลืออยู่ของอาณาจักรชาวพุทธก็ยังยิ่งใหญ่และไม่สามารถถูกทำลายได้

แค่ตอนนี้เขาโกรธมากจนเริ่มโจมตีโดยประมาท

แต่ในขณะนั้น ลัวอู๋เห็นว่าภูตพระโพธิสัตว์ถูกปกคลุมด้วยแสงพระโพธิสัตว์ที่แข็งแกร่ง และก้าวออกไปอย่างมั่นคง

ลัวอู๋ตกใจ “เจ้ากำลังทำอะไร?”

ภูตพระโพธิสัตว์มองที่ลัวอู๋ แล้วหันไปมองซากปรักหักพัง มันเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “บ้านของข้าถูกทำลาย”

“ถ้ามันพังก็พังไป เราแค่สร้างมันขึ้นมาใหม่ก็ได้” ลัวอู๋รีบพูด “อย่าไปเลย”

บนใบหน้าที่ไร้เดียงสาของภูตพระโพธิสัตว์รอยยิ้มที่ซับซ้อนก็ปรากฏขึ้น

รอยยิ้มนี้

มันหมายความว่ามันไม่ได้บริสุทธิ์และใสซื่ออีกต่อไป

“มันสร้างใหม่ไม่ได้ ขอบคุณเจ้าสำหรับที่ผ่านมา” ภูตพระโพธิสัตว์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ลัวอู๋ กังวล “ทำไมจะสร้างใหม่ไม่ได้”

ภูตพระโพธิสัตว์ไม่ตอบ เพียงลอยขึ้นช้า ๆ นัยน์ตาที่ไร้เดียงสาหายไป และเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมเหมือนพระโพธิสัตว์

เขามองไปที่เจ้าแห่งบาปที่อยู่ภายนอก มองดูลมแห่งความเกลียดชังที่อยู่ทั่วท้องฟ้า และมีร่องรอยของความสงสารและความเห็นอกเห็นใจในดวงตาของเขา

ส่งผลให้เขาเริ่มเปล่งแสงแห่งพระโพธิสัตว์เป็นจำนวนมาก

แต่น่าแปลกที่ดวงไฟเหล่านี้ถูกแยกออกจากร่างกายและค่อย ๆ ตกลงบนซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

ไม่รู้ว่าเขาถูกกระตุ้นโดยอะไร เจ้าแห่งบาปก็เลยหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าสูญเสียการยอมรับจากแสงแห่งพระโพธิสัตว์! เจ้ากลายเป็นมารไปแล้วรึยังไง?”

แผนนับพันปีล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์ที่จะกลืนกินภูตพระโพธิสัตว์แล้ว

ไม่มีสิ่งใดในหัวใจของเจ้าแห่งบาป นอกจากจิตสังหาร

แต่ภูตพระโพธิสัตว์ส่ายหัว “ข้าหวังว่ามันจะจบลง”

ดูเหมือนว่ามันจะเติบโตขึ้นทันทีในขณะนั้น

วินาทีต่อมา ระฆังอันไพเราะก็ดังขึ้น

ที่นี่ไม่มีหอนาฬิกา แต่กลับมีเสียงระฆัง

จากนั้น อาณาจักรชาวพุทธก็ส่งเสียงสวดมนต์นับไม่ถ้วน แสงแห่งพระโพธิสัตว์ขนาดใหญ่ลอยขึ้นจากซากปรักหักพัง

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ได้ควบแน่นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่มาก ลอยอยู่หลังวิญญาณของภูตพระโพธิสัตว์ งดงามถึงขีดสุด

นี่คือรูปของพระโพธิสัตว์ที่แท้จริง

ลัวอู๋มองไปที่ภูตพระโพธิสัตว์และดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไป

บ้านมันหายไปแล้ว

ไม่ใช่แค่วิหาร

แต่หมายถึงอาณาจักรชาวพุทธทั้งอาณาจักร

เจ้าแห่งบาปทำลายความหวังในการสร้างบ้านขึ้นใหม่

ภูตพระโพธิสัตว์โกรธแล้ว