ไหปีศาจ - บทที่ 887 สิ่งยับยั้งที่แท้จริง

บทที่ 887 สิ่งยับยั้งที่แท้จริง

บทที่ 887

สิ่งยับยั้งที่แท้จริง

ลั่วอู๋ไม่เคยฝากความหวังไว้กับมังกรกระดูกผี

ก่อนตัดสินใจเลือกแผน ลั่วอู๋ขอให้ภูตพระโพธิสัตว์มาลองดูก่อนแล้ว สำหรับมังกรกระดูกผี ภูตพระโพธิสัตว์ไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจเลย

มังกรกระดูกผีเป็นของหยิน

แม้ว่าจะเป็นสติปัญญาที่เกิดในกองศพ และเจ้าลักษณะพลังของมันคือความชั่วร้ายของหยิน ร่างกายของมันไม่ได้เกิดขึ้นจากความว่างเปล่า แต่ประกอบจากปราณในศพมังกรตัวอื่น ๆ

เป็นเหมือนเจ้าแห่งบาปมากกว่าภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อย

มันเป็นแค่กองกระดูก

ลั่วอู๋ได้ยืนยันแล้วว่ามังกรกระดูกผีไม่สามารถยับยั้งเจ้าแห่งบาปได้ กลับกัน มันถูกยับยั้งและแม้กระทั่งกลายเป็นยาบำรุงของอีกฝ่าย

แต่เขาเลือกที่จะอัญเชิญมังกรกระดูกผี

แน่นอนว่ามีเหตุผล

“เจ้าทำอะไรลงไป?” เสียงของเจ้าแห่งบาปเย็นชา

ลั่วอู๋กล่าวว่า: “แน่นอน ก็เพิ่มรสชาติบางอย่างให้กับไฟวิญญาณไง”

“มันคืออะไร?”

“เจ้าเก่งมากนี่ เดาเอาเองเลย” ลั่วอู๋ยิ้มเยาะ

ลมปราณของเจ้าแห่งบาปเริ่มขึ้น ๆ ลง ๆ และพระพุทธรูปเขาแปลงกายมาก็พังทลายลงทันที แสงแห่งอาณาจักรชาวพุทธค่อย ๆ ตกลงมาและรวมเข้ากับซากปรักหักพังอีกครั้ง

ภูตพระโพธิสัตว์ก็โล่งใจ

หากยังคงเป็นแบบนั้น มันคงหยุดไม่ไหวแล้ว

โชคดีที่วิธีการของลั่วอู๋ได้ผล

เจ้าแห่งบาปได้หยุดใช้พลังของเขา เพราะเขาพบว่ายิ่งเขากระตุ้นขุมพลังเท่าไหร่ ร่างกายของเขาก็ยิ่งถูกกัดเซาะด้วยพลังประหลาดบางอย่าง และจุดดำบนกระดูกของพระโพธิสัตว์ก็จะค่อย ๆ แผ่ขยายออกไป

“นี่มันอะไรกัน?” เจ้าแห่งบาปงงงวย

จุดดำนี้คอยสะกดพลังในร่างกายของเขาอยู่ตลอดเวลา

ลั่วอู๋เยาะเย้ย “ของขวัญที่ข้าให้เจ้าไง เป็นไงบ้างล่ะ?”

“โง่” เจ้าแห่งบาปตอบอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดว่าเจ้ามีความสามารถในการทำให้ร่างกายของข้าเป็นมลทินได้จริง ๆ หรือ? ไม่มีทาง ร่างกายทองคำไม่กลัวภูตชั่วร้าย ไม่กลัวความสกปรกของโลก”

ลั่วอู๋ปิดปากและเยาะเย้ย “งั้นก็ลองดูสิ”

เจ้าแห่งบาปนั่งสมาธิ และพระพุทธรูปสีทองเข้มก็สว่างไสวในทันใด แสงสว่างที่แผดเผาเหมือนกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องไปทั่วดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ

สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนสั่นสะท้าน

ครู่ต่อมา เจ้าแห่งบาปได้จุดเปลวไฟสีทองบริสุทธิ์

นั่นคือไฟแห่งพระโพธิสัตว์

มันมีผลยับยั้งสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดอย่างเด็ดขาด

ไม่ว่าจะศพ ผี ปิศาจ และสิ่งโสโครก ล้วนกลายเป็นความว่างเปล่าภายใต้ไฟแห่งพระโพธิสัตว์ เมื่อพระโพธิสัตว์ไฟ จุดดำบนกระดูกของพระโพธิสัตว์ก็หายไปอย่างเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าจะไม่มีค่าใช้จ่ายในการใช้ไฟนี้ ร่างกายของเจ้าแห่งบาปสั่นเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด

มันเป็นไฟที่น่ากลัวสำหรับเขาเช่นกัน

มันทำให้แก่นวิญญาณของเขาเสียหายด้วยซ้ำ

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำเช่นนั้น เว้นแต่เขาจำเป็นจะต้องทำ

“ข้าไม่มีจุดบกพร่องอีกแล้ว สิ่งโสโครกทั้งหมดถูกชำระให้บริสุทธิ์ภายใต้ไฟแห่งพระโพธิสัตว์ทองคำ” เจ้าแห่งบาปเงยหน้าขึ้น ไฟวิญญาณของเขาลุกโชน มองตรงไปข้างหน้า และจ้องลั่วอู๋

ตอนนี้เขาหมดความสนใจในภูตพระโพธิสัตว์ไปชั่วขณะหนึ่งแล้ว

ยังไงมันก็อยู่ในเงื้อมมือของเขา ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการจะทำมากกว่าคือการกวาดล้างมนุษย์ที่อยู่ข้างหน้าเขา ดึงวิญญาณของเขาออกมาและเผามันด้วยไฟวิญญาณ ทำให้ชีวิตของเขาเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

ลั่วอู๋รู้สึกว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบางสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง และทันใดนั้นเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเย็น

นี่เป็นเพราะช่องว่างระหว่างมิติวิญญาณขนาดใหญ่

ลั่วอู๋ใจแน่วแน่ นัยน์ตาหนักแน่นเล็กน้อย “ได้เลย งั้นเจ้าก็เข้ามาฆ่าข้าสิ”

“พระโพธิสัตว์ก็ปกป้องเจ้าไม่ได้หรอก” เจ้าแห่งบาป ค่อย ๆ ยืนขึ้น

ลมปราณของเขาแทบจะทำให้โลกพังทลาย

ลั่วอู๋ยังจ้องไปที่เจ้าแห่งบาป ทันใดนั้นก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา “ก่อนที่เจ้าจะฆ่าข้า เจ้าควรดูร่างกายของเจ้าให้ดีเสียก่อน”

“รอยดำน่ะหรือ? ข้ากำจัดมันไปแล้ว”

“ทำไมเจ้าไม่… ลองดูอีกครั้งล่ะ” น้ำเสียงของลั่วอู๋เบามาก

เจ้าแห่งบาปมองลงมาที่ร่างของเขา เขาเห็นจุดสีดำเล็ก ๆ บนกระดูกสีทองเข้มอีกครั้ง เหมือนกับหนอนไชกระดูก

“เป็นไปได้ยังไง!”

เจ้าแห่งบาปโกรธจัด

“ไฟแห่งพระโพธิสัตว์เผาผลาญกายชำระล้างทุกสิ่งแล้ว แม้แต่แก่นวิญญาณของข้าก็เสียหาย ทำไมมันยังอยู่? ไม่มีทางมีอะไรแบบนี้ในโลกหรอก”

เสียงคำรามทำแผ่นดินสั่นสะเทือน

ด้วยแสงสีทองเข้ม วิญญาณชั่วร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนได้แห่กันหนีและไม่กล้ามองย้อนกลับไปเพราะกลัวว่าจะถูกฆ่า

ลั่วอู๋มั่นใจมากจึงพูดอย่างสบายๆ ว่า “ถ้าเจ้าไม่ขยับร่างทองคำนั่นก็ทรงพลังแน่นอน เป็นหนึ่งในพลังที่ทรงอานุภาพที่สุดของพระโพธิสัตว์ แต่เจ้าเป็นเพียงร่างของพระโพธิสัตว์ แต่เจ้าไม่ใช่ของพระโพธิสัตว์โบราณที่แท้จริง”

เป็นไปไม่ได้ ที่พระโพธิสัตว์โบราณจะมีสิ่งใด ๆ ที่สามารถทำให้ร่างกายสีทองมีมลทินได้

น่าเสียดายที่เจ้าเป็นเพียงกองกระดูกของพระโพธิสัตว์

ทุกสิ่งในสวรรค์และโลกล้วนมีสิ่งแพ้ทางของตัวเอง

ถ้าพระโพธิสัตว์โบราณที่แท้จริงแปดเปื้อนด้วยมลทิน ก็มีวิธีธรรมชาติที่จะชำระมันออกได้ แต่กระดูกของพระโพธิสัตว์กองหนึ่งสามารถพึ่งพาได้เพียงพลังต้านทานของพวกมันอย่างหนักเท่านั้น

“นี่! มัน! อะไรกัน!” เจ้าแห่งบาปไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร

ในที่สุดลั่วอู๋ก็ตอบไปว่า “สิ่งที่เจ้ากลืนเข้าไปไม่ใช่เพียงแค่ไฟวิญญาณเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลังต้นกำเนิดของราชาผีดิบที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าด้วย”

นั่นคือแผนที่แท้จริง

ฉูจงฉวนเคยถาม ลั่วอู๋

เหตุใดเจ้าแห่งบาปจึงกล้ามาติดกับดักที่ชัดเจนเช่นนี้

คำตอบของลั่วอู๋นั้นง่ายมาก เพราะเขาเป็นเจ้าแห่งบาป

เขาปกครองทุกอย่างในดินแดนแห่งผู้ถูกเนรเทศ

เขาเป็นคนที่หยิ่งผยอง แม้แต่ความลับบางอย่างก็ขี้เกียจที่จะปกปิดต่อหน้าผู้คน ดังนั้นเทพวิญญาณไร้รูปจึงสามารถรู้อะไรเกี่ยวกับเขาได้มาก เพราะไม่มีอะไรคุกคามเขาได้

เพราะความหยิ่งยโสของเขา เขาจึงจะมา

เพราะความเย่อหยิ่งของเขา เมื่อมังกรกระดูกผีสามตัวปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาจะกลืนไฟวิญญาณของพวกมันเพื่อแสดงความแข็งแกร่งโดยไม่ต้องระมัดระวัง

ไฟวิญญาณของมังกรกระดูกผีเป็นอาหารเสริมที่ยอดเยี่ยมสำหรับเจ้าแห่งบาป แน่นอน ลั่วอู๋คิดเรื่องนี้มานานแล้ว

นี่เป็นส่วนที่สำคัญที่สุดในแผนของลั่วอู๋

ถ้าเจ้าแห่งบาปไม่เย่อหยิ่งนัก เขาก็อาจจะไม่ทำอย่างนั้น อย่างน้อยก็ไม่ทำทันที

เดิมที ตอนที่เจ้าแห่งบาปไม่เป็นอะไร ลั่วอู๋ยังคงประหม่าอยู่เล็กน้อย ตอนนี้เขาสามารถวางใจได้แล้ว

พลังของราชาผีดิบนั้นร้ายกาจและสกปรกที่สุด มันเป็นระดับของบรรพบุรุษของภูตวิญญาณศพเน่าเปื่อยอย่างแน่นอน

และจุดที่สำคัญที่สุดก็คือราชาผีดิบไม่ได้เป็นเพียงสัตว์วิญญาณระดับเพชร แต่เป็นระดับจักรพรรดิไปส่วนหนึ่ง

นี่คือที่มาของการถูกยับยั้ง

ไม่ว่าพระโพธิสัตว์โบราณจะทรงอานุภาพเพียงใด เขาก็เป็นเพียงระดับกึ่งจักรพรรดิ

ยังคงมีช่องว่างระหว่างแก่นวิญญาณ

เจ้าแห่งบาปตัวสั่น: “ราชาผีดิบ!”

เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้รับพลังต้นกำเนิดของราชาผีดิบมาได้อย่างไร

แต่เขารู้ว่า

ตอนนี้มีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อยแล้ว

แน่นอน เจ้าแห่งบาปเคยได้ยินชื่อของราชาผีดิบแต่เขาไม่คาดคิดว่าพลังต้นกำเนิดของราชาผีดิบจะยับยั้งตัวเขาได้มากขนาดนี้

บนกระดูกของพระโพธิสัตว์ จุดดำเริ่มแผ่ขยาย

ทันใดนั้น ครึ่งหนึ่งของร่างกายสูญเสียความแวววาวสีทองเข้มไปและกลายเป็นสีดำสนิท

เขารู้สึกอ่อนแอกว่าที่เคย

ยิ่งกว่านั้น ร่างกายทองคำซึ่งไม่กลัวทุกสิ่ง ก็เริ่มพังทลาย และมีรอยแตกหลายจุดบนกระดูก

“ข้าไม่เชื่อ!”

เจ้าแห่งบาปคำราม

ลมปราณแห่งความสยดสยองปะทุ สายลมแห่งความเกลียดชังที่สะสมมานานนับพันปีพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง และตอนนี้มันก็รวมตัวเป็นพายุแห่งความเกลียดชังที่อยู่รอบตัวเขา