ไหปีศาจ - บทที่ 886 พระโพธิสัตว์

บทที่ 886 พระโพธิสัตว์

บทที่ 886

พระโพธิสัตว์

มีแรงดึงดูดที่อธิบายไม่ได้แสงสีทองเข้ม

ภูตพระโพธิสัตว์รู้สึกว่าร่างกายของมันถูกดูดเข้าไปอย่างควบคุมไม่ได้

“แสงแห่งพระโพธิสัตว์ส่องประกาย”

ภูตพระโพธิสัตว์ใช้ทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาโดยตรง

แสงอันเจิดจ้าของพระโพธิสัตว์โอบล้อมทั้งกาย พยายามขจัดการควบคุมของเจ้าแห่งบาป แต่ช่องว่างระหว่างพลังนั้นใหญ่เกินไป แม้แต่แสงบริสุทธิ์ของพระโพธิสัตว์ก็ยากจะต้านทาน

“หวนสู่พระโพธิสัตว์!” วิญญาณเจ้าแห่งบาปลอยออกมา

แทนที่ร่างกายด้วยพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ แสงของพระโพธิสัตว์ส่องแสงและใต้เท้าดูเหมือนจะกลายเป็นดินแดนแห่งพระโพธิสัตว์ที่สงบสุข เสียงสวดมนต์ดังขึ้น

เมื่อเผชิญหน้ากับรูปลักษณ์ของพระโพธิสัตว์ แสงสว่างบนตัวภูตพระโพธิสัตว์ค่อย ๆ หมดไป

มีความสูญเสียครั้งใหญ่ในสายตาของเขา

หัวใจอดไม่ได้ที่จะอยากสัมผัสด้วยความใกล้ชิด

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลั่วอู๋ก็ตะคอกว่า “แค่กองกระดูกหักกองหนึ่ง กล้าเรียกตัวเองว่าพระโพธิสัตว์เชียวรึ”

“พระโพธิสัตว์นั้นอยู่ทุกหนทุกแห่ง” พระพุทธรูปนั้นกล่าวอย่างแผ่วเบา ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ราวกับเสียงระฆังสั่นที่ส่งเสียงดังจนน่าตกใจ

ลั่วอู๋เกือบเสียสติไปแล้ว

ทักษะนี้น่ากลัวมากจริง ๆ มันเป็นการเผชิญหน้ากับด้านความเป็นพระเจ้า ต่อหน้าเจ้าแห่งบาป ลั่วอู๋ไม่มีพื้นที่ให้ต่อสู้เลย

ดวงตาของลั่วอู๋เปล่งประกายด้วยสีทอง

เริ่มใช้นัยน์ตาปีศาจ

พลังมนตราที่มองทะลุภาพลวงตาทั้งหมดถูกปล่อยออกมา

ในสายตาของลั่วอู๋ รูปปั้นนั้นหายไปแล้ว และมีโครงกระดูกสีทองเข้มอยู่ตรงหน้าเขา เมื่อเขาสามารถมองทะลุได้ จิตใจของเขาจึงกลับมามั่นคง แต่ภูตพระโพธิสัตว์ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

“ภูตพระโพธิสัตว์ ตั้งสติสิ!”

ลั่วอู๋กัดฟันและจับภูตพระโพธิสัตว์ จากนั้นปิดตาของมัน จับมันไว้ในอ้อมแขนของเขา ใช้ทะลวงมิติ และกลับไปยังซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธทันที

นั่นเป็นเหตุผลที่เราเลือกที่จะอยู่ที่นี่

ที่ขอบแสงแห่งพระโพธิสัตว์สะดวกกว่าหนี แม้ว่ามิติจะถูกรบกวน ก็อาจจะหลบหนีได้อยู่

เมื่อเข้าสู่อาณาจักรชาวพุทธ พระพุทธรูปลวงตาก็หายไปจากสายตาของภูตพระโพธิสัตว์ ภูตพระโพธิสัตว์ยังคงหวาดกลัวเช่นเดียวกับลั่วอู๋ มันพูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณ”

ใบหน้าของลั่วอู๋เคร่งขรึม จ้องไปที่เจ้าแห่งบาป

เจ้าแห่งบาปได้หยุดใช้ทักษะนั้นและเข้ามาใกล้ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธทีละก้าว

“เจ้าคิดว่าซ่อนตัวในอาณาจักรชาวพุทธแล้วจะรอดหรือ?” เจ้าแห่งบาปพูดช้า ๆ

ลั่วอู๋เยาะเย้ย “แล้วเจ้าเข้ามาได้ไหมล่ะ?”

ท้ายที่สุดเขาได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตอีกประเภทหนึ่งไปอย่างสมบูรณ์ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับพระโพธิสัตว์โบราณองค์เดิมแล้ว วิญญาณร้ายชนิดนี้จะถูกทำลายหากอยู่ใกล้อาณาจักรชาวพุทธ

ลั่วอู๋ได้ยืนยันข้อมูลจากภูตพระโพธิสัตว์และเทพวิญญาณไร้รูปแล้ว

อีกฝ่ายหนึ่งไม่สามารถเข้าสู่อาณาจักรชาวพุทธได้เลย

นั่นเป็นเหตุผลที่ลั่วอู๋ถึงได้กล้ามาก

“ใช่ ข้าไม่สามารถเข้าสู่อาณาจักรชาวพุทธได้ แม้ว่าจะเป็นเพียงซากปรักหักพังก็ตาม” เจ้าแห่งบาปพูดอย่างสงบว่า “งั้นก็ขอแค่ซากปรักหักพังนี้ไม่มีอยู่อีกต่อไป”

มาถึงจุดนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

ลั่วอู๋ตกใจ “อะไรนะ!”

เจ้าแห่งบาปได้เดินไปยังที่ซึ่งแสงพระโพธิสัตว์ปิดเส้นแบ่งแล้วนั่งลงช้า ๆ ชี้ไปที่สิ่งที่รูปเหมือนดอกไม้ที่ปกคลุมไปด้วยแสงพระโพธิสัตว์ ศักดิ์สิทธิ์และแปลกประหลาด

ในความสับสน ลั่วอู๋ดูเหมือนจะเห็นภาพลวงตา

ดูเหมือนว่าโครงกระดูกนี้ได้กลายเป็นพระโพธิสัตว์ไปแล้วจริง ๆ

แม้ว่าเขาจะใช้นัยน์ตาปีศาจ เขาก็มองไม่เห็นการปลอมตัวของมัน หัวใจของลั่วอู๋ตกลงไปที่ตาตุ่มทันที

“พระโพธิสัตว์ที่แท้จริงได้จากไปแล้ว และแผ่นดินของพระโพธิสัตว์ก็ไม่มีอีกแล้ว”

เสียงของเจ้าแห่งบาปดังขึ้น

ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธเริ่มสั่นสะเทือน แผ่นดินแตกร้าว และประกายแสงสีทองเข้มจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น ในขณะนี้ แม้แต่รากฐานของวิหารที่เสียหายก็ยังระเบิดออก

ภูตพระโพธิสัตว์หันหน้าด้วยความตื่นตระหนกและมองไปที่วิหารเล็ก ๆ ของเขา

วิหารซึ่งได้รับการบูรณะไปแล้วครึ่งหนึ่ง ล้มลงกับพื้นและกลายเป็นผงธุลีอีกครั้ง

“ไม่!” ใบหน้าของภูตพระโพธิสัตว์เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ความพยายามอย่างหนักหนึ่งร้อยปีล้มเหลว

แม้แต่ภูตพระโพธิสัตว์ก็รักษาความสงบในใจไม่ได้

ในเวลานี้เสียงของเจ้าแห่งบาปดังขึ้นอีกครั้งแล้ว แหบแห้งแต่สงบเยือกเย็นแม้กระทั่งเคร่งขรึมว่า “วันนี้ข้าขอใช้อาณาจักรชาวพุทธด้วยกายของข้าเอง ขอพลังของแสงแห่งพระโพธิสัตว์แผ่ไปทั่วสิ่งมีชีวิตทั้งหมด”

เขาไม่มีความสามารถที่จะทำให้แผ่นดินพระโพธิสัตว์พังทลายลงได้

แต่เขามีวิธีทำให้แสงแห่งพระโพธิสัตว์ดับไปชั่วคราวได้

เมื่อแสงแห่งพระโพธิสัตว์ดับลง อาณาจักรชาวพุทธก็จะกลายเป็นซากปรักหักพังจริง ๆ หากไม่มีแสงแห่งพระโพธิสัตว์คุ้มครองอยู่ก็จะสามารถเข้าสู่อาณาจักรชาวพุทธได้

เมื่อเขาจับภูตพระโพธิสัตว์แล้วใช้เป็นผู้นำทางในการรวบรวมแสงแห่งพระโพธิสัตว์แล้วล่อให้มันกลายเป็นมาร และกลืนกินมันเข้าไปในคราวเดียวเขาก็จะได้รับพลังที่เหลืออยู่ของอาณาจักรชาวพุทธอย่างสมบูรณ์

เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะสามารถฟื้นกำลัง แม้กระทั่งให้กำเนิดเลือดเนื้อ และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แท้จริง

ซากปรักหักพังสั่นสะเทือน

แสงแห่งพระโพธิสัตว์นับไม่ถ้วนล่องลอยราวกับจะสลายไปทุกเมื่อ เมื่อแสงเหล่านี้ดับไป อาณาจักรชาวพุทธก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป

ภูตพระโพธิสัตว์บินขึ้นไปบนฟ้าโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด และกล่าวอย่างแผ่วเบา “พระโพธิสัตว์”

ตัวมันเต็มไปด้วยแสงแห่งพระโพธิสัตว์แล้วก็ดับไป พระพุทธรูปองค์ใหญ่ค่อยปรากฏขึ้นในแสงสว่าง ซึ่งงดงามและเคร่งขรึม แสงเป็นประกายเหมือนทองสีม่วง และไม่ว่าจะมุมไหนก็ดูเคร่งขรึมและละเอียดอ่อน

เจ้าแห่งบาปไม่ใช่คนเดียวที่ทำได้

ภูตพระโพธิสัตว์ก็ทำได้เช่นกัน

“กลับมา” ภูตพระโพธิสัตว์กล่าว

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ซึ่งกำลังจะบินออกไปก็หยุดลงทันใด

สักพักแสงแห่งพระโพธิสัตว์ก็เอ่อล้น

ทั่วอาณาจักรชาวพุทธเต็มไปด้วยแสงสว่างที่อุดมสมบูรณ์ราวกับได้กลับสู่จุดสูงสุดของอาณาจักรชาวพุทธ น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงภาพจำลองเท่านั้น ไม่มีพระโพธิสัตว์และไม่มีเสียงสวดมนต์

ภูตพระโพธิสัตว์ที่ได้รับพรจากอาณาจักรพระโพธิสัตว์ทั้งหมดนั้นมีความโดดเด่นกว่าในสวรรค์ชั้นแรก มันยังสามารถควบคุมพลังทั้งหมดในอาณาจักรชาวพุทธได้ในเวลาอันสั้น

น่าเสียดายที่พระพุทธรูปที่ภูตพระโพธิสัตว์แปลงเป็นนั้นสั่นเล็กน้อยและเริ่มปรากฏรอยร้าว

ท้ายที่สุด ช่องว่างระหว่างมิติวิญญาณก็ใหญ่เกินไป

ทุกอย่างหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง และเริ่มมีสัญญาณของการพังทลาย

“เจ้าจะรั้งข้าไว้ได้นานแค่ไหน? มันเป็นเพียงการต่อสู้ที่บ้าบิ่นเท่านั้นแหละ” เจ้าแห่งบาปไม่ตื่นตระหนก และแสงสีทองเข้มของเขาก็เข้มขึ้นเรื่อย ๆ

แสงแห่งพระโพธิสัตว์ลอยออกมาทั่วท้องฟ้าอย่างช้า ๆ

ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลง

ลั่วอู๋ทำได้แค่มองดูทั้งหมดนี้ กังวล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“ใช่แล้ว” จู่ ๆ ลั่วอู๋ก็นึกถึงอะไรบางอย่าง และทันใดนั้นก็มีแสงพระโพธิสัตว์ที่แข็งแกร่งบนร่างของเขา

สิ่งนี้ทำให้เจ้าแห่งบาปประหลาดใจ

เกิดอะไรขึ้น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดไม่ถึงสินะ” ลั่วอู๋หัวเราะลั่น “ภูตพระโพธิสัตว์!”

ตอนนี้ตวนซีกลายเป็นภูตพระโพธิสัตว์ซึ่งทำให้ลั่วอู๋ครอบครองพลังของภูตพระโพธิสัตว์ด้วย

แสงสว่างวาบและพระโพธิสัตว์ก็ปรากฏตัวขึ้นในอากาศ แต่พระโพธิสัตว์นี้ก็บิดเบี้ยว มีรอยแตกทั่วร่าง และแม้แต่แสงบนร่างกายของเขาก็สลัวมาก

ไม่มีความเป็นพระโพธิสัตว์

จะบอกว่าเป็นการหมิ่นประมาทก็ไม่เกินไปเลย

“เฮ้ เฮ้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ลั่วอู๋พยายามอย่างเต็มที่เพื่อกระตุ้นแสงของพระโพธิสัตว์ แต่เขารู้สึกว่าพลังของเขาไม่สามารถแสดงออกมาได้

เจ้าแห่งบาปเย้ยหยัน “เจ้าไม่มีหัวใจหรือรากปัญญาของพระโพธิสัตว์ ถึงจะมีแสงแห่งพระโพธิสัตว์บนท้องฟ้า แต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้ เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถมีส่วนร่วมในการต่อสู้เพื่อแสงแห่งพระโพธิสัตว์ได้หรือ?”

ลั่วอู๋ดูผิดหวัง

ข้าไม่คาดว่าการใช้แสงแห่งพระโพธิสัตว์จะถูกจำกัด

ตวนซีกับเขาไม่คุ้นเคยกับพลังนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีบทบาทอะไร

ตอนนี้เราสามารถพึ่งพาได้แต่ภูตพระโพธิสัตว์เท่านั้น

ลั่วอู๋หงุดหงิด

แต่ภูตพระโพธิสัตว์ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป พระพุทธรูปที่ค่อย ๆ แตกออก แสงแห่งพระโพธิสัตว์ที่ค่อย ๆ บรรจบกัน ก็กำลังจะพังทลายลง

แต่ทว่า

ฉากแปลก ๆ ปรากฏขึ้น

แสงสีทองเข้มที่เดิมเคยเจิดจ้าก็จางหายไปในทันใด

ไฟวิญญาณของเจ้าแห่งบาปแกว่งไปแกว่งมา และมองลงมาที่ร่างของเขา มีจุดสีดำเล็ก ๆ บนกระดูกทองคำของพระโพธิสัตว์

“นี่มันอะไร”

เจ้าแห่งบาปมักไม่ค่อยสับสน

ลั่วอู๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในซากปรักหักพังของอาณาจักรพุทธด้วยใบหน้าเยาะเย้ย “ในที่สุดก็ออกฤทธิ์แล้วสินะ? เจ้าคิดว่าข้าโง่จริง ๆ ที่จะให้ไฟวิญญาณของมังกรกระดูกผีแก่เจ้ารึ?”