ไหปีศาจ - บทที่ 898 พาตัวไป

บทที่ 898 พาตัวไป

บทที่ 898

พาตัวไป

“เจ้าจะทำอะไร?”

หยู่เฮามีอารมณ์ไม่ดี

แม้ว่าจะมีสิ่งมีชีวิตตรงหน้าเขาคือเทวทูตทั้งเก้าที่ทรงพลัง เขาก็บังคับใช้คลุ้มคลั่งไร้สิ้นสุด ทะลวงลมปราณที่กดดันของอีกฝ่าย และเลือดของเขากำลังเดือดราวหินหนืดไหลลงไปในทะเล และทะเลเพลิงก็กำลังลุกไหม้

“พวกเจ้าถอยออกไป หลอมละลายโลก!”

หยู่เฮาที่ภายใต้อำนาจของเทวทูต เขาคำรามอย่างดุเดือดและใช้ทักษะเขตแดนของเขา ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดและดูเหมือนจะพังทลาย

เทวทูตทั้งเก้าไม่ขยับเขยื้อน

เทวทูตผมดำตัวสูงค่อย ๆ ก้าวออกมา เขาลุ่มลึกราวกับดวงดาว แต่ลมปราณของเขาก็สง่างามราวกับภูเขา

พลังยอดเทวทูตนั้นหาที่เปรียบมิได้ เขาสามารถย้ายภูเขาไปใส่ทะเล หมัดของเขาสามารถทำลายดวงดาวได้ มันน่ากลัวมาก

“ฮึ่ม!”

หลี่ฉีเซียนจุนแค่พ่นลม

หยู่เฮาก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาก็หดตัวลงทันทีและเขตแดนของเขาก็พังทลายลง ร่างกายของเขาดูเหมือนจะถูกจับโดยมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่ง ต่อหน้าพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยมาก

“อั่ก!” หยู่เฮาไอออกมาเป็นเลือด และเลือดก็มีเศษอวัยวะภายในผสมมาด้วย

แม้ว่าจะใช้คลุ้มคลั่งไร้สิ้นสุด แต่ก็ไม่มีทางที่จะต้านทานพลังของหลี่ฉีเซียนจุนได้

หลี่ฉีเซียนจุนมองไปที่หยู่เฮาและพูดว่า “ทักษะอ่อนแอของพวกอ่อนแอ”

หยู่เฮากัดฟันและจ้องหลี่ฉีเซียนจุนด้วยความโกรธ

เขายอมรับว่าเขาอ่อนแอ

แต่อีกฝ่ายกลับเยาะเย้ยทักษะของเขาว่าอ่อนแอซึ่งทำให้เขาไม่สามารถยอมรับได้ นี่เป็นทักษะลับที่สืบทอดมาจากท่านหม่าเฉินซึ่งเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในโลก

“อ๊าก” หยู่เฮาตะโกนออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ และดวงตาของเขามีเลือดไหล เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่เขาไม่สามารถกำจัดอีกฝ่ายได้

สำหรับคนอื่น ๆ แม้ว่าพวกเขาอยากจะต่อสู้ แต่พวกเขาไม่สามารถทำได้ หากไม่มีพลังแบบหยู่เฮาพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะทำลายอำนาจของเทวทูตได้ ไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้เลย

ความสนใจของเทวทูตทั้งเก้าอยู่กับหลี่หยิน

“พันธนาการสังหารมรณา!”

หลี่หยินมองเข้าไปในตาของเทวทูตด้วยความเย็นชา และสามารถเอาชนะแรงกดดันของพวกเขาได้อย่างไม่คาดคิด นางกลายเป็นหมอกสีดำและหายไปจากตรงนั้น

เทวทูตมีความมั่นใจอย่างมากในขณะนี้

นี่จะต้องเป็นองค์หญิงแน่นอน

มิเช่นนั้นเราจะมีความสามารถในการหลุดพ้นจากพันธนาการของเราได้อย่างไร

ลั่วอู๋เห็นฉากนี้ก็ตะโกนออกมาอย่างยากลำบาก “ไม่ หลี่หยินอย่าทำแบบนั้น”

เขากลัวว่าหลี่หยินจะได้รับบาดเจ็บ

เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ไม่ว่าทักษะจะน่ากลัวเพียงใด มันก็มีแต่จะไร้ประโยชน์เท่านั้น

“ตายซะ” จู่ ๆ เสียงเย็นเฉียบราวกับแสงเย็นในยามค่ำคืนก็ดังขึ้น

หลี่หยินไม่ฟังลั่วอู๋

นางยังคงเริ่มโจมตี

และเป้าหมายที่นางเลือกคือโดมู่เซียนจุนที่แข็งแกร่งที่สุด

“ตายจริง!” โดมู่เซียนจุนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “ช่างมีพรสวรรค์จริง ๆ สมเป็นลูกสาวของราชินีภูต น่าเสียดายที่แก่นแห่งการฆ่าไม่เหมาะกับท่านองค์หญิง”

ม่านแสงตกลงมาปกคลุมนาง

ความเยือกเย็นก็หยุดไปทันที

นางไม่สามารถเข้าไปได้

หมอกสีดำเป็นลูกคลื่นและค่อย ๆ กระจายออกไปด้วยพลังของม่านแสงนี้ หลี่หยินปรากฏขึ้นโดยไม่มีสิ่งกำบัง

“พอได้แล้ว องค์หญิง” โดมู่เซียนจุนพูดอย่างสงบ “ละทิ้งมนุษย์เหล่านี้ไปเสีย เราควรกลับไปได้แล้ว”

เทวทูตตนอื่น ๆ พยักหน้า

โดมู่เซียนจุนก้าวออกมา ค่อย ๆ ยกมือของนางขึ้น แต่ค่อย ๆ ปล่อยแรงกดดันแห่งความว่างเปล่า “ความผิดหวังทุกประการ”

มิติบิดเบี้ยวอย่างหนัก

พลังงานมหาศาลเทลงมาราวกับจะทำลายล้างทุกสิ่ง

มีความสิ้นหวังในหัวใจของลั่วอู๋

ถ้าข้าเก่งขึ้นอีกสักนิด

แม้ว่าจะเป็นเพียงระดับเพชรขั้นต้น แต่เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ มันไม่ใช่การต่อต้านเพียงเล็กน้อยเช่นนี้

ทำไมข้าถึงได้อ่อนแอ!!

หัวใจหลี่หยินกระวนกระวายใจ นางพุ่งมาบังร่างลั่วอู๋ นางอ้าแขนออก แผดเสียงต่ำ “หยุดนะ!”

โดมู่เซียนจุนหยุดทันที

ถ้าทำร้ายลูกสาวของราชินีภูตคงไม่ดีแน่

“อา” โดมู่เซียนจุนส่ายหัว “องค์หญิง ท่านเติบโตขึ้นมาในโลกนั้น และข้าสามารถเข้าใจหัวใจของท่านที่มีต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ แต่เจ้าได้ตื่นขึ้นอย่างแจ่มแจ้งแล้ว ทำไมท่านถึงยัง…”

หลี่หยินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงอะไร แต่นางรู้อย่างหนึ่ง

คนเหล่านี้จะต้องไม่ทำร้ายนายน้อย

ดังนั้นนางจึงยืนอย่างมั่นคงต่อหน้าทุกคน ถึงจะค่อนข้างหนักเกินไปสำหรับนาง แต่ถ้าจำเป็น เมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีว่าจะลงมือแม้แต่น้อย นางจะไม่ลังเลที่จะเผาทะเลแก่นวิญญาณหรือแม้กระทั่งระเบิดตัวเอง

เพราะน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ได้ชำระล้างวิญญาณหลี่หยินอย่างทั่วถึง

ดังนั้นแม้ว่าจะเข้าสู่สภาวะฝันร้าย หลี่หยินก็ยังมีสติอยู่เสมอ ในสถานการณ์วิกฤตินี้ เป็นตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุด

เทวทูตทั้งเก้ามองหน้ากัน ดูเหมือนจะสื่อสารกัน แล้วพยักหน้าให้กัน

“เราจะปล่อยพวกเขาไปก็ได้ แต่องค์หญิง ท่านต้องมากับเรา เราไม่อยากทำร้ายท่าน แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ท่านกลับไปยังโลกที่สกปรก” โดมู่เซียนจุนประนีประนอม

หลี่หยินสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ตกลง ข้าสัญญา”

เทวทูตทั้งเก้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตราบใดที่พาองค์หญิงกลับไปได้อย่างปลอดภัย จะปล่อยมนุษย์ที่ไร้ค่าไปบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

แต่ลั่วอู๋พยายามดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด และคำรามด้วยเสียงแหบแห้ง “ไม่”

น่าเสียดายที่เขาตัดสินใจเรื่องไม่ได้

ทุกคนทำได้เพียงแค่ดูฉากนี้เกิดขึ้น หยุดไม่ได้ หัวใจของฉูจงฉวนกำลังจะระเบิดความโกรธ แต่เขาต้องรักษาอารมณ์ไว้

เพราะหยู่เฮาได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว

หลินยูหลันและเหวินเสี่ยวด้านมืดก็มีอารมณ์รุนแรงเช่นกัน

ดังนั้นฉูจงฉวนต้องร่วมมือกับเหวินเสี่ยวด้านสว่างเพื่อระงับอารมณ์ของสหายของเขาเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้

ฉูจงฉวนกัดฟันแทบแตก แต่ก็ไม่มีทางเลือก เพื่อที่จะช่วยชีวิตทุกคน เขาต้องเป็นคนที่ “ใจเย็น” ที่สุด

หลี่หยินหันกลับมามองทุกคน พยายามสงบสติอารมณ์ แต่ดวงตาของนางยังคงเป็นสีแดงโดยไม่รู้ตัว

“ข้าไปก่อนนะ” หลี่หยินบอก

ลั่วอู๋หายใจไม่ออก “ไม่มีทาง”

น่าเสียดายที่อาการบาดเจ็บของเขารุนแรงเกินไปจนแค่จะพูดก็ลำบากเกินไป

นางกัดริมฝีปากและก้มหัวลง น้ำตาไหลอาบแก้มและเปียกชายกระโปรง แต่นางไม่ได้พูดอะไร นางไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

หัวใจของนางวุ่นวาย

นางพูดไม่เก่ง

น่าเสียดายที่เทวทูตทั้งเก้าไม่ได้ตั้งใจจะให้พวกเขาร่ำลาเป็นเวลานาน

“องค์หญิง เราไปกันเถอะ” โดมู่เซียนจุนโบกมือและร่างกายหลี่หยินก็ลอยออกไป

ในที่สุดหลี่หยินก็ร้องออกมา “นายน้อย”

น่าเสียดายที่คำถัดไปถูกหยุดกะทันหันและขาดช่วง

เพราะเก้าเทวทูตได้หายไปพร้อมกับหลี่หยิน เหลือเพียงแค่ร่องรอยลำแสงและประโยคทิ้งท้ายเล็กน้อย

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร ออกไปจากอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเสีย ไม่เช่นนั้น แม้ว่าองค์หญิงจะวิงวอนเพื่อขอชีวิตเจ้า ข้าก็จะฆ่าเจ้าเอง”

คำพูดของโดมู่เซียนจุนดังมาจากไกล ๆ

ลั่วอู๋พยายามอย่างเต็มที่ที่จะพลิกตัวและลุกขึ้น หอบหายใจแรง ๆ พร้อมด้วยเลือดสีแดงสดและน้ำตาในดวงตาของเขา และตะโกนว่า “หลี่หยินรอข้าก่อนเถอะ!”

น้ำเสียงเศร้ามากเหมือนเสียงร้องโหยหวนของผี

หลี่หยินถูกห้อมล้อมด้วยเทวทูตทั้งเก้า นางรู้สึกใจสลาย

แม้ว่านางจะหลับตาลง นางก็ไม่สามารถหยุดน้ำตาได้

“นายน้อย ท่านต้องมาชิงตัวข้ากลับไป”

“ท่านต้องทำได้…”