ไหปีศาจ - บทที่ 905 พบหลินเจิ้ง

บทที่ 905 พบหลินเจิ้ง

บทที่ 905

พบหลินเจิ้ง

เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเอง หลงเซี่ยจึงออกตามหาขุมพลังภูต

แต่ไม่มีใครรู้ว่าขุมพลังภูตอยู่ที่ไหนและสถานที่ลับในตำนานอยู่ที่ไหน เป็นเพียงตำนานที่เก่าแก่และลึกลับมาก

ในตอนนั้นที่ลั่วอู๋รู้เรื่องหลงเซี่ยจากเทพดาบ เขาไม่มีอารมณ์ใดนอกจากความประหลาดใจ

แต่ตอนนี้พอเขาได้ฟังสิ่งที่ผู้บัญชาการหลิงหลงพูด เขาก็พบว่ามันผิดปกติ

ใช่แล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวใด ๆ ตอนที่เขาย่องเข้าไป

แต่ถ้าขุมพลังภูตถูกขโมยหรือกลืนกินไป มันจะไม่ดึงดูดความสนใจได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บัญชาการหลิงหลงมั่นใจว่าการฟื้นฟูร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่นั้นไม่อาจทำได้โดยไม่ก่อให้เกิดความสนใจ มันจะต้องมาพร้อมกับความสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ของสวรรค์และโลก

มันอาจอยู่ที่อื่น

ทว่าจุดที่เกิดการสั่นสะเทือนระดับโลกอยู่ในบ้านตัวเองแบบนี้ จะหาไม่เจอได้ยังไง

แม้ว่าราชินีภูตจะไม่ออกมา แต่เทวทูตทั้งเก้าก็ยังมีมิติวิญญาณระดับเพชรสูงสุด

แล้วหลงเซี่ยล่ะ?

เป็นที่ชัดเจนว่าไม่สามารถเข้าไปในสถานที่ลับได้ง่าย ๆ แม้ว่าเทพดาบจะช่วยให้หลงเซี่ยเข้าไปในสถานที่ลับได้ แต่เขาแค่ต้องการเห็นหลงเซี่ยสร้างปัญหาให้กับราชินีภูต

เขาไม่ได้ช่วยหลงเซี่ยจริง ๆ

มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลยไม่ว่าหลงเซี่ยจะตายหรือไม่

ผู้บัญชาการหลิงหลงดุด่าหลงเซี่ยแล้วเดินจากไป “เมื่อไหร่ที่เจ้าจะไปยังอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ มาพบข้าที่กองทัพสยบมังกร ข้ามีบางอย่างต้องทำก่อน”

นางจากไป ดูกังวลมากและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ลั่วอู๋ไม่มีเวลาถาม

“ผู้บัญชาการหลิงหลงจะไม่ทำอะไรบ้า ๆ หรือ?” เจียโรวเป็นกังวล

ลั่วอู๋ส่ายหัว “มีอะไรบ้าไปกว่าสิ่งที่เราจะทำตอนนี้ล่ะ?”

เมื่อเจียโรวคิดดู มันก็ดูเหมือนจะเหมือนกันเลย

ลั่วอู๋ออกจากสำนักเฉียนหลงทันที เนื่องจากทางเข้าช่องมิติอยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นเขาจึงไม่รีรอและเดินกลับไปที่สำนักโล่พิทักษ์

“นายน้อย ท่านกลับมาแล้ว” ทุกคนดูมีความสุขมาก

แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็สังเกตสิ่งหนึ่ง

หลี่หยินหายไปแล้ว

หลี่หยินติดตามนายน้อยตลอดเวลา นางจะกลายเป็นเจียโรวได้อย่างไร

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ชอบเจียโรว อันที่จริง หลังจากการหายตัวไปของลั่วอู๋เป็นเวลา 6 ปี ผู้คนในสำนักโล่พิทักษ์ก็กลัว หลี่หยินเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ใกล้ชิดกับเจียโรวมากขึ้น

มันช่วยไม่ได้เพราะในช่วงหกปีที่ผ่านมา เจียโรวเป็นผู้ดูแลสถานการณ์โดยรวม และทุกคนก็ถือว่าเจียโรวเป็นภรรยาของนายน้อย

ลั่วอู๋ไม่ได้อธิบายอะไรมาก พูดแค่ว่า “หลี่หยินไปที่ที่ไกลมาก ไม่ต้องห่วง ข้าจะพานางกลับมาในไม่ช้า”

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นทุกคนก็โล่งใจ

มีผู้อาวุโสเพียงไม่กี่คนที่อยู่กับลั่วอู๋เป็นเวลานานเท่านั้นที่เห็นว่าลั่วอู๋อารมณ์ไม่ดี

“นายน้อยเป็นอะไรไป?” หลิวหูถามด้วยเสียงต่ำ

คนที่เขาถามแน่นอนว่าต้องเป็นคนดูแลร้านทั้งสองคือเสี่ยวชาและอาฟู

ทั้งสองคนส่ายหัว “ข้าก็เดาไม่ออกหรอก แต่นายน้อยอารมณ์ไม่ปกติจริง ๆ ดูเหมือนจะคิดอะไรอยู่”

“ทำไมไม่ถามล่ะ”

เสี่ยวชาดุ “ทำไมเจ้าไม่ถามเองเล่า?”

“ก็ข้าไม่ได้อยู่มานานเท่าเจ้านี่” หลิวหูกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนที่ติดตามนายน้อยมานานที่สุด เจ้าเป็นคนที่ไว้ใจได้อย่างแน่นอน”

เมื่อพวกเขาคิดดูก็เห็นพ้องกัน

อาฟูเกาหัวของเขา “นั่นสิ เราเจอเจ้าในวันแรกที่ติดตามนายน้อย เจ้าก็เป็นคนสนิทของเขาแล้ว”

“ข้าไม่ได้โง่นะ จิตสังหารของนายน้อยทำให้ใจข้าสั่นเลย ข้าจะกล้าไปถามได้ยังไง” หลิวหูได้ตอบกลับ

“แล้วเจ้ายังมีหน้าให้พวกเราไปถามเนี่ยนะไอ้บ้า”

พวกเขาคุยตลกกัน

แต่ก็ยังไม่กล้าไปถาม

ลั่วอู๋เดินเข้าไปในสำนักโล่พิทักษ์และตรงไปที่ป่าไผ่ในสวนด้านหลัง มันเขียวขจีและมีชีวิตชีวาตลอดทั้งปี

มีบ้านไม้หลังเล็กอยู่ลึกเข้าไปในป่าไผ่

มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อสีครามก้มหัวลงเพื่อแกะสลักไม้ไผ่ในมือ สิบปีก็เหมือนวันเดียว เมื่อหลายปีก่อน เขามองดูมดที่อยู่ใต้ต้นไม้โดยไม่มีการรบกวนใด ๆ

หลังบ้านไม้หลังเล็ก ๆ นั้นมีไม้ไผ่แกะสลักที่เหมือนจริงกองขึ้นไปเป็นภูเขา งานแกะสลักจากไม้ไผ่เหล่านี้ไม่เพียงแต่ดูสดใส แต่ยังมีเสน่ห์เฉพาะตัวอีกด้วย

ลั่วอู๋สงสัยหลายครั้งว่าหลินเจิ้งได้ฟื้นความแข็งแกร่งของเขาแล้ว

สิบปีผ่านไป

เขาไม่เปลี่ยนเลย

แม้แต่เสื้อสีครามก็ยังเรียบร้อยเหมือนเคย

ยิ่งกว่านั้น บทกวีดาบที่คล้องจองอยู่บนไม้ไผ่แกะสลักนั้น ดูเหมือนจะไม่ได้ถูกเขียนไว้โดยคนธรรมดาที่ไม่มีพลังวิญญาณเลย

“หลินเจิ้ง” ลั่วอู๋เรียกด้วยความเคารพ

ไม่ว่าความแข็งแกร่งจะกลับคืนมาหรือไม่ก็ตาม งานแกะสลักไม้ไผ่เพียงชิ้นเดียวสามารถเรียกได้ว่าเป็นระดับปรมาจารย์แล้วและบุคคลดังกล่าวก็ควรค่าแก่การเคารพเช่นกัน

หลินเจิ้งไม่ได้เงยหน้าขึ้น “มีอะไร?”

“ข้ามีเรื่องจะขอเจ้า” ลั่วอู๋กล่าว

หลินเจิ้งหยุดแกะสลักไม้ไผ่ในมือของเขา ในตอนนี้ สิ่งที่เขาแกะสลักเป็นนกบินได้ นกกระพือปีกและทะยานราวกับมีชีวิตอยู่และจะบินขึ้นไปบนฟ้าได้ทุกเมื่อ

“อะไรล่ะ?” หลินเจิ้งถามอย่างใจเย็น

ลั่วอู๋เล่าเรื่องเกี่ยวกับหลี่หยินสั้น ๆ

หลินเจิ้งส่ายหัว “ข้าเกรงว่าข้าจะไม่สามารถช่วยเจ้าได้ ข้าไม่สามารถแม้แต่จะเอาชนะเจ้าได้ ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร”

มีร่องรอยของความผิดหวังอยู่บนใบหน้าของลั่วอู๋

“ข้าสงสัยว่าทำไมเจ้าถึงมาหาข้าเพื่อขอความช่วยเหลือ ถ้าไม่ใช่เพราะดาบหลิงเทียน ข้าคงไม่สามารถแม้แต่จะเอาชนะยามของสำนักโล่พิทักษ์ของเจ้าได้” หลินเจิ้งพูดด้วยความสงสัย

ลั่วอู๋เกาหัวของเขา “ข้าคิดว่าเจ้าฟื้นคืนพลังมานานแล้วเสียอีก”

“ทะเลแก่นวิญญาณของข้าเสียหายหมดแล้ว จะกู้คืนได้อย่างไร?” หลินเจิ้งพูดตรงไปตรงมาเช่นเคย

ลั่วอู๋พูดไม่ออก

ทะเลแก่นวิญญาณของหลินเจิ้งถูกทำลายโดยเขาเอง

แต่เมื่อหลินเจิ้งพูดถึงเรื่องนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะบ่นอะไร อย่างไรก็ตาม เขาคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับวิธีฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเขา

“ข้าคิดมากไปเอง” ลั่วอู๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ขอตัวก่อนนะหลินเจิ้ง ลาก่อน”

ขณะที่ลั่วอู๋กำลังจะจากไป หลินเจิ้งก็ตะโกนเรียก “เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรรึ?” ลั่วอู๋หันไปถาม

หลินเจิ้งคิดแล้ววางมีดลง เดินเข้าไปในกระท่อม จากนั้นเขาก็ออกมาพร้อมกับดาบที่เหมือนแท่งเหล็กอยู่ในมือ

“นี่คือ… ดาบไร้ลักษณ์?” ลั่วอู๋กล่าว

นี่คือดาบไร้ลักษณ์ที่จักรพรรดิดาบทิ้งไว้ หากเจ้าหลอมรวมมันด้วยพลังวิญญาณ เจ้าสามารถฟันได้แม้แต่จักรพรรดิแห่งดาบ

สิ่งนี้เองที่ลั่วอู๋ใช้เอาชนะหลินเจิ้ง

ทว่ามันสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

ต่อมา ดาบไร้ลักษณ์ก็หมดประโยชน์และถูกมอบให้กับหลินเจิ้งโดยลั่วอู๋

ใครจะรู้ว่าตอนนี้หลินเจิ้งจะหยิบดาบไร้ลักษณ์ออกมา

“มันมีพลังดาบของจักรพรรดิดาบอยู่ในนั้น ข้าศึกษามันมาเป็นเวลานานแล้วและมันมีผลอย่างมาก บางทีมันอาจจะช่วยเจ้าได้เช่นกัน” หลินเจิ้งส่งดาบไร้ลักษณ์ให้ลั่วอู๋

ลั่วอู๋รับดาบไร้ลักษณ์มา

หลังจากใช้แล้ว ลั่วอู๋คิดว่ามันจะไม่มีประโยชน์แล้ว

ช่วยไม่ได้ เพราะในตอนนั้น ลั่วอู๋ไม่เข้าใจแก่นแท้แห่งดาบ แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

ลั่วอู๋เรียนวิชาดาบของหลินเจิ้ง ได้เข้าถึงดาบเทพพิทักษ์ ตระหนักถึงแนวคิดของดาบแห่งการป้องกัน ไปทะเลแห่งดาบ ได้เห็นแนวคิดเกี่ยวกับดาบทุกประเภทในโลก และแม้แต่เขตแดนต้นแบบที่ควบแน่นไปด้วยสิ่งที่เกี่ยวกับดาบ

“นี่มัน…” ลั่วอู๋มองดาบไร้ลักษณ์อย่างครุ่นคิด

ความคิดของดาบซึ่งทรงพลังและทำลายล้างทุกสิ่ง ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในความคิดของลั่วอู๋ ราวกับม้วนภาพ ครอบครองโลกและท้องฟ้า

อย่างไรก็ตาม ลั่วอู๋ก็นึกถึงภาพเสมือนที่เขาได้เห็นที่ซากปรักหักพังของอาณาจักรชาวพุทธ

จักรพรรดิทั้งสิบปรากฏตัวพร้อมกันและถล่มอาณาจักรพุทธ

หัวหน้าของจักรพรรดิทั้งสิบเป็นคนที่ถือดาบ

การปกครองแบบเผด็จการของชายผู้นี้เกิดขึ้นพร้อมกับเจตนาของดาบ

“เมื่อจักรพรรดิมาและทำลายอาณาจักรชาวพุทธด้วยดาบเล่มเดียว ดาบนั้นจะเป็นอะไรได้ แน่นอน มันคือดาบต้านสวรรค์ ข้ามันโง่มากที่ข้าเพิ่งรู้เอาตอนนี้เอง” ลั่วอู๋นึกได้

เป็นจักรพรรดิดาบที่ทำลายอาณาจักรชาวพุทธ

ร่างของจักรพรรดิดาบในความคิดของลั่วอู๋ค่อย ๆ สอดคล้องกับเจตจำนงของดาบ และความเข้าใจที่ลึกซึ้งนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา คลื่นลึกลับเริ่มปรากฏขึ้นบนตัวเขาอย่างลึกลับ

เมื่อเห็นแบบนี้ หลินเจิ้งก็หยิบมีดแกะสลักขึ้นมา เขียนคำสองสามคำบนไม้ไผ่แล้วเรียกดาบหลิงเทียนออกมา “เจ้าส่งนี่ให้คนข้างนอก”

ดาบหลิงเทียนเจาะไม้ไผ่และบินออกไป

คำที่เขียนไว้บนไม้ไผ่นั้นคือ ลั่วอู๋กำลังจะก้าวข้ามระดับ อย่าได้รบกวน